Recensie

Recensie Media

Serie over mode-ontwerper Halston voelt als afrekening

Miniserie Mode-ontwerper Roy Halston Frowick leidde een losbandig leven en Ewan McGregor portretteert het flamboyante genie in ‘Halston’ zonder reserve. Toch blijft de serie aan de oppervlakte.

Ewan McGregor als mode-ontwerper Roy Halston Frowick.
Ewan McGregor als mode-ontwerper Roy Halston Frowick. Beeld Netflix

Ewan McGregor kan virtuoos snuiven. Voor de rol van de Amerikaanse mode-ontwerper Halston (geboren als Roy Halston Frowick, 1923-1990) kreeg de acteur niet alleen diens zonnebank-bruine schmink, sluik glimmende coupe en zwarte coltruien aangemeten, maar moesten ook zijn neusvleugels op bootcamp: in de vijf afleveringen die de Netflix-miniserie over Halston duurt wordt zo veel en vaak cocaïne gesnoven dat het saai wordt, terwijl de onderliggende (zelf-)destructieve neigingen alleen worden geduid met een paar snelle, lompe flashbacks naar Halstons vroege jeugd op het platteland in de Midwest.

Dat kan de bedoeling niet geweest zijn. Regisseur Daniel Minahan is een groot bewonderaar van Halston – hij beschouwt hem als een creatief genie, vertelde hij onlangs aan Entertainment Weekly, en leurde vijfentwintig jaar geleden al met het idee om Steven Gaines’ biografie Simply Halston. The Untold Story (1991) te verfilmen. Het project kreeg pas vaart toen Ewan McGregor zich er in 2019 aan committeerde – de acteur kende de ontwerper niet, maar voelde een intuïtieve klik met het personage die inderdaad goed uitpakt. McGregor loopt niet, hij zweeft; elk handgebaar is perfect gestileerd, hij knipt en drapeert overtuigend grote balen stof en geeft zich zonder reserve over aan de (homo-)seksscènes.

De serie ziet er bovendien schitterend uit, met minutieuze kopieën van Halstons werkruimten en ontwerpen – laat het aan uitvoerend producent en co-scenarist Ryan Murphy over om de benodigde budgetten bij Netflix los te krijgen. En toch maakt Halston bij vlagen een lege, cynische indruk - alsof er een afrekening plaatsvindt, in plaats van dat een complex karakter (met de nodige fictionele vrijheid) recht wordt gedaan. McGregors harde gelaatstrekken en metalige stem duwt het script vol vileine grapjes verder in die richting – vergeleken met Halstons hartsvriendin Liza Minnelli of zijn naaste medewerker Joe Eula (mooie rollen van Broadway-acteurs Krysta Anne Rodriguez en David Pittu – de cast bevat tal van zulke tv-ontdekkingen) komt de man om wie het allemaal draait er nogal gevoelsarm vanaf, op een paar hysterische huilbuien na.

De echte Halston, zoals hij in historische tv-fragmenten opduikt, presenteerde zich zacht en aantrekkelijk als een kat. Je begrijpt meteen waarom hij vanaf het begin van zijn carrière als hoedenmaker bij warenhuis Bergdorf Goodman de lieveling was van New Yorks society ladies.

Cleane, elegante ontwerpen

Het roze dophoedje (of ‘pillbox hat’) dat Halston voor Jacqueline Kennedy ontwierp voor de inauguratie van haar man in 1961 vormde de grote doorbraak; de serie begint als eind jaren zestig hoeden opeens ‘uit’ zijn en Halston de sprong waagt naar het ontwerpen van dameskleding. Zijn visie: Europese allure en Amerikaans comfort gecombineerd in cleane, elegante ontwerpen. Elke vrouw in Halston, van top tot teen. Iedereen moest zijn naam kennen. Hij sloot een wurgcontract af om het waar te maken, en met name in de jaren zeventig klotste het geld tegen de plinten; het Halston-parfum was een hit. Maar het was nooit genoeg. „Ik ontwerp nu sokken, kennelijk”, is een van McGregors betere grappen – en koffers, tapijten, vliegtuigstoelen en zonnebrillen. Coke, seks en lange nachten in disco Studio 54 boden de snelste verlossing van de chronische stress waaronder Halston moest creëren – delegeren was zijn eer te na.

Halstons erven zijn niet geraadpleegd voor de serie en hebben zich er nog vóór de première van gedistantiëerd. Wat het Netflix-rumoer voor de familie extra zuur moet maken is dat nog maar twee jaar geleden een uitstekende, geautoriseerde documentaire over Halston is verschenen, waarin ook het al nodige werd onthuld. De door een secretaresse aangesleepte tassen met cash voor de wekelijkse coke-voorraad, de exorbitante bloemen-budgetten (‘H’ functioneerde niet zonder verse orchideeën om zich heen), de driftbuien, het ‘out of control’- gedrag – het klopt allemaal, en toch denken de mannequins, collega’s en vrienden die aan de film meewerkten met genegenheid aan hem terug. Halstons drugsverslaving en promiscuïteit worden voorzien van waardevolle historische context: in een homofobe maatschappij is heimelijkheid geen keuze, maar een overlevingstactiek.

Halstons familie vindt dat sommige privézaken privé moeten blijven; Ryan Murphy bestrijdt in al zijn tv-werk taboes rond seks en drugs. Bij Halston lijkt het alsof dat op zichzelf nobele streven teveel de overhand heeft gekregen.