Wie dat wil, hoort in elk songfestivallied de pandemie

Eurovisie Songfestival Waar zingen de 26 kanshebbers zaterdagavond over in de finale van het Eurovisie Songfestival in Rotterdam? Ontsnappen aan de werkelijkheid, hoop en een nieuw begin.

Dj Afrojack en zangeres Glennis Grace zijn de gastartiesten bij de finale van het Eurovisie Songfestival.
Dj Afrojack en zangeres Glennis Grace zijn de gastartiesten bij de finale van het Eurovisie Songfestival. Foto Sander Koning/ANP

Vanaf de daken van Rotterdam zullen zaterdagavond oud-winnaars hun winnende Eurovisielied brengen – van ‘Hardrock Hallelujah’ tot ‘De Troubadour’. De presentatoren gaan zelf zingen – ‘Venus’ van Shocking Blue. En voor het eerst in 23 jaar keert het grote Eurovisie-orkest terug: een 150-koppig orkest speelt op de Erasmusbrug met dj Afrojack. De kijkers moesten er twee jaar op wachten, en ze zijn na veertien maanden corona wel toe aan een verzetje, dus de Nederlandse organisatie van het Songfestival doet er alles aan om deze editie spectaculair te maken.

In de finale-show zal het thema Open Up nog eens extra worden onderstreept. Het is immers op alles van toepassing. Na een tijd van stilte en vervreemding komen we weer naar buiten. „Music brings us together”, aldus presentatrice Chantal Janzen. En het is tijd om ‘ons’ te vieren, aldus Duncan Laurence, de betreurenswaardige zanger die het festival naar Nederland haalde, maar er zelf wegens een positieve coronatest enkel via beeld bij kan zijn.

Lees ook: Producent Sietse Bakker: ‘Songfestival is geen bubbel, maar wel een veilige haven’

De repetities van de Nederlandse deelnemer, zanger Jeangu Macrooy verliepen deze week vlekkeloos. Hij is als 23ste aan de beurt, bijna op het eind, na de Noorse gevallen engel TIX. De bookmakers schatten zijn kansen laag in. Na Jeangu komt de Italiaanse alternatieve glamrockband Måneskin, volgens de bookmakers juist de grootste kanshebbers voor de zege.

Waar zingen de 26 kanshebbers over? Wie dat wil, kan overal de pandemie in horen. Bovenal hoor je de vurige wens om te ontsnappen aan de werkelijkheid, te vluchten in de roes of de droom (Israël, Servië, Griekenland en Litouwen). De Litouwse zanger danst in zijn eentje in zijn kamer. „Let’s discoteque right at my home.” Naar buiten, jongmens! Aldus de Oekraïners. Vele zangers spreken van de hoop en het nieuwe begin.

Liedjes met een boodschap doen het altijd goed, en dit keer is er veel vrouwenkracht (Rusland) en ook wat bodypositivity (Malta). Onze eigen Mata Hari duikt op in de bijdrage van Azerbeidzjan. De exotische danseres en spion wijst als historische femme fatale de weg naar de vrouwenbevrijding. In de gezwollen Songfestivalballades spreekt veel weemoed en melancholie – laat dat deze finale maar over aan Portugal, Zwitserland en Bulgarije. En zoals elk jaar zijn er de acts die vooral zichzelf op de korrel nemen. De onbekommerd lullige pinguïndansjes van IJsland zijn een goed voorbeeld. Maar wat ironie betreft spant Duitsland dit jaar de kroon, met een kinderlijk liedje en een vrouw verkleed als wandelende middelvinger.

Groots of intiem, overdonderd of lullig, geestig of bloedserieus, dancepop of metal – de finale van het Songfestival biedt voor bijna elk wat wils.

Dit zijn de grootste kanshebbers op de winst:

Frankrijk Barbara Pravi - Voilà

Het is lang geleden dat Frankrijk zo’n fraaie, zeer kansrijke parel inzond voor het Songfestival. In haar eentje in een enkel spotlicht brengt de jonge Barbara Pravi met Iraanse en Servische roots gepassioneerd en meevoerend de chanson ‘Voilà’. Haar rusteloosheid werd een lied. En nu zingt ze, opgewonden zwaaiend met haar armen, met af en toe een vinger in de lucht. Ze geeft elke zin betekenis: luister toch naar mij! Serieus is Pravi, dan weer fel of ze lacht breeduit. En telkens weet ze de om haar heen dansende camera weer te vinden. Het is een act zonder gimmicks, een song tussen Edith Piaf en Patricia Kaas (Eurovisie 2009) in door een zangeres met een natuurlijke elegantie. (AK)

Italië Måneskin – Zitti e buoni

De Italiaanse, populaire glamrockers van Måneskin – ze hebben een Deense naam maar komen uit Rome – zijn de vreemde, in rockleer gestoken eenden in de top drie van de bookmakers. Wie had gedacht dat hun totaal op gitaarriffs leunende ‘Zitti e buoni’ met leadvocalist Damiano David als uitdagend gastheer die rondleidt door het rood uitgelichte rockfort zo in de smaak zou vallen? Dit is tussen alle hoogzangers en paradijsvogels een spannende act. Met alle jaren 70 glamrockclichés van dien: theatraal, hoog schoeisel, zwarte oogmake-up, wijde pijpen. Hoe het viertal hier komt? Ze wonnen het Festival van San Remo, dat meteen de preselectie is voor Eurovisie. (AK)

Zwitserland Gjon’s Tears – Tout L’Univers

Onwaarschijnlijk beeldig is de Franstalige tearjerker ‘Tout L’Univers’ van de 21-jarige Zwitsers-Albanese zanger Gjon Muharremaj. Met zijn emotionele kopstem kan hij ontroeren. De live-uitvoering ervan op het Eurovisiepodium is nog wel een puntje. De zuivere uithalen zijn prachtig. Maar in zijn onmodieuze outfit, wat ongemakkelijk dansend op een wit kubistisch platform (het stelt een levenscyclus voor) roept de zanger uit Broc niet direct het existentiële drama op van de tekst en de eerdere videoclip. Dat deze festivalfavoriet verder aanvoelt als Duncan Laurence’s winnende nummer ‘Arcade’ is geen toeval. Ook dit is namelijk gecomponeerd door de Brabantse Wouter Hardy. (AK)

Oekraïne Go_A – Shum s

‘Lentesproeten, lentesproeten, waar hebben jullie de hele winter gezeten?’ Ook de jongeren van Oekraïne hebben het gehad met de lockdown, ze willen naar buiten om feest vieren. Electrofolkgroep Go_A vertaalt dat in ‘Shum’, een opzwepende techno-bewerking van een traditioneel lentedanslied in de eigen taal. Ze roepen Shum aan, god van het bosgeruis. Deze verfrissende inzending heeft veel fans, maar ook veel haters. Overigens liep de band met het volksliedje tegen de regels van het Songfestival aan, die een oorspronkelijke tekst vereisen. Dus hebben ze de tekst omgewerkt. Speciaal voor gastland Nederland bevat het refrein ook een plaatselijk ritueel: „Zaai, zaai, zaai, zaai hennepplanten!” (WT)

Malta Destiny – Je me Casse

Lizzo meets ‘de kip’. Dit krachtige feministische statement lijkt wat op Netta, de Israëlische winnaar van 2018 met de gekke kippengeluiden en de blijf-van-mijn-lijf-tekst. En ja, de 18-jarige Maltese zangeres Destiny Chukunyere heeft wel wat van Lizzo. Bovendien is Lizzo haar idool, net als Aretha Franklin. Haar female empowerment en haar krachtige stem en uitstraling doen zeker aan die twee Afro-Amerikaanse zangeressen denken. Op een jazzy backbeat zet ze een opdringerige man op zijn nummer: „So if I show some skin / Doesn’t mean I’m giving in.” Eurovisie is niet Destiny’s eerste tv-zangwedstrijd, ze won het Junior Songfestival en deed eerder mee aan de Maltese X-Factor en Britain’s Got Talent. (WT)