Opinie

Bijltjesdag in de abri’s

Christiaan Weijts

Nu de strijd tegen het virus bijna gewonnen lijkt, haast iedereen zich om zich alsnog aan te sluiten bij het verzet. Het meest potsierlijke geval is dat van Alexander Klöpping die een twittergevechtje tussen de Vlaamse viroloog Marc van Ranst en onze eigen wappiekoning Willem Engel op duizenden abri-posters liet drukken.

Nog even en de crowdfundingsactie hiervoor levert meer op dan Giro555-actie voor coronanoodhulp wereldwijd. De aandachtstrijd heeft Klöpping alvast gewonnen. Zelf hadden de twee twitteraars nog niet op zijn initiatief gereageerd, vertelde Klöpping woensdag losjes op Radio 1. Toch apart. Auteursrechtelijk mag het vast, maar als elke tweet het ongevraagd tot metershoge bushokreclame kan schoppen, is de spontaniteit er wel af.

Maar los hiervan: ik heb zo mijn twijfels over de weg die hiermee is ingeslagen. Dat komt vooral door het onderliggende klimaat in wat hopelijk de slotfase is van deze pandemie. Wat ik griezelig vind is de intense gretigheid waarmee we momenteel de helden aan het scheiden zijn van de schurken.

Met een sneer naar Sywert van Lienden grapt Klöpping dat hij van de donaties geen mondkapjes zal kopen via zijn eigen B.V. Er walmt in ons land een lucht op – lichtjes nog en soms ludiek – maar wel met de geur van een publiekelijke lynchpartij. Als de namen van verraders staan geschreven op metrowanden en winkelpleinen zijn de Bijltjesdagen nabij.

Wie denkt Klöpping te overtuigen met dit schotschrift in copy-paste? Is er één wappie die denkt: god ja, die Van Ranst heeft gewoon gelijk, ik hang mijn omgedraaide vlag aan de wilgen! Welnee. De wappie spuugt erop, in het gunstigste geval. Als de wappie in kwestie een minder verlicht denker is, gaat het hele bushokje aan diggelen.

Met abri’s als schandpaal slinger je de twitterfitties de openbare straat op. De reclamezuil is dan alleen maar de versterker voor de roeptoeters aan beide kanten, een overtreffende vorm van viral gaan. Wie is daarmee geholpen? Engels aanhang is een vrij marginale club, maar wordt hier geafficheerd als een gevechtspartner die blijkbaar een gelijkwaardige partij is voor de wetenschap.

In het minst gunstige geval koopt Engel abriruimte voor een tegencampagne. Meer polarisatie, meer bedreiging. Van Ranst schiet hier niets mee op. Het maatschappelijke debat komt er niet verder mee. De actie is vast goeiig bedoeld, en het mag allemaal. Maar dan mogen we ook stilstaan bij waar in dit melige enthousiasme aan voorbij wordt gegaan.

Nee, Alexander Klöpping koopt er geen mondkapjes van, maar wel schouderklopjes. Wie liever daar zijn tientje aan doneert dan aan snellere vaccinatie wereldwijd, moet zich afvragen of hij niet zelf ook zo plat is als een dubbeltje.

Christiaan Weijts schrijft elke vrijdag op deze plek een column.