Recensie

Recensie Media

Filosofische dilemma’s in Japanse gameklassieker

Game Met toverspreuken en zwaard ga je in ‘NieR: Replicant’ monsters te lijf om je zieke zusje te redden. Door het spel opnieuw te spelen vult het verhaal zich aan met meer perspectief op hoe anderen het ervaren.

NieR: Replicant is een opgepoetste heruitgave van de oorspronkelijk Japanse game NieR uit 2010.
NieR: Replicant is een opgepoetste heruitgave van de oorspronkelijk Japanse game NieR uit 2010.

Een game met een tienerheld in de hoofdrol? Dat werkt in het Westen niet, dachten de Japanse makers van Cavia toen ze hun game NieR (2010) naar de Europese en Amerikaanse markten brachten. Gelukkig lag er al een andere versie. Tienerheld Nier bleef in Japan, in het westen werd hij een oudere ‘papa’ Nier. De gehoopte hoge verkoopcijfers leverde het niet op.

Fast-forward naar 2021. De excentrieke gamemaker Yoko Taro – hij draagt altijd een rond masker met de grimas van een schedel erop in interviews, geleend van Nier-personage Emil – is inmiddels beroemd. Zijn NieR: Automata (2017) kreeg juichende kritieken en leverde hem een flinke schare fans op. Tijd om de originele tiener-Nier nieuwe aandacht te geven, zal zijn uitgever hebben gedacht. En dusverscheen Replicant ver.1.22474487139, een mooi opgepoetste heruitgave (of is het een halve remake?) en vertaling van de oorspronkelijke game uit Japan.

Taro gelooft niet in klassieke heldenverhalen. In zijn games worden onze aannames over goed en slecht onder de loep genomen. In de eerste vijftien tot twintig uur van Replicant nemen we het verhaal van de jonge Nier tot ons, hij wil zijn zieke zusje redden. Voor haar bevecht hij honderden Shades, grimmige wezens die praten in een taal die hij niet verstaat. Aan het einde slaagt hij in zijn queeste: eind goed, al goed.

In een game die niet van Yoko Taro is, tenminste. Nier biedt na de credits de mogelijkheid om het spel te herspelen, en dan komt de werkelijkheid aan het licht. Elke keer dat je opnieuw speelt, vult het spel zich met meer perspectief op hoe anderen het verhaal ervaren. Waarom is het redden van Niers zusje eigenlijk zo belangrijk dat hij er zoveel wezens voor mag doden? Heb je automatisch gelijk, alleen maar omdat je iets uit liefde doet?

Dit verhaal, en de vragen die het stelt is het hoogtepunt van Nier: Replicant. Het vechtsysteem, waar je wisselt tussen magische spreuken die relevant zijn voor de situatie en het hak- en snijwerk van je zwaard of lans werkt prima, maar inspireert niet. Vaak heb je het gevoel dat je maar wat doet, met toch spectaculaire resultaten.

NieR: Replicant is vooral interessant als gamefilosofisch werk; als game op zich blijft het wat gedateerd, met lege werelden en menusystemen die lastig te doorgronden zijn. Maar het verhaal, de grafische upgrade van de omgevingen, en de toegevoegde stemacteurs maken deze sprong in de niche van Japanse gamehistorie zeker de moeite waard.