Thuiskok. Ingeburgerd

Eten waarvoor je wakker gemaakt kunt worden, ik geloof er niet in. Ik begin mijn dag meestal met een glas water, pas daarna eet ik iets. Ik kan me niet voorstellen dat je ontwaakt uit een diepe slaap en dan meteen denkt: ‘oh lekker, een kroket/lamskotelet/oester/magnum-ijsje/mals gestoomde aubergine’.

Nog zo eentje: elke dag hetzelfde kunnen eten. Ik heb precies het tegenovergestelde. Hoe lekker sommige dingen ook zijn, juist een dagelijkse variatie zorgt ervoor dat ik met smaak blijf eten. Het grote verschil is wel dat ik bewijs heb gezien dat het ook anders kan. Mijn vriendin heeft tijdens een vakantie in Italië rustig 20 dagen achter elkaar pasta gegeten. Ook aardappels kan ik haar elke dag voorzetten. Het liefst gekookt, met een beetje gesmolten boter. En daar moest ik aan denken toen ik het boek De Aardappeleters in de brievenbus kreeg.

De Aardappeleters is een beroemd schilderij van Vincent van Gogh, maar ook een televisieserie die in 2017 en 2018 werd uitgezonden. Presentator Joris Vermeer ging ervoor op zoek naar de oorsprong van compleet ingeburgerde gerechten, zoals babi pangang, goulash, roti, schnitzel, paella, shoarma en patat. Het leverde licht-ironische, vlot gemonteerde en vrolijke reportages van over de hele wereld op.

Nu is er een gelijknamig kookboek. De twintig gerechten die in de serie voorbij zijn gekomen, staan erin. Dat levert een dilemma op: heeft u de serie niet gezien, dan staat alles in dit boek. Maar kent u de serie wel en bent u juist fan, dan heeft u niet alles, maar wel veel van de informatie in dit boek tot u genomen.

Los van de recepten dan, twintig stuks dus. Ze vormen een klein deel van het boek, waarin de verhalen over en de foto’s van de avonturen van drie van de makers van de serie alle ruimte krijgen. Over het varkensbloed waarmee de babi panggang op Sumatra wordt gemaakt, over de spaghetti ‘bolo’ die ze in Bologna niet kennen en over de oeraardappel uit Peru.

Het is meer een humoristisch reisboek dan een kookboek, ook omdat sommige recepten nauwelijks zo te noemen zijn. De steak à la Gringoise is meer een handleiding voor hoe je een hele koe aan het spit moet garen, en voor de oeraardappel moet je zelf een kleioven bouwen. Kooktechnisch heb je er niet veel aan. Maar het leest wel lekker weg.