Recensie

Recensie

Domweg gelukkig op de Maria Stuartlaan

Foto Wim de Jong

Nu we met z’n allen op terrassen zijn aangewezen, valt het eens te meer op. Vind in Rotterdam maar eens een eetgelegenheid waar je buiten overdekt en verwarmd kunt eten. Dus zonder dat je wegwaait, vernikkelt en onder een druipend parasolletje voor de regen zit te schuilen. Zulke plekken zijn er bijna niet, of in elk geval veel te weinig. In Kralingen hebben we op alweer een koude voorjaarsmiddag mazzel wat dat betreft.

Eigenaar Remco Witberg van Osteria Vicini heeft zijn popup-coronaterras net af en kan zijn gasten ook een heus dak erboven aanbieden. Er was wat gemopper van omwonenden omdat er een stukje van een parkeervak voor moest worden opgeofferd.

Andere Kralingers zijn er niettemin blij mee. Het is pas 12.00 uur, maar het twintigtal stoelen en banken aan de zijkant van zijn zaak, aan de Maria Stuartlaan, is in een mum van tijd bezet. Gasverwarmers op 10, fleecedekentje op schoot, en genieten maar.

Net als de meeste restaurants kan ook Vicini (‘buren’) onder de gegeven omstandigheden nog niet alle maaltijden serveren waarvoor je er gewoonlijk terechtkunt. Zoekend naar een passende typering spreekt onze kelner van een ‘tussenzoekende lunchkaart’. Zo’n mooie omschrijving houden we erin, al zou die natuurlijk de indruk kunnen wekken dat de koks met een soort Covid-noodrantsoenen aan de slag gaan.

Dat blijkt allerminst het geval. Gekozen is alleen voor een iets vereenvoudigd aanbod van panini, antipasti, pasta’s en vier vlees- en visschotels. We kiezen vooraf de mozzarella con peperonata (14 euro) en suppli ai piselli, ofwel de traditionele gefrituurde risottoballetjes (8 euro), die we laten vergezellen door een glas koele verdicchio. We zijn meteen om. Wat een zegen om voor zulke gerechtjes niet meer van de take-away of van je eigen doordeweekse kookkunsten afhankelijk te hoeven zijn.

De buffelkaas gaat vergezeld van een royale hoeveelheid geroosterde paprika’s, courgettes , kappertjes en uien, en vormt daarmee op zichzelf eigenlijk al een complete lunch. De gefrituurde risottoballetjes met citroen, doperwtjes, mozzarella en parmezaan blinken uit in smeuïgheid. Als de fatsoensnormen het toelieten, zou je ze op je gemak en rijstkorreltje voor rijstkorreltje door een rietje willen leegzuigen.

On-Italiaans

De Turkse chef van Vicini is de Italiaanse cucina overigens niet meer zo heel strikt toegewijd. Er wordt ook inspiratie geput uit overige Middellandse Zee-keukens. We menen er al iets van terug te zien in de polpo-schotel die aansluitend wordt opgediend.

Vooral de proportionering is nogal on-Italiaans. De een tikkeltje te taaie tentakel van de octopus baadt in een fantastische, met wat balsamico-azijn verrijkte bisque, met daarin veel garnaaltjes, paprika, basilicum en venkel (18 euro). Er komt met knoflook besmeerd, knapperig brood bij.

Het tweede hoofdgerecht is opnieuw risotto, en dan in die romige, dampende kluts waarmee je een diep bord vult. In Vincini is de hand van de chef daarbij ook al zo gul. Hij ‘stufft’ het gerecht vol met asperges, doperwten, broccoli, pijnboompitten, rucola en parmezaanse kaas. Desgewenst kan er worden geopteerd voor filets van dorade of ribeye om het helemaal af te maken. Niet echt misschien wat de purist onder een klassieke, ‘vrij zwemmende’ risotto verstaat.

Maar dat is toch wel het laatste waaraan je aanstoot neemt op je eerste restaurantbezoek in tijden van versoepeling. Domweg gelukkig op de Maria Stuartlaan.

is culinair recensent.