Er is niks mis met ‘oud’ zijn. Ook niet op je werk

Japke-d. denkt mee

In sommige sectoren word je met 40 jaar al “oud” genoemd. Dat is raar, vindt „Alsof ‘oud’ een scheldwoord is.”
Illustratie Tomas Schats

Wanneer ik me voor het eerst ‘oud’ voelde op mijn werk? Oef, dat is al best lang geleden. Ik denk toen stagiairs me met ‘u’ begonnen aan te spreken, of toen een jonge collega me tijdens een bedrijfsuitje op de dansvloer complimenteerde met mijn ‘old school dancemoves’ – haha, dodelijk.

Ik bedoel eigenlijk: ik ben er allang aan gewend dat ze me een dinosaurus vinden op de redactie. Met een dochter van 16 voel ik me op m’n 51ste sowieso voortdurend stokoud.

Maar afgelopen week viel zelfs ík van m’n stoel. Toen noemde het AD in een artikel mensen boven de veertig „ouderen”. Ik was niet de enige die dat te gortig vond. Toen ik erover twitterde kreeg ik flink wat woedende reacties.

Want als veertigers al oud zijn, wat moeten vijftigers dan, of nog erger, zestigers?! „In hun kist gaan liggen?”, schreef een lezer. Bedenk ook dat je nog bijna dertig jaar moet werken als je veertig bent, schreef een ander, en dan word je dán al als oud gezien?!

In de hrm ben je snel te oud

Belachelijk überhaupt om iedereen boven de 40 ‘oud’ te noemen, vond een derde. Dat zijn negen miljoen mensen! Dan zijn wel heel veel Nederlanders oud. Het verschilde per sector, vonden anderen. In de financiële sector ben je met veertig juist jong; in de hrm en in de communicatie juist weer ‘oud’.

En dan was er nog de ‘tussengroep’, van dertigers. „Lastig om voor de ene groep ‘oud’ te zijn en voor de andere ‘jong’”, schreef een lezer. Er was ook iemand die veertigers niet oud vond, maar vijftigers wel. Schitterend.

Maar halverwege alle reacties dacht ik ook ineens: waarom is het eigenlijk zo vervelend om oud genoemd te worden. Alsof ‘oud’ een scheldwoord is. Dat is toch raar?

‘Oud’ is juist een eretitel

Want er is niks mis, met oud. Het bevalt mij in ieder geval prima. Ik ben meer ervaren. Werk meer vanuit rust dan vanuit stress, ben minder bang.

Negen van de tien keer vind ik het zelfs een compliment als mensen me ‘ouderwets’ noemen want dat betekent meestal dat je goed zit. Dat je je niet gek laat maken en stug doorwerkt in plaats van halsoverkop achter hypes aan te rennen. Mensen worden vaak ‘oud’ genoemd door jongere collega’s die niet goed over hun plannen hebben nagedacht. Ik zou dus zeggen dat we niet minder, maar juist méér ouderen op het werk nodig hebben. ‘Oud’ is een eretitel.

Typisch Nederlands probleem ook, om oud als problematisch te zien, twitterde een vriendin. Haar Italiaanse man verbaast zich daar vaak over. „Vrijwel nergens is de leeftijdsdiscriminatie zo groot als hier. Kennis en ervaring zouden meer gewaardeerd moeten worden.”

In andere culturen is er respect voor senioren. Heel anders dan in Nederland, waar veertig al „als een compostwaardige leeftijd wordt gezien”, schreef een ander, en veertigplussers soms honderden keren moeten solliciteren om een baan te vinden áls ze al een baan vinden – belachelijk. Want je wordt juist meer waard met de jaren, nou ja, de meeste mensen dan.

Op je 45ste het meest succesvol

Zo blijkt uit onderzoek van de Harvard Business School dat nieuwe bedrijven gemiddeld pas echt succesvol worden als hun oprichters boven de 45 komen. Denk Jeff Bezos, en Steve Jobs, maar denk vooral ook aan je eigen ‘oudere’ collega’s.

Ik vond het zelf in ieder geval geweldig om 25 jaar geleden hun sterke verhalen te horen. Hoe ze aan de telefoon hun bronnen ondervroegen. Hoe ze primeurs de krant in kregen – nou ja, meestal. Als ze er niet úren over doorleuterden. Ik hoop dat dat voor de huidige jongere generatie nog steeds geldt.

Tuurlijk, je bent te oud als je geen vragen meer stelt. Als niemand je meer iets vraagt. Als je weet hoeveel jaar je nog ‘moet’ tot aan je pensioen. Als je denkt dat TikTok een televisieprogramma is, je de hele dag over je prostaat praat, wanneer je naar de verwarming loopt als je jongere collega iets „chill” vindt, als je dacht dat naar rechts swipen over het doorbladeren van de Elsevier gaat. Als je Brad Pitt als enige sekssymbool weet te noemen.

Mick Jagger

En je kunt ‘te jong’ zijn. Als je Mick Jagger niet kent. Als je niet weet wat guldens zijn. Als je stress krijgt zodra er geen algoritme is om je aanbevelingen te geven. Als je hysterisch wordt als de wifi uitvalt. Als je denkt dat het uitschuiflaatje in je computer bedoeld is om je havermelk latte op te zetten. Als je denkt dat ‘agile’ iets nieuws is.

Maar is dat te oud of te jong? Ik zou dat liever lui, moe, betweterig, ongeïnteresseerd, naïef, wereldvreemd of onbenullig noemen.

Ik stel dan ook voor om helemaal te stoppen met die labels van ‘oud’ en ‘jong’. Want we zijn toch zoveel meer dan een geboortedatum? We zijn leraar, adviseur, illustrator, ambtenaar, politievrouw, collega, advocaat, en we zijn daar al dan niet goed in – niet oud of jong.

Wat zegt een cijfer nou helemaal? En wie bepaalt of dat te hoog, of laag genoeg is? Laten we liever boven onze leeftijden uitstijgen.

Laten we elkaar uniek noemen.

Hoe was jouw week? Tips voor Japke-d. Bouma via @Japked op Twitter.

Dit waren de Jeuktweets van de week

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.