De nieuwe zwembadthriller van Suzanne Vermeer heeft de charme van een miskoop

Iedereen leest Op deze plek schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Deze week: de nieuwe zwembadthriller van Suzanne Vermeer, die leest alsof je een tv-thriller bekijkt.

Sinds 2006 verschijnt er elke zomer een thriller van Suzanne Vermeer. Die speelt zich steevast af tegen het decor van een vakantie. De reeks wordt uitgegeven in een kaft die suggereert dat dit een boek is voor aan het strand, op de camping, aan de rand van het zwembad. Beduimeld, want je kon er niet in stoppen, en dan heeft het te lijden.

Dit jaar is de titel Zomeravond en speelt de roman zich af in Zuid-Frankrijk. Á la Néerlandaise, dan. Dus een zoele mediterrane omgeving, wat Franse woordjes voor de sfeer, croissantjes, kaasje, wijntje. En uiteraard het een en ander aan oh-la-la, met voor de lezers een stevige male gaze („Haar volmaakt ronde witte billen contrasteren met de gebruinde zomerteint op de rest van haar lichaam”), terwijl de lezeressen worden bediend met de biceps van portiers en politiemannen: „Zijn armen zijn strakker en gespierder dan Lauren had gedacht”. Er is ook oh-la-la voor mannen én vrouwen: „De intensiteit van zijn blik veroorzaakt een schok in haar lichaam.”

Het boek leest alsof je een tv-thriller bekijkt. Breedsprakig worden een foute nachtclub, interieurs, uiterlijk, kleding, het landschap beschreven. En er wordt de hele tijd gegeten. Dat geeft niet, maar we moeten ook steeds weten wát. Film verstrekt die informatie binnen de minuut, op schrift moet je vele alinea’s door. Je wenst de schrijver een gewiekstere pen toe, het vermogen om met een enkel detail iets op te roepen dat het verhaal kleurt. Een detail dat, verholen, voorziet in een spoor. Of een dwaalspoor. Want het gaat hier om een moord, gepleegd op een onhandelbare zeer jonge vrouw. Wie heeft dat gedaan en waarom? Oftewel: wie is de butler van het verhaal? Wie valt het minst op en speelt toch een sleutelrol? Een goed murder mystery legt er eer in om relevante gegevens zo achteloos uit te stallen dat de lezer er geen acht op slaat en achteraf denkt: ik had het kunnen weten. Maar je wist het niet, en dat maakt dan een mooie leeservaring. Zo ver komt het niet, met dit boek. De plot is gewrocht, de ontknoping wezenloos.

Lezeressen worden bediend met de biceps van portiers en politiemannen

Het traumatische verleden van het slachtoffer wordt weggewuifd, het wordt opgedist en speelt verder totaal geen rol. Ja, dat is een spoiler, maar een uit teleurstelling, omdat het zo onhandig is ingepikt. Losse eindjes te over. Hoe zat het nou met die ruzie in de nachtclub en dat geruite colbertje? En hoezo ontbreekt de grande finale met de corrupte geliefde van de crime-fightende journaliste? Welke schrijver laat zoiets liggen?

Suzanne Vermeer was het pseudoniem van thrillerschrijver Paul Goeken. Sinds zijn dood schreef ze verder met de pen van een anoniem gehouden auteur of auteurscollectief. Ben ik nieuwsgierig naar wie het is? Nee hoor. Zomeravond heeft charme van de miskoop. Je doet ’m toch niet weg, want je wilt weten wie de dader is en waarom. En je voelt een liefdesverhaal in opkomst. Daar is een politieman met biceps– en je denkt: dat is ’m. En het is ’m.

Reacties: boeken@nrc.nl