Het dodelijkste in ‘Deadliest Catch’ is het zeeleven dat om zeep wordt geholpen

Zap Uitputting op tv werkt rustgevend voor de kijker. ‘Deadliest Catch’ is klassieke survival-tv. Stoere mannen jagen vanuit Alaska op de koningskrab.

Kapitein Colburn in Deadliest Catch. Discovery
Kapitein Colburn in Deadliest Catch. Discovery

Zoals andermans leed kan troosten, zo kun je geweldig uitrusten van andermans uitputtingsslag. Dat moet het geheim zijn van programma’s waarin iets moet worden volbracht. Goud gedolven, vis gevangen, drinkwater gevonden. De omstandigheden zijn bar: onherbergzame vlaktes, dorre woestijnen, wilde zeeën. De hoofdrolspelers zijn vaak mannen. Ze worden gedropt in een wildernis, zonder eten, kompas en contact. Joe, we zien je wel weer verschijnen. Soms buffelen ze samen. En altijd staan er levens op het spel, dat schreeuwt althans de voice over telkens voordat de reclame begint.

De kijker is ook vaak man, is me opgevallen– in badjas op de bank, koffie of chips al naar gelang het tijdstip van de dag.

Deadliest Catch (Discovery) is klassieke survival-televisie. Mannen met baarden. Een ijskoude zee. Arctische stormen. Concurrentie. Levensgevaar. En de heilige graal is: de koningskrab. De krabben met een spanwijdte tot wel twee meter, bevolken de bodem van de Beringzee en laten zich niet met een netje uit zee scheppen. Groot materieel heb je nodig. Boten, enorme metalen fuiken, en een bemanning die zich niet van het dek laat spoelen door metershoge golven. De beloning: big bucks. Miljoenen dollars.

In de eerste aflevering van seizoen 17 (!) maken acht kapiteins zich in Alaska op voor het krabseizoen 2020. Acht schepen, acht kapiteins met bemanning, en acht cameraploegen aan boord die vastleggen hoe de mannen dit keer de elementen trotseren. Hun relletjes en ruzietjes over de marifoon net zo onmisbaar als het zout in de zee. Twee extra verhaalelementen dit jaar zijn de coronapandemie en, daardoor, het uitblijven van onderzoek naar de krabstand voorafgaand aan het vangstseizoen. Niemand weet hoeveel koningskrab zich dit jaar ophoudt, en al helemaal niet wáár in die twee miljoen vierkante kilometer water. Halen de zeelui dit keer niet hun eerdere quotum van 2,5 miljoen kilo krab boven, dan kunnen de autoriteiten denken dat de krabstand laag is en een vangstverbod van een jaar opleggen, misschien wel twee.

Vooral dodelijk voor zeeleven

Voor wie het menselijke verkiest boven het heroïsche valt ook wat te beleven. Jaloezie en bedrog tussen de kapiteins, angst en paniek, vreugde en verdriet. Kapitein Wild Bill van de Summer Bay is nog niet uit de haven vertrokken of hij heeft een zieke aan boord. Covid-19? De dokter komt erbij. Zieke man jankt om een wattenstaafje in zijn neus. De uitslag blijkt negatief. Hij ineens kiplekker, het schip kan vertrekken. Wegens gebrek aan kennis over de krabpopulatie, hebben de mannen dit keer afgesproken samen te werken. Ze zullen ieder meridiaan voor meridiaan de bodem van de oceaan afgrazen. Systematisch laten ze gigantische fuiken met krabbenvoer erin afdalen in zee, een etmaal later takelen ze die weer op, hopend op een flinke vangst.

In de eerste aflevering van dit seizoen heeft kapitein Sig als eerste beet. Bakken vol spartelende krabbenpoten hijsen zijn mannen uit zee, onder luid gejuich worden de dieren op het dek gekieperd waarna ze, levend en wel, via een soort glijbaan verdwijnen naar de opslag onder in het ruim. Geen prettig plaatje voor kijkers van Seaspiracy, de Netflix-documentaire over hoe de mens de zeeën leegvist. Het dodelijkste in Deadliest Catch is niet het levensgevaar dat de bemanningsleden lopen, maar het zeeleven dat ze om zeep helpen. Een troostende gedachte is wellicht dat de krabben deze mannen niet zo maar komen aanzwemmen. Het is voor beide partijen een kwestie van overleven.

Rinskje Koelewijn vervangt Arjen Fortuin tot en met 7 mei.