Joya Mooi: ‘Ik ben gefascineerd door dingen die terugkeren’

Aangestoken Waar vinden kunstenaars en artiesten tijdens de lockdown hun inspiratie? In deze estafette vertellen ze welke kunstwerken ze graag zelf zouden hebben gemaakt. En geven ze het stokje door aan een door hen bewonderde collega. Afl. 1: Joya Mooi (30), zangeres.

Joya Mooi: „Die onzichtbare verbinding waarvan we ons niet altijd bewust zijn, dat vind ik mooi.”
Joya Mooi: „Die onzichtbare verbinding waarvan we ons niet altijd bewust zijn, dat vind ik mooi.” Foto Merlijn Doomernik

Tussen jazz, r&b en soul bezingt Joya Mooi haar bi-culturele achtergrond. Met haar Zuid-Afrikaanse roots is ze een stem van een nieuwe generatie musici die zich laat inspireren door de Afrikaanse diaspora en zwarte identiteit.

Wat inspireert je?

„Ik haal veel levensvreugde en inspiratie uit muziek. Maar ook uit de natuur. Ik ben gefascineerd door dingen die terugkeren, wanneer de geschiedenis zich herhaalt in rituelen, verhalen en patronen. In muziek zie je stromingen terugkomen, een omarming van jarenzeventigjazz op een festival als Dekmantel bijvoorbeeld. Maar recentelijk schreef ik ook een liedje over de reis die een plant, de Roselle Hibiscus, maakte vanuit Azië, Afrika en Latijns-Amerika. Trans-Atlantische slavernij leverde handel op van thee, specerijen, maar dus ook die plant. De hibiscus wordt nog veel toegepast in allerlei keukens, het geeft een rode kleur aan voeding en limonade. Die onzichtbare verbinding waarvan we ons niet altijd bewust zijn, dat vind ik mooi. Een signaal van de natuur van: hé, je hoort hier ook op dit soort stukje aarde.”

Welk kunstwerk had je zelf graag willen maken?

„Soms zie of hoor je iets waar je echt jaloers op kunt worden. Ik kan dat vaak hebben bij muziek. Maar ik was echt ‘blown away’ door de video-installatie Love Is The Message, The Message Is Death van kunstenaar Arthur Jafa die ik zag bij het Stedelijk. Ik zag het afgelopen jaar opnieuw in De Balie. Je wordt overvallen door allerlei elkaar snel opvolgende beelden uit de zwarte cultuur: van vroeger, de popcultuur van nu, het is een ophoping. Het werk is heel relevant en communiceert heel diep met waar ik veel mee te maken heb: racisme, pijn, maar ook creativiteit en vrolijkheid. Het raakte me, om de pracht en de misère. Ik voel de veerkracht. Jafa confronteert, soms zijn het heel rauwe beelden maar hij is tegelijk ook liefdevol over de zwarte cultuur. Bij visuele kunst valt niet weg te kijken – het is ‘in your face’. En dat is meteen de essentie van kunst, denk ik.”

Wat sleepte je door de lockdown?

„Mijn EP Blossom Carfully ging aanvankelijk over escapisme, en het creëren van een ideale wereld. Maar toen gebeurde corona, en was alles anders. Dus ben ik wat liedjes gaan maken, zoals ‘Hour Left’, waarin ik de wereld bekijk en mijn frustraties uitspreek over de huidige tijdgeest.

„Sommige muzikanten missen nu impulsen maar ik ben een huismus, ik werk graag thuis aan mijn muziek met producers. Ik ben ook een playlist op Spotify begonnen, Hazy Days, met troostrijke, rustigmakende muziek. Het boek Girl, Woman, Other van Bernardine Evaristo vond ik briljant. En ik ben verslaafd aan podcasts, zoals This is not a Drake Podcast, die via hiphopartiest Drake in de ontstaansgeschiedenis van de hiphopscene in Toronto duikt.”

Ik geef het stokje door aan: Kunstenaar Dion Rosina. Hij is een visual artist met wie ik best veel gemeen heb in mijn werk. Ook hij mixt in zijn schilderijen het persoonlijke met het historische van de Afrikaanse Diaspora. Ik ken hem niet persoonlijk, ik ben heel benieuwd naar hem.