Opinie

Terras? Ik zit hier prima!

Deze column leest u hoogstwaarschijnlijk op het terras. En als dat niet zo is, bent u een uitzondering – voor de meeste mensen is het terras een eerste levensbehoefte. Dat tenminste is het idee dat we de afgelopen weken opgedrongen kregen. Iedereen, ook in Rotterdam, snakt desperaat naar een biertje of een koffietje buiten voor het café.

Behalve dan Roy (58), Rob (69) en Paul (63) die op een laag muurtje zitten op het Mathenesserplein.

„Ik zit hier best”, zegt Roy. „Ik zit niet te springen om op het terras te zitten.”

„Een biertje op het terras kost 3,20”, zegt Rob. „Waarschijnlijk betalen we straks vijf euro. De ondernemers moeten de schade van de lockdown terugverdienen.”

Wij zijn in Suriname geboren, zegt Roy. „Daar lééf je buiten. Met de buren. Iedereen zit op zijn eigen bankje voor het huis. Dat kost niks.”

Oké. Alleen Paul vindt het wel fijn als het terras van Café The Library op de hoek van het plein weer opengaat. Hij helpt daar een handje en verdient zo een gratis broodje.

Op de Binnenrotte zitten Marie (75) en Pearl (63) op de brede rand van een plantenbak. Om hen heen zijn restauranteigenaren druk bezig met de opbouw van hun terrassen. Tafeltjes worden gesopt, plantenbakjes gevuld met lavendelplantjes. Marie en Pearl letten er niet op. Ze kijken naar de wandelende mensen en steken hun hand op naar een bekende. Ook zij zitten helemáál niet te wachten op het terras. Een glas limonade kost 2 euro 50, rekent Marie voor. „Dat ga je toch niet uitgeven als je een blikje fris uit de supermarkt nog geen 60 cent kost?”

Is het tevredenheid met het gewone menselijke bestaan, zonder de glans van een duur terras? Of is het geldgebrek? Ongetwijfeld allebei een beetje. En zeg nou zelf, thuis is de koffie toch ook goed?

Even verderop eet een man met een petje kibbeling uit een plastic bakje. „Terras? Nee hoor. Ik zit hier toch prima?”

Maar koffie heeft u hier niet, hè?

„Koffie drink ik straks thuis.”

De jongeren dan? Die zullen wel snakken naar de geneugten van een eigentijds terras. Maidu en Je-Ann, beiden 20, zitten op een bankje op het Heemraadplein. Terras? Nou nee. Ook voor de Covid-pandemie zaten ze nooit op het terras, zegt Maidu.

Waar zaten ze dan? Nou hier, giechelt Je-Ann. Op een bankje. Als ze ergens van droomt, zegt ze, dan is het dat de winkels weer open gaan. Dan valt er weer wat te beleven in de stad.

Op het pleintje bij de Vlietlaan hangen wat jongeren. Terras? Het is ramadan, mevrouw, we eten en drinken niet overdag. Nee, oké, maar verlangen jullie er naar?

„Weet u waar wij naar verlangen? Naar een Turkse pizza.”

Sheila Kamerman is NRC-journalist