Recensie

Recensie Film

In ‘Boss Level’ is het ‘game nooit over’

Scifi-actiekomedie ‘Boss Level’ heeft het aloude tijdlusverhaal van ‘Groundhog Day’ verstopt in een waanzinnige mix tussen wraakverhaal en kwantumfysische game. Een dynamische ‘no brainer’ die je hersens doet kraken.

Roy Pulver (Joe Grillo) komt in een kwantumfysische puzzel terecht waarin hij keer op keer moet vechten voor zijn leven, in ‘Boss Level’.
Roy Pulver (Joe Grillo) komt in een kwantumfysische puzzel terecht waarin hij keer op keer moet vechten voor zijn leven, in ‘Boss Level’.

Wat is het leven anders dan een eindeloze reeks futiele pogingen om aan de dood te ontsnappen? Voor ex-Delta Force-agent Roy Pulver (Joe Grillo, die als vijftiger momenteel doorbreekt als actieheld) is dat aan de orde van de dag. Elke ochtend wegduiken voor die gast die met een machete slagklaar in zijn loft staat. Elke dag langer dan tot 12.47 uur in leven blijven. En ondertussen ontdekken waarom hij zich in een tijdlus bevindt, waarom zijn vriendin dood is en waarom zijn zoontje de sleutel tot alles is.

Sciencefictionactiekomedie Boss Level (een titel die knipoogt naar de gamestructuur van het verhaal) is een waanzinnige mix tussen wraakverhaal en kwantumfysische puzzel, met Mel Gibson als James Bond-achtige schurk. Maar onder dat alles, onder al die lijken die er elke dag worden opgestapeld en al de auto’s die in puin worden gereden, zit dan toch een geruststellend sentimenteel verhaal over vaderschap en rouw. Ja, bij het kijken kan je ook als toeschouwer een heus Groundhog Day-gevoel besluipen, zoals in de oerversie van het tijdlusverhaal.

Boss Level is een B-film, een satire bijna op het genre dat hij ondertussen uiterst serieus neemt. Wat moeten de makers een plezier hebben gehad in het bedenken van nog een variant om Pulver om zeep te helpen. Je raakt de tel kwijt. En als de eindtitels over het scherm rollen, dan wrijf je in je ogen, omdat je nog een laatste plotwending verwacht. Dat komt ook omdat het een film is die zich volkomen zelfverzekerd door de meest bizarre plotwendingen heenslaat.

Toch doet deze dynamische ‘no brainer’ op een prettige manier je hersens kraken: dat gevoel van dejà-vu, dat alles een herhaling van herhalingen is, dat de tijd steeds verder fragmenteert is een perfecte manier om de overgang van analoge kloktijd naar onze huidige digitale tijd met vaart en plezier te verbeelden. Boss Level is de frivole antimaterie waar serieuzere films als Tenet op drijven. Het is toch allemaal een spel, immers?