De maandenlange schorsing van Dylan Groenewegen loopt op 7 mei af.

Foto Jumbo-Visma

Interview

Dylan Groenewegen: ‘Mezelf vergeven? Ik heb het in elk geval een plekje gegeven’

Dylan Groenewegen | Wielrenner Na negen maanden schorsing door het ongeluk met Fabio Jakobsen, maakt Dylan Groenewegen zijn rentree in de Giro d’Italia.

De knal, daar heeft hij het meest last van gehad. Van dranghekken en sturen, of van een lichaam dat met 85 kilometer per uur als een bowlingbal in roestvrijstaal wordt geslingerd, en daarna tegen een betonnen paaltje tot stilstand komt.

De chaos en paniek die volgden, op woensdag 5 augustus in Katowice, Polen, hebben ook bij de man die de noodlottige kettingreactie met een foutieve beslissing in gang zette, diepe sporen nagelaten. Fysiek minder zichtbaar – zijn verbrijzelde sleutelbeen genas weer – maar de krassen op zijn ziel zijn er niet minder om. Maanden later joeg een toeterende auto die wilde passeren hem nog de stuipen op het lijf. Dan moest hij bijkomen in de berm. En ook een plotseling dichtslaande deur deed zijn nekharen overeind staan. „Maar de grootste klappen zijn nu verwerkt.”

Dylan Groenewegen (27) moest leren leven met zichzelf. Met het feit dat hij zijn collega-sprinter Fabio Jakobsen (24) onbedoeld zowat het leven had ontnomen, door hem blind voor eigen handelen op volle snelheid de hekken in te drijven. De eerste uren maakten sommigen hem voor moordenaar uit. Op sociale media werd hij verguisd. Zijn familie werd bedreigd. Hij kreeg een brief bezorgd met een strop, bedoeld voor zijn ongeboren zoontje.

Aanvankelijk kon Groenewegen zichzelf niet in de spiegel aankijken, vertelt hij dinsdagmiddag tijdens het eerste rondetafelgesprek met journalisten sinds het ongeluk in de Ronde van Polen, waarbij Jakobsen botten tot in zijn gehemelte brak en dagenlang vocht voor zijn leven. „Mezelf vergeven? Ik heb het in elk geval een plekje gegeven.”

De beelden van het ongeluk heeft hij meer dan eens teruggekeken. Te zien is hoe Groenewegen van zijn lijn wijkt, en zijn elleboog gebruikt om Jakobsen af te houden, die daardoor zijn evenwicht verliest en zo gruwelijk ten val komt. „Dat komt verkeerd over op beeld”, zegt Groenewegen. „Maar als iemand met 85 per uur tegen je aan komt, ga je hangen naar de kant die je op valt. Die beweging maak je automatisch.” Hij geeft grif toe dat hij nooit van zijn gekozen lijn had mogen afwijken. „Dat is niet goed. Maar ik deed het niet bewust.”

Rechtszaken op de achtergrond

Wereldwielerbond UCI schorste hem voor negen maanden, een straf die Groenewegen en zijn ploeg accepteerden. Of hij gestraft is voor zijn vergrijp of voor de gevolgen, laat hij in het midden. „Ik hoop vooral dat de UCI consequenter gaan straffen zodat duidelijk is wat wel en niet kan.” Op de achtergrond lopen nog rechtszaken, maar daar wil hij dinsdag niets over kwijt. „Dat is aan de juristen die daarvoor geleerd hebben.”

Meteen na het ongeval schakelde werkgever Jumbo-Visma een psycholoog in om Groenewegen bij te staan. „Mijn leven stond op zijn kop”, zegt hij. „In het begin is het veel praten. Daar ben ik niet zo van. Het was intensief. Stap voor stap moest hij me weer Dylan laten zijn.”

Groenewegen herhaalt dinsdagmiddag vaak dat de toestand van „Fabio” voor hem het belangrijkst was. Steeds als Jakobsen een nieuwe stap in zijn herstel zette, kon hij ook verder. Hij vertelt hoe fijn het was toen hij hoorde dat Jakobsen na een paar dagen buiten levensgevaar was. Daarop stuurde hij de vader van Jakobsen een berichtje en kreeg hij tot zijn verbazing antwoord. „Daar was ik hem zo dankbaar voor.” Later stuurde Groenewegen berichten naar Jakobsen zelf, maar het duurde even voordat die het kon opbrengen te reageren. Het kwam van een ontmoeting tussen de twee, eerder deze maand, „in een zaaltje in Amsterdam”, vlak voor Jakobsens rentree in de Ronde van Turkije. „We hebben allebei ons hart kunnen luchten. Het was een heel fijn gesprek”, zegt Groenewegen. „Wat we precies hebben besproken is iets tussen Fabio en mij. Het voornaamste is dat hij in koers is. Nu kijken we als sportmannen vooruit.”

Inspiratie in fietsenzaak

Pas vijf weken na het ongeluk stapte Groenewegen weer op de fiets. Eerder moest hij er niet aan denken. „Natuurlijk” dacht hij aan stoppen. Maar hij liet zich, net als vroeger, inspireren in de fietsenzaak van zijn vader, in de Amsterdamse Rivierenbuurt, waar hij als kleine jongen aan fietsen „zat te prutten”. Het eerste rondje ging op zijn stadsfiets en stap voor stap kreeg hij de passie voor de fiets terug. Wielrenner voelde hij zich toen hij zich bij zijn ploegmaten voegde op trainingskamp in Spanje. Zij zijn hem met open armen blijven ontvangen, zegt hij. De positieve berichten uit het peloton sleurden hem erdoorheen en overstelpten de negatieve, die hij moet „accepteren.”

Dylan Groenewegen weet niet of hij zich vol overgave in een sprint durft te mengen. Foto Jumbo-Visma

De vraag is waar hij nu staat in zijn herstel. Uit tests blijkt dat hij fysiek klaar is voor zijn rentree. Hij komt net terug uit Spanje, waar hij met twee maten „slap lulde”, fietste, at en sliep. Dat deed hem goed. Maar mentaal heeft hij nogal wat te verduren gehad.

In maart kreeg zijn zes weken te vroeg geboren zoontje ineens toevallen. Hij moest met spoed worden opgenomen terwijl Groenewegen op trainingsstage was. Uiteindelijk bleek het om een virus te gaan en kwam alles goed. Maar de schrik zat er opnieuw goed in. „Eerst dat ongeluk in Polen, toen de zwangerschap die totaal niet vlekkeloos verliep, de bedreigingen met politiebewaking aan de deur, mijn vriendin die vijf weken bezig was met bevallen, twee weken moeten wachten tot je je kindje mee mag nemen en dan gebeld worden dat het niet goed gaat en dat je met spoed naar huis moet komen. Je leeft in een flow, volgt de route die voor je wordt uitgestippeld. Een paar weken geleden kwam de vermoeidheid er ineens uit. Ik had ’s ochtends het gevoel dat ik niet had geslapen. Merijn [Zeeman, zijn coach] zei dat ik mijn schema’s moest loslaten. Dat heeft anderhalve week geduurd.”

Kort geleden verloor Groenewegen ook nog zijn grootvader, de Amsterdamse framebouwer Ko Zieleman, de man die zijn eerste fietsje in elkaar zette. Maar ondanks alles maakte Jumbo-Visma dinsdagochtend, vlak voor het rondetafelgesprek, bekend dat Dylan Groenewegen op 8 mei, een dag nadat zijn schorsing afloopt, zijn rentree zal maken in de Giro d’Italia.

Uitgedund programma

Aanvankelijk zou hij in de luwte opstarten, in de Ronde van Hongarije, maar omdat een ploeggenoot geblesseerd uitviel en omdat zijn wedstrijdprogramma uitgedund raakte door afgelastingen, besloot de ploegleiding hem in Italië terug te laten keren. Voordeel aan een grote ronde is dat hij, na maanden zonder koers, weer wedstrijdritme opdoet.

„Merijn belde me: hoe denk je over de Giro? Ik zei: ik heb er veel zin in. Overleg het eerst even thuis, zei hij. Voor Nine [zijn vriendin] is het ook een heel traject geweest. Zij wil voorlopig niet mee naar koersen. Ze is blij dat ik weer terug ben, maar vindt het ook moeilijk. Ik weet niet hoe ze naar mijn sprint zal kijken.”

Zelf ervaart hij geen angst. Op training dan. Maar hij weet niet of hij zich vol overgave in een sprint durft te mengen. De tweede etappe van de Giro is voor sprinters. Hij kijkt voorzichtig vooruit: „Als ik me goed voel, weet ik zeker dat de jongens achter me staan. Ik hoop dat ik weer ga meemaken wat winnen is. Dat wordt heel emotioneel.”

Het is afwachten hoe Groenewegen op het peloton reageert, en het peloton op hem. Hij heeft zich erop ingesteld dat er negatieve reacties gaan komen. „Erger dan de afgelopen maanden kan het nooit worden.”