Recensie

Recensie Film

De kringloop van leven en dood zindert en zinneprikkelt

Arthouse ‘Balloon’ zit vol dronken dromen over paarlustige schapen, verboden liefdes en de Chinese gezinspolitiek in Tibet.

Dargye en Drolkar hebben al drie kinderen; nog een kind zou een torenhoge boete opleveren, in ‘Balloon’.
Dargye en Drolkar hebben al drie kinderen; nog een kind zou een torenhoge boete opleveren, in ‘Balloon’. Foto September Film

Je moet er maar opkomen. Het eerste shot van je film draaien door het melkwit van een opgeblazen condoom. Want dat is de ballon die in de zevende film van de Tibetaanse filmmaker Pema Tseden de hoofdrol speelt. Het is een knipoog naar de kinderklassieker De rode ballon (1956) van Albert Lamorisse over de vriendschap tussen een jongetje en een ballon, die net zoals Balloon ook een poëtisch-speelse metafoor is voor leven, vergankelijkheid en eeuwigheid.

Tseden volgt een herdersfamilie in Qinghai die worstelt met de gevolgen van de Chinese gezinspolitiek en hun boeddhistische geloof in reïncarnatie. Terwijl vader Dargye zijn paarlustige schapen laat dekken, gaat moeder Drolkar naar de stad om nieuwe condooms te halen in het ziekenhuis. Nog een kind zou hun een torenhoge boete opleveren.

Lees ook een interview met regisseur Pema Tseden over ‘Balloon’

Met grote elegantie weeft Tseden politieke en filosofische thema’s door elkaar. Maar wat hem zo’n uitzonderlijk filmmaker maakt is de droogkomische toon waarmee hij allerlei tragikomische gebeurtenissen visueel vertaalt. Elk shot zindert en zinneprikkelt. Hij gebruikt reflecties en kaders in kaders om te laten zien dat de spirituele en de materiële wereld voortdurend met elkaar in dialoog zijn.

Wolken waaien, dronkenschap, droom en het ‘bardo’, de tussenstaat tussen leven en dood, alles vloeit in elkaar over. Niets is vast, ook de betekenis van deze beelden niet. Een film als een stroom, als een droom, als een windvlaag die leven heet en uiteindelijk ook maar een windvlaag is.