Opinie

Een meet zonder winnaars

Wilfried de Jong

Een finishlijn is in het wielrennen vaak van ondergeschikte kwaliteit. Je zou verwachten dat de streep met wiskundige precisie moet worden getrokken. Het is tenslotte de plek waar het besluit over winst en verlies valt, waar het prijzengeld wordt verdeeld, waar de roem gloort.

Een aantal jaar geleden liep ik op de dag voor de start van de klassieker Parijs-Roubaix op het velodrome. Er waren ‘mannetjes’ aan het werk. Mannetjes om de eretribune op te poetsen en reclameborden te plaatsen.

Een man in overall liep over de betonnen wielerbaan met een emmertje witkalk in zijn hand. Hij werkte met kwast en roller de oude meet een beetje bij. Tegenwoordig leggen ze bij wedstrijden matten neer waarin de streep is verwerkt. Misschien beter, maar minder mooi,

Tijdens de corona-editie van de Amstel Gold Race was geen publiek gewenst. Bij het plein beneden in Valkenburg stonden zwarte schermen. Het ontbrak alleen nog aan een rouwstoet.

Voordat de wedstrijd begon, vloog een camera hoog over de finishlijn. Het viel me op dat de streep niet over de volle breedte was aangelegd. Links en rechts ontbrak een metertje. Slordig. Je zou als renner maar het plan hebben om juist daar je wiel naar voren te duwen.

Kortom, ik had niet al te veel vertrouwen in de meet. Liep de streep wel helemaal loodrecht? In Limburg lullen ze soms recht wat krom is.

De Amstel Gold Race had deze editie spannende taferelen aan de finish. In de ochtend schrokken de televisiepresentatoren toen ze bij de vrouwen Marianne Vos vlak voor de meet al zagen juichen. Had ze wel gewonnen? Maar Vos was zeker van haar zaak.

Bij de mannen liep het anders. Op het einde ontsnapten drie renners uit het peloton, favoriet Wout van Aert, Tom Pidcock en Maximilian Schachmann. In de laatste kilometer zagen ze de bordjes langs de kant met de honderdtallen.

Aftellen en sprinten.

Van Aert zette alle kracht op zijn pedalen. Schachmann geloofde het verder wel, hij zou derde worden. Pidcock zat achter Van Aert en bleek taai. In de laatste meters reden ze zo goed als naast elkaar.

Vlak voor de finishlijn duwden ze hun sturen naar voren. Twee banden leken gelijktijdig over de streep te gaan. Er was geen juichkreet van een winnaar, wel de merkwaardige stilte van de twee wielrenners die niet wisten wie er had gewonnen.

De beelden werden keer op keer in vertraging herhaald. Beeldje voor beeldje. De lijn en de voorwielen waren niet haarscherp. De uitslag zweefde in het luchtledige.

Kon het maar onbeslist eindigen, ook wel eens mooi.

Pas na een kwartier verscheen een jurylid voor de camera. Niet met een echte finishfoto die aan alle twijfel een einde maakte. Nee, hij liet een digitale foto zien op zijn mobieltje. Hij vergrootte het plaatje uit met twee vingers en zei: „Oké?”

Alles wat ik zag was een beduimeld beeldschermpje waarin de zon weerkaatste.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.