Recensie

Recensie Film

De Black Lives Matter-film die we nu nodig hebben

Netflix-film Afgelopen week lanceerde Netflix ‘Two Distant Strangers’, de gedoodverfde winnaar voor de Oscar voor Beste Korte Film. Rapper en acteur Joey Bada$$ speelt een jonge striptekenaar gevangen in een ‘deathloop’ van politiegeweld tegen mensen van kleur.

Elke ochtend staat er een racistische politieman op striptekenaar Carter (Joey Bada$$) te wachten.
Elke ochtend staat er een racistische politieman op striptekenaar Carter (Joey Bada$$) te wachten. Beeld Netflix

Binnen een paar dagen tijd stond kortfilm Two Distant Strangers in de Netflix-top 10. En nu geldt hij als de gedoodverfde winnaar voor de Oscar voor Beste Korte Film die op 26 april wordt uitgereikt. Want het tijdlusverhaal over de jonge striptekenaar Carter (gespeeld door rapper Joey Bada$$, ook bekend uit Mr. Robot) is dé Black Lives Matter-film die we nu nodig hebben.

Het tijdlusgenre waarin het verhaal zich afspeelt over Carter die na een one night stand en misschien wel meer zo snel mogelijk naar huis wil om zijn hond eten te geven, is hét genre van pandemiejaar 2020/2021. Het gevoel dat het leven een herhaling van herhalingen is, een eeuwige wederkeer zoals de filosoof Nietzsche dat ooit beschreef, sluit perfect aan bij een tot stilstand gekomen wereld die in lockdown alle tijd heeft om te zien dat het leven een thema met maar weinig variaties is. Leren we dan nooit wat? Die somberte wordt getackled door een ander even menselijke emotie: hoop. Hoop werd door de cognitief psycholoog Richard Lazarus ooit omschreven als „het ergste vrezen maar verlangen naar het betere”.

Racistische politieman

Carter is een hoopvol mens. Het racistische noodlot mag hem dan wel 99 keer op de hielen zitten als hij de deur bij Perri achter zich terugtrekt met de belofte haar weer te zien, maar opgeven is geen optie. Al is het maar omdat hij elke ochtend weer geconfronteerd wordt met dit Drosteblikje vol nachtmerries. Elke ochtend staat daar weer een racistische politieman op hem te wachten. De manier waarop schrijver/regisseur Travon Fee en regisseur Martin Desmond Roe met de beperkte mogelijkheden van een tijdlusplot spelen is geweldig. Er zitten meer plottwists in de dertig minuten dat het filmpje duurt dan seconden in een minuut. Hoop en vrees, de basiselementen waar elk verhaal op drijft, worden in noodtempo tegen elkaar uitgespeeld. Even grimmig als relevant in een week waarin de Verenigde Staten de schietpartij in Atlanta herdenken waar vorige maand acht dodelijke slachtoffers uit de Amerikaans-Aziatische gemeenschap vielen, en er in Minnesota weer een zwarte man door een politieagent werd doodgeschoten.

Natuurlijk riep dat ook de discussie op in hoeverre je in een massamedium als film dat geweld dan ook nog eens moet vermenigvuldigen. Het kan trauma triggeren en de doem versterken dat er toch nooit wat verandert. Dat is dan ook de voornaamste kracht van de ironische mokerslag waarmee Two Distant Strangers eindigt. Als de geschiedenis zich 99 keer reproduceert dan moet je de hoop 100 keer herhalen.