Recensie

Recensie Film

Zoeken naar oorsprong als in een opgraving

Drama Als Rose ontdekt dat ze geadopteerd is, gaat ze op zoek naar haar biologische ouders. Haar moeder treedt ze met open vizier tegemoet, voor haar vader vermomt ze zich. De film ‘Rose Plays Julie’ gebruikt de taal van thriller en horror, en is uitstekend geacteerd.

De Ierse film 'Rose Plays Julie' gebruikt de taal van de thriller en de horrorfilm als manier om thema’s als identiteit, maskerade en weggestopte pijn uit te werken.
De Ierse film 'Rose Plays Julie' gebruikt de taal van de thriller en de horrorfilm als manier om thema’s als identiteit, maskerade en weggestopte pijn uit te werken.

De Ierse studente diergeneeskunde Rose is er net achter gekomen dat zij is geadopteerd en gaat op zoek naar haar biologische moeder. Dat blijkt de in Londen woonachtige actrice Ellen te zijn. Als Rose na wat omtrekkende bewegingen duidelijk heeft gemaakt wie zij is, legt Ellen uit waarom zij Rose afstond.

Vervolgens gaat Rose op zoek naar haar vader Peter, een bekend archeoloog. Hem zoekt zij op in vermomming, met een zwarte pruik. Wellicht in navolging van haar moeder speelt zij een rol: zij is nu Julie – de naam op haar geboortecertificaat. Julie legt Peter uit dat zij graag wil meedoen aan een opgraving, als voorbereiding op een toneelrol als archeoloog. Strikt genomen is dat ook zo. Zij onderzoekt het verleden waar zij lang geen weet van had.

De Ierse film Rose Plays Julie gebruikt de taal van de thriller en de horrorfilm, met trage camerabewegingen, unheimliche muziek en de onthulling van een geheim, als manier om thema’s als identiteit, maskerade en weggestopte pijn uit te werken. Daarbij hanteert het regisseursduo Joe Lawlor & Christine Molloy een vrij klinische stijl.

Ook de lastig te peilen Rose vertoont vrijwel geen gevoelens, maar haar kilte en afstandelijkheid zijn slechts oppervlakte. Haar ijzige masker verbergt diep weggestopte emoties, hetzelfde geldt voor de verdrongen gevoelens van Ellen. Net als in een opgraving komen deze langzaam naar de oppervlakte. Het levert een uitstekend geacteerde film op die weet te ontroeren met een aantal fijnzinnige scènes. Vooral het moment waarop Rose en Ellen elkaar eindelijk omhelzen treft doel.