Opinie

Een paard in een vliegtuig

Wilfried de Jong

Bij de eerste hoge heg was het al raak. Een jockey werd van zijn paard gekatapulteerd. Veertig jockeys vertrokken voor de zwaarste paardenrace ter wereld en na de eerste hindernis bleef er al iemand roerloos liggen. Het paard ging alleen verder, achter de meute aan. Nog nooit is er een gestopt om op zijn jockey te wachten. Paarden zijn kuddedieren. Ze verhouden zich beter tot collega-paarden dan de mensen, ook al doen die nog zo hun best één met het dier te worden.

De Grand National is zo Brits als de pest. Kom niet aan tradities. Ze liggen verankerd in het dna van het volk, als clotted cream op een scone.

Zo lang als ik deze race zie, ben ik voor het paard. Voor welk paard dan ook. Maar vooral voor het paard dat een jockey van de rug werpt en vervolgens naar de kop van de wedstrijd raast.

Zo’n los paard loopt in de weg. Winnen zonder jockey kan niet, maar dat is zo’n dier niet uit te leggen. Paarden zonder bagage springen makkelijker over de volgende hindernissen en nemen vaak de leiding. De televisieregisseur doet er alles aan om ze buiten beeld te houden.

Een paard alleen telt niet in de paardenrace van het jaar.

Zelf ben ik bang van paarden. Ze zijn een maatje te groot. Tijdens een vlucht naar Mexico zat ik op de achterste rij in het vliegtuig. Achter me hingen blauwe gordijntjes. Daarachter klonk soms een vreemd geluid. Ik vermoedde dat het de automatische spoeling van het toilet was. Toen ik zelf naar de wc moest en het gordijntje wegtrok, stond ik oog in oog met een paard.

„Het toilet is de andere kant op”, zei de stewardess kalm. Alsof ze iedere vlucht een paard aan boord had.

Een paard veertien uur in een vliegtuig. Is het normaal? Moet zo’n dier niet altijd op het eigen continent blijven?

De geschiedenis van de Grand National telt inmiddels 84 overleden paarden. O nee, 85. Zaterdag raakte de zevenjarige The Long Mile dusdanig gewond dat hij na afloop een dodelijk spuitje kreeg. Circa vier op de duizend paarden die aan races deelnemen, komen fataal ten val, zo berekende de Britse Paardenkoers Autoriteit.

Van de veertig paarden kwamen er dit jaar vijftien aan de finish van de Grand National.

Goed gegokt? Tel uit je winst.

Over de gevallenen op het veld van eer hoor je na afloop niet veel. Alle ogen zijn gericht op de winnaar. De Grand National werd voor het eerst sinds 1839 gewonnen door een vrouw: Rachael Blackmore op Minella Times. Terwijl ze de prijs van 375.000 pond incasseerde, gooiden een paar mannen emmers water over het vermoeide paard in plaats van over hun Bentley.

Op de vraag hoe bijzonder het was dat ze als vrouw won, antwoordde Blackmore: „Een big deal, dat snap ik, maar het allerbelangrijkste is toch dat ik heb gewonnen.”

Dat was een waarheid als een koe.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.