Horkerigheid zit een geile bedscène niet in de weg

De meest verleidelijke film van Coen van Zwol: La vie d’Adèle De zeven minuten durende seksscène in ‘La vie d’Adèle’ is nog steeds opwindend om te zien, maar de opnames waren dat niet. En dat zorgt voor mannelijk schuldgevoel.

Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux in ‘La vie d’Adèle’.
Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux in ‘La vie d’Adèle’.

‘Volstrekt betoverd’ was juryvoorzitter Steven Spielberg door La vie d’Adèle, die in 2013 de Gouden Palm won in Cannes. Een lesbisch liefdesdrama waarin de stille kleuterjuf Adèle valt voor extraverte kunstenares Emma om haar weer te verliezen door klassenverschillen. Drie uur liefde en verdriet: wat kon actrice Adèle Exarchopoulos prachtig huilen! Biggelende tranen, rode ogen, natte neus: zo echt en aanstekelijk. Wat zeker ook gold voor de schijnbaar ongeremde geilheid van haar eerste seks met Emma, een scène van wel zeven minuten.

Ik vond dat heel opwindend, en geen wonder: volgens Angelsaksische collega’s en Julia Morah, op wier grafische roman de film was gebaseerd, betrof het in wezen lesbische porno voor mannelijke consumptie. In artistieke films is goede seks überhaupt verdacht; beter toon je dat problematisch, confronterend of ontluisterend. Maar in La vie d’Adèle leek je stapelverliefde, hongerige, zweterige lust te zien. De opnames waren vast heel leuk verlopen.

Lees hier de oorspronkelijke NRC-recensie van ‘La vie d’Adèle’: Sublieme film over de vreugde en pijn van de eerste liefde

Dat viel tegen: nog voor de film in de bioscoop was, klaagde actrice Léa Seydoux (Emma) over het horkerige gedrag van regisseur Abdellatif Kechiche op de set. Hij had zijn actrices mentaal en fysiek uitgeput; de seksscène was tien dagen trauma, wrijven en kreunen met plastic schaambeenbeschermers terwijl Kechiche naast het bed stond te tieren. Harder! Meer! De getergde Kechiche speelde bij wijze van reactie de raskaart uit: Seydoux probeerde hem namens het witte Franse filmestablishment klein te houden. In het hitsig lome vakantietweeluik Mektoub, My Love daagde hij critici vervolgens bokkig uit met eindeloze shots van twerkende billen en borsten. Male gaze? Alsjeblieft dan, leek Kechiche te zeggen.

De zeven minuten van La Vie d’Adèle zijn bij weerzien beladen met mannelijk schuldgevoel; bij het strelen, kussen en scharen hoor ik nu Kechiche tieren. Toch vind ik het nog steeds een uitzonderlijk geile bedscène. In de VS worden daarbij tegenwoordig ‘intimiteitscoördinators’ ingeschakeld die de seksuele acrobatiek vooraf uitputtend met iedereen doornemen. Vast geruststellend voor acteurs, maar het is lang geleden dat ik een stomende Amerikaanse seksscène zag. Wel zag ik veel krampachtige vanilleseks met digitaal opgepimpte lijven. Een zekere horkerigheid sluit een geile bedscène niet uit. Ik ben erg benieuwd naar Paul Verhoevens lesbische nonnenfilm Benedetta straks in Cannes.