Als de gedachte de vader van de wens is

De meest verleidelijke film van Dana Linssen: In the Mood for Love Alles in de film houdt van de twee hoofdpersonen, nog voordat die van elkaar gaan houden.

Tony Leung en Maggie Leung in ‘In the Mood for Love’.
Tony Leung en Maggie Leung in ‘In the Mood for Love’.

In the Mood for Love (2000) is een film over een smal trapportaal in het Hongkong van de jaren zestig dat verliefd wordt op Mevrouw Chan en Meneer Chow die elkaar daar dagelijks passeren. Lang voordat Mevrouw Chan en Meneer Chow – gespeeld door Maggie Cheung en Tony Leung op hun allermooist in zijden cheongsam-jurken en wit gestreken overhemden die hen zacht omhelzen – van elkaar gaan houden, houdt alles in deze film al van hen.

In the Mood for Love gaat over de sigaretten die gekust willen worden door de lippen van Mevrouw Chan en over de lipstick die langzaam verdroogt op het filter dat Meneer Chan voor altijd in zijn asbak bewaart. Over de geborduurde slofjes die de tenen van Maggie Cheung willen kietelen. Over de zakdoek die de regendruppels op het gezicht van Tony Leung opdept. Of het lijntje eyeliner dat opkrult uit de ooghoeken van Maggie Cheung.

En dan wordt het een film over een tas en een das die kleine schuldige bewijzen worden voor het feit dat de nooit in beeld gebrachte Meneer Chan en Mevrouw Chow een relatie met elkaar hebben. Waar laat dat Mevrouw Chan en Meneer Chow? Kunnen zij samen het vervagen van hun eigen huwelijken begrijpen? Waarom brengt het noodlot hen samen als buren, onderhuurders, in die piepkleine appartementjes? Is hun liefde groter dan het verraad?

En zo gaat In the Mood for Love over de schaduwen die voor hen uitlopen op straat in de avond. Over de gedachte die de vader van de wens is. Over licht dat teder langs vitrages strijkt, zoals je soms je geliefde al aangeraakt kunt hebben nog voordat je je hand hebt uitgestrekt.

In the Mood for Love is een film met een geheim groter dan het geheim dat Chow uiteindelijk in een gat in een tempelmuur in Angkor Wat fluistert, terwijl de snaarmuziek van Michael Galasso zucht en steunt. Regisseur Wong Kar-wai is een meester van dit soort zinneprikkelende cinema, waarin vertelellipsen alles te raden overlaten en zijn vaste cameraman Christopher Doyle zo lang naar schaduwen en reflecties kijkt dat je het gevoel krijgt deze hele film door de tranen in je ogen te bekijken. Maar zijn films zijn vooral de films van William Chang, die zowel als artdirector als als editor optreedt. Die de kleuren en texturen van begeerte verzint en aan elkaar weeft. Bij herzien wordt In the Mood for Love steeds meer een raadsel. Je kijkt de hele film lang naar je eigen verlangen.