Weg met het taboe op sekswerk

Over seks Milou van Rossum voegt het woord bij de daad. Deze week: een sekswerker (m) vertelt.
Illustratie Merel Corduwener

‘Sekswerker zonder sekswerk’, luidt de aanheft van de mail die R* (31) stuurde. Voor de coronacrisis werkte hij in een club voor mannen en via FleksZorg, een bedrijf dat ‘sekszorg’ levert aan mensen met een beperking of een chronische ziekte. „Mensen van alle soorten en maten hebben bij mij in bed gelegen”, schreef hij. „ Groot, klein, dik, dun, jong, heel oud, mentaal en fysiek gehandicapt, man en vrouw en bijna alles wat ertussen zit. Het zou me niet verbazen als de teller op vier cijfers staat.”

Corona maakte een einde aan zijn driejarige sekswerkcarrière, waarin hij „de gekste dingen die je in porno ziet” zelf meemaakte. Afgelopen zomer, toen sekswerkers weer aan de slag mochten, werkte hij weer even, maar het was niet meer als voorheen. „Ik had verwacht dat als het eindelijk weer mocht, ik heel veel geld zou verdienen. Maar dat viel tegen”, vertelt hij in een Zoomgesprek. Hij besloot de impasse aan te grijpen om te stoppen, een gedachte waarmee hij al langer speelde. „Ik ben ouder geworden. Tijd voor een nieuwe levensfase.”

R mailde, zegt hij, omdat hij vindt dat het taboe van sekswerk af moet. En de coronacrisis is daar volgens hem een goed moment voor. „Ik denk dat veel mensen door de beperkingen hebben geleerd wat huidhonger is. Het is een hel om niks te kunnen met de natuurlijke behoefte om aan te raken en aangeraakt te worden. Het is niet voor niks dat mensen een half jaar lang geld opzij legden om mij via FleksZorg langs te laten komen – alleen in heel uitzonderlijke gevallen wordt sekszorg vergoed.”

Hij is dan ook niet van plan zijn sekswerkjaren „weg te moffelen”. Hij is er een boek over aan het schrijven, al zal hij dat niet onder zijn eigen naam uitbrengen, vanwege zijn twee kinderen en ex-vrouw.

Panseksueel

Na een serie afgebroken hbo-opleidingen werd R assemblagemedewerker in een fabriek. Vier jaar hield hij het vol. Tijdens het solliciteren naar andere banen kwam de gedachte bij hem op dat sekswerk iets was waar hij waarschijnlijk goed in zou zijn. En niet alleen omdat hij van seks en avontuur houdt. „Zelf ben ik wel duizend keer afgewezen. Mensen die net zo laag in de seksvoedselketen staan als ik tien jaar geleden, heb ik kunnen laten ervaren wat seksueel genot is. Sommigen slobberden mijn hele gezicht onder. Ik begrijp dat: de eerste keren dat ik in een club met een vrouw zoende, deed ik dat ook.” Wat ook meespeelde: R, die vroeger een nerd werd gevonden, is vaak aangesproken op zijn vermeende gebrek aan sociale vaardigheden. „En waar heb je die meer nodig dan in dit werk?” 

R noemt zichzelf panseksueel, maar mannen vindt hij eigenlijk niet aantrekkelijk. Tegen betaling seks met ze hebben was echter geen probleem – ook via FleksZorg werd hij voornamelijk geboekt door mannen. „Helemaal geen seks hebben vind ik moeilijker. En mannen zijn beter in bepaalde handelingen.” 

Niet al zijn ervaringen zijn positief. Een keer was hij bij een man bij wie hij het gevoel had dat die „eigenlijk in de cel thuishoorde, er hing meteen een rare sfeer.” „Toch voelde het goed. Ik dacht: beter dat ík hier ben, dan dat hij iemands ziel breekt. Het was wel vervelend dat hij de deur op slot draaide, en niet wilde luisteren toen ik zei dat ik de bus moest halen. Ik heb een half uur in de kou moeten wachten op de volgende.” 

Stoppen was niet gemakkelijk, zegt R, die nu uitzendwerk doet. „Wat verslavend is aan sekswerk, is dat je in goede tijden binnen een week een paar duizend euro kunt verdienen. Het is alsof er altijd een geldprijs op je ligt te wachten.” Om te voorkomen dat hij ‘terugvalt’, heeft hij tijdelijk helemaal geen seks.

Mist hij het sekswerk? „Ja. Maar ik heb er vrede mee dat ik het mis.”

*Naam op verzoek weggelaten, maar bekend bij de redactie.

Meepraten? Ideeën? Mail naar seks@nrc.nl