Foto: Lars van den Brink. Make-up: David Koppelaar.

Interview

‘We zijn zo preuts geworden’

Mode Van stotterend kind uit een hippiekolonie naar succesvol modeontwerper: Ninamounah Langestraat (29) is bezig aan een internationale opmars.

Wie voor de zelfscankassa in de supermarkt staat en om zich heen kijkt, kan weleens worden overvallen door een gevoel van treurigheid. Is dit het nou, het eindstadium van de menselijke evolutie? Wezens met AirPods in de oren, gekleed in risicoloze, door algoritmes gedicteerde mode, een glazige blik. De mens als hyperefficiënte, maar o zo zielloze cyborg.

Dat kan wel zo lijken, zegt modeontwerper Ninamounah Langestraat (29), maar krab nét even onder de oppervlakte en je ziet dat we eigenlijk nog gewoon beesten zijn. Apen die rechtop hebben leren lopen, gedreven door instinct. Ze liet dat zien bij haar debuut op de Parijse modeweek, begin deze maand. Ze deed al wel eerder shows in Parijs, maar dan buiten het officiële programma om.

In haar online show Seduce Me cirkelden de modellen in vreemde, dierlijke loopjes om elkaar heen. De ene keer agressief, met een model in een groot, glimmend pak van vinyl, zo rood als een stierenlap. Dan weer verleidelijk, met hypnotiserende logo’s en een jurk waar een enorme erectie uit steekt.

„Kijk”, zegt Langestraat, en pakt haar telefoon erbij om een foto te laten zien van een gevlekte vrouwtjeshyena. „Wist je dat zij een pseudopenis hebben? Een clitoris die groter is dan de penis van een mannetjeshyena?” Ze begint te vertellen als een volleerd bioloog. Dat dit vrouwelijke orgaan stijf kan worden. Dat deze clitoris óók het geboortekanaal is. En dat het bij deze diergroep de vrouwtjes zijn die beslissen of er wel of niet wordt gepaard. Het fascineerde haar zo, dat deze gigantische clitoris een plekje kreeg in haar Parijse debuut.

Mode, liefst zonder mondmasker: ontwerpers kijken optimistisch vooruit

Motorpak

Ninamounah, gelijk aan Langestraats voornaam, is een van de spannendste Nederlandse modelabels sinds tijden. De gedurfde collecties van het duurzame label haken met thema’s als seks, natuur en gender goed aan op de tijdgeest. Sinds Langestraat in 2017 als aanstormend modetalent met haar eindexamencollectie Mother Nature Is A Slut de Frans Molenaarprijs won, kwam haar carrière in een stroomversnelling. Onderweg haakte partner Robin Burggraaf (25) aan – hij nam de zakelijke kant op zich.

Wat moet je je voorstellen bij een kledingrek vol Ninamounah? Allereerst de variaties die ze maakt op het klassieke krijtstreeppak. Door te spelen met verhoudingen en vormen krijgt dit oerdegelijke uniform, uitgevoerd in wijde silhouetten van zachte, luxe stoffen, iets spannends. Denk aan extreem brede schouders, pantalons zonder kruis, hoog uitgesneden colberts, XL-stropdassen, blouses die aan de onderkant sluiten als een body.

Als agressieve tegenhanger maakt ze variaties op het motorpak. Hierbij zijn de vormen harder of strakker, de materialen glimmender, de kleuren feller. Denk aan leren trenchcoats, rokken en chaps (cowboybroeken) met een vleugje BDSM – ritsen, knopen en ingesnoerde lichaamsdelen. En dan zijn er nog de korsetten, er is breiwerk dat op reptielenhuid lijkt en, in samenwerking met de Antwerpse Stef Van Looveren, een collectie tasjes in de vorm van genitalia.

Zangeressen als Christina Aguilera, Sevdaliza en Patti Smith, modellen als Bella Hadid en Imaan Hammam, de Nederlandse actrice Carice van Houten: het lijstje beroemdheden dat haar kleding draagt, wordt almaar langer. En de programmering op de officiële kalender van de Parijse modeweek, naast een modehuis als Givenchy, bevestigt haar internationale opmars.

Midas Dekkers

„Al ben ik in Parijs vergeleken met andere modehuizen nog maar een stofje, hoor”, vertelt Langestraat vanuit haar atelier op een troosteloos industrieterrein aan de rand van Amsterdam. We spreken elkaar een paar weken voor de show. Het is avond en een groep van acht jonge ontwerpers is de werkdag aan het afronden. Met haar oversized geruite maatpak, paardrijlaarzen, Bernie Sanders 2020-petje en zijden sjaal met daarop twee naakte cowboys uit een jarenzeventigporno, lijkt Langestraat op een kunstenaar die verdwaald raakte in een manege.

Maar nog meer lijkt ze op een bioloog die is losgelaten in de modewereld. „Het zou voor mij de grootste eer zijn als Midas Dekkers mijn show bezoekt”, vertelt Langestraat.

Naast seks en gender is het dierenrijk een terugkerend thema in haar werk. Zo zag je in eerdere shows modellen in een jurk van vervelde slangenhuid, met klauwen als nagels, vlindervleugels als wimpers en reusachtige slakken in de hand. Haar modellen, van alle leeftijden en met wie ze een persoonlijke band heeft, noemt ze haar „wolven”, die rusteloos en hongerig backstage staan, klaar voor de jacht.

Je hoeft maar naar de natuur te kijken om te zien dat ons binaire denken, van de mens als Adam óf Eva, niet klopt

Wat haar zo fascineert, zegt Langestraat, is dat dieren niet in het keurslijf zitten waarin mensen wél zijn gevangen. „Het motto van Ninamounah is: we zijn allemaal dieren met een culturele jurk aan. Met mijn kleding wil ik mensen juist bevrijden van schaamte.”

Jonge stedelingen kleden zich alsof ze gaan wildkamperen: de opkomst van gorpcore

Gender

Want schaamte duwt ons onnodig in hokjes, zegt Langestraat. Neem het onderscheid tussen mannelijk of vrouwelijk. „Je hoeft maar naar de natuur te kijken om te zien dat ons binaire denken, van de mens als Adam óf Eva, niet klopt.” Ze begint te vertellen over dieren die van geslacht kunnen veranderen, of juist onzijdig zijn. Op internetfora gaat ze in gesprek met biologen, ze studeerde ook enkele maanden biologie aan de Universiteit van Amsterdam. „Genitalia hebben niks te maken met wie of wat je bent. Wie je bent is veel ingewikkelder, interessanter en breder dan dat. Wat ik zo mooi vind aan mode is dat je kunt zijn wie je wílt zijn. Ik zie het weleens bij klanten die mijn kleding passen. Een machoman die een jurk past en dan ineens iets sensueels krijgt.” Mark Bryan (61), de getrouwde heteroman die rokjes en stiletto’s draagt en daarmee een internetberoemdheid werd, is te zien in haar laatste promotiecampagne.

Ninamounah Langestraat. Make-up door David Koppelaar. Foto: Lars van den Brink.

Dat is wat het werk van Ninamounah ook zo interessant maakt: haar kleding speelt met stereotypes op het gebied van gender. Door breedgeschouderde pakken te laten dragen door vrouwen, door een andere draai te geven aan hypermannelijke, gorilla-achtige motorpakken. Het label werkt alleen met duurzame stoffen, zoals restpartijen, of leer van oude achterbanken.

Ook zit er een flinke dosis seks in de kleding van Ninamounah. „We zijn zo preuts geworden”, zegt Langestraat. „Vrouwen moeten een geschoren kinderkut hebben en de eeuwige maagd zijn. Dat vind ik walgelijk. Ik gebruik seks in mijn mode als een vorm van protest.” Tijdens haar show Smell my Pheromones, in een ondergrondse homoseksclub in Parijs, werd in 2019 een parfum met de geur van bloed, leer, zaad, benzine en ijzer door de lucht gespoten.

Het omarmen van seks als thema levert haar geregeld haatberichten op, zegt Langestraat. „Dan krijg ik mails dat ik een hoer ben die gestenigd moet worden. Voor mijn show op de Amsterdamse modeweek is een keer een valse bommelding gedaan.”

Pleinvrees

Langestraat groeide op in kunstenaarskolonie Ruigoord, wat misschien haar hang naar de natuur en hokjesvrij denken zou kunnen verklaren. „Ik speelde de hele dag buiten, mocht zo laat thuiskomen als ik wilde. Als er een vollemaansfeest of ayahuasca-ceremonie was, liep ik daar gewoon tussen.”

Haar moeder, inmiddels overleden, was kunstenares, haar vader een „geflipte uitvinder”. Als kind identificeerde ze zich als jongetje: Arthur. Ze had kort haar en droeg de kleding die de oudere jongens niet meer pasten. Ook toen had ze al een fascinatie voor dieren: in haar kamer hield ze een slakkenhotel.

Hoewel dat klinkt als een vrijgevochten jeugd, was dat niet altijd het geval. „Ik zat laatst bij mijn therapeut en kreeg de opdracht om een cv te maken met mijn trauma’s. Heb je even?” Als baby overleefde ze samen met haar ouders de vliegtuigramp bij Faro, Portugal, waarbij 56 mensen omkwamen. In haar kindertijd was ze extreem verlegen en stotterde ze. Toen haar ouders Ruigoord verlieten voor Amsterdam (inmiddels is haar vader weer terug), kon ze vanwege haar pleinvrees totaal niet aarden in de grote stad. En dan vloog haar moeders wietplantage op zolder ook nog eens in brand, waarna zij enkele maanden vastzat.

Hippies zijn vaak egoïstische mensen, die neerkijken op hoe anderen die geen zuurdesembrood eten leven

Wie door Langestraats jeugd een hippie-achtige persoon verwacht, heeft het mis. „Ik zie mezelf eerder als punk. Ik kan juist best wel hard zijn.” Sowieso heeft ze, ondanks de liefde die ze koestert voor haar geboortedorp, weinig met de hippiementaliteit in het algemeen. „Hippies zijn vaak egoïstische mensen, die neerkijken op hoe anderen die geen zuurdesembrood eten leven.” De liefde voor de natuur bleef: inmiddels is ze Greenpeace-ambassadeur.

Het was de Rietveld Academie waar ze na een woelige puberteit opbloeide – inmiddels was ze door intensieve logopedie ook van het stotteren afgeholpen.

Op de afdeling mode vond ze haar draai. „Hier kwam alles samen: fotografie, performance, biologie, muziek.” Ook paste het tempo bij haar: „Keihard werken, dag en nacht. Ik heb een alles-of-nietsmentaliteit. Als er nu een fles wijn tussen ons in stond [er staat thee] had ik die allang opgedronken.” Door de liefde voor zoveel disciplines heeft ze soms ook té veel ideeën, zegt ze. „Dan sta ik backstage met een drummer, acht steltenlopers en twaalf reuzenslakken. Oops, happened again!”

Zakelijk gezien loopt het momenteel „als een tierelier”, zegt Langestraat. Ze kan leven van haar werk. „We verkopen goed in landen als Zuid-Korea en China, waar corona meer onder controle is. Maar ook in Parijs en Nederland, ondanks de pandemie.” Ninamounah hangt nu in zo’n vijftien winkels. De kleding wordt gemaakt in ateliers in Nederland en West-Europa. Een absolute hit zijn de laarzen van upcycled leer met vierkante neuzen en een hak met bokkenpootafdruk, die in elke collectie terugkomen. „Ik denk dat die laarzen voor zo’n 50 procent van de omzet zorgen.”

Dat iemand als model Bella Hadid in haar kleding gefotografeerd wordt doet Langestraat weinig, als iemand die zo min mogelijk sociale media gebruikt. „Who is she? Ik had letterlijk geen idee wie zij was.” Sowieso raakt ze „heel snel uitgekeken op conventionele schoonheid.” Het doet haar meer als gewone, interessante mensen haar kleding dragen. „Laatst zag ik een vrouw over straat lopen die onze jas droeg. Op dat soort momenten denk ik: nu is het écht. Ik raakte daardoor zo ontroerd, ik moest er echt van huilen.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.