Recensie

Recensie Auto

Liever een relevánte Volvo dan deze modieuze slokop

Autotest De elektrische Volvo-suv blijft de aantrekkelijkste in zijn genre. Maar wat ís hij inefficiënt, schrijft .
Foto Merlijn Doomernik

Het dashboard van de Volvo XC40 P8 Recharge Pure Electric zwijgt als het graf over zijn actieradius. Begrijpelijk, de bestuurder zou de schrik van zijn leven kunnen krijgen, al is het kansloze geheimzinnigdoenerij. Stroomverbruik en accupeil geeft hij wel aan, en de bestuurder kan rekenen. Als na vijftig kilometer het batterijniveau op 80 procent staat, is duidelijk dat de kwakkelwinterse werkelijkheid schijt heeft aan de opgegeven actieradius van 418 kilometer. Na 139 kilometer is de stroomreserve gezakt naar 50 procent. Heeft Volvo soms een hasjplantage onder de motorkap verstopt? Gelukkig beperken de kalme B-wegen naar huis de schade. Het energieverbruik daalt langzaam naar een nog steeds gepeperde 25 kWh op honderd kilometer, ruim meer dan de technisch identieke Polestar 2.

Lees ook de recensie van de Polestar 2: Deze auto moet Elon Musk bashen, dat lukt aardig.

De ontnuchterende vaststelling is dus dat een 408 pk sterke elektrische Volvo met zijn forse 78-kWh-batterij nauwelijks 300 kilometer haalt. Dat redt een ruim twintigduizend euro goedkopere Hyundai Ioniq, de beste auto in zijn soort, dankzij zijn gunstige stroomlijn en lagere gewicht met de helft van de accucapaciteit. Die wil alleen geen mens omdat hij saai is en de leaselullo de schone schijn verkiest boven de confrontatie met zijn evenbeeld. Arme jongen. Mocht hij in zijn droeve mannentaaltje voor een stukje beleving gaan, dan zal ik hem vaak koukleumend bij het laadstation aantreffen, want Volvo ondervangt zijn manco niet met rappe laadtijden. Twintig kW in een halfuur is geen wereldtijd voor een auto die aan een 150-kW-snellader in 40 minuten van nul tot 80 procent moet kunnen laden. De kosmische snelheden van de brochures zie je bij de laadpaal sowieso nooit terug. Die traagheid blijft de bottleneck voor zorgeloos elektrisch rijden op de lange baan.

Of het de IJburgyup met een woon-werktraject van dertig kilometer en genoeg Bitcoinpegels voor tien vliegvakanties iets kan bommen, moet ik zien. De Volvo-suv blijft de aantrekkelijkste auto in zijn genre, en met zijn monsterlijke stofzuigermotoren voor en achter houdt hij bij stoplichtsprints een Porsche aardig bij. Hoe hypocriet trouwens: terwijl Volvo de topsnelheid van alle modellen uit veiligheidsoverwegingen begrenst op 180, laat het de elektrische XC40 als een kruisraket door de urban jungle schieten. Versnellen in dit boomerbusje is een komische ervaring, alsof een stoomtrein in een TGV verandert. Enfin, hij zit natuurlijk top, want Volvo, en tegen de precisie van de Google-spraakbediening kan geen Duitser op. Vraag het Ziggomeisje in de spraakcomputer een adres in te voeren of het nieuws af te spelen – ze verstaat je feilloos. De auto is een heerlijkheid. Maar mocht de eerste elektrische Volvo een succes worden, dan viert hij de overwinning van de showing-off op het constructieve meesterschap dat in Hyundai-showrooms jammerlijk miskend staat te verwelken.

Vergaderhaast

Waarom lukt het fabrikanten maar niet open kaart te spelen over de actieradius van hun EV’s? Eerst hadden we de beruchte NEDC-meetwaarden, die gênant misleidend gouden bergen beloofden. De nieuwe WLTP-verbruikscyclus, gemeten onder realistischer verkeersomstandigheden, moest een eerlijker beeld geven – en zit er meestal wéér dramatisch naast. De doorsnee automobilist met crèchestress en vergaderhaast zal met de XC40 niet onder de 27 kWh per honderd kilometer komen. Dat is schrikbarend veel als je weet dat de Volkswagen ID.4 de 20 nadert en de BMW iX3, veel groter en nog zwaarder dan de Volvo, rond de negentien verbruikt.

Het probleem is niet alleen dat de XC40 een suv is, dat zijn beide concurrenten ook. Het probleem is dat hij een extreem inefficiënte suv is. Wat onverlet laat dat een intelligent ontworpen hatchback altijd eerste keus blijft. Een VW ID.3 verbruikt met dezelfde techniek als de grotere ID.4 zo 15 procent minder stroom. Maar de concerns zijn collectief op het verkeerde been gaan staan. Wil het volk suv’s? Dan maken ze suv’s, al slaan ze in het elektrolandschap als een tang op een varken. Waarbij nog komt dat met Volvo’s kwaliteitsbonus geen winst meer valt te halen. Ook statusloze stekkerauto’s lopen op hoog niveau geruisloos en trillingvrij. Kwalitatief scoort zelfs de Chinese budget-suv van MG een ruime voldoende. Intussen zie ik een merk als Mercedes het thema luchtweerstand veel serieuzer nemen. Nooit eerder had gezond verstand zo’n urgentie voor een merk dat nu nog hoog te paard zit. Volvo moet ophouden de hoogbouwmode te bedienen en vanaf nu aerodynamica en batterij-efficiency streng prioriteren. Liever een relevante Volvo dan zo’n modieuze slokop, hoe fraai ook.