Thuiskok.

Smeltkroes

Bouterse, decembermoorden, Brunswijk, toen ik opgroeide was dat wat ik zag en hoorde als het in het nieuws over Suriname ging. Twee namen, een afschuwelijke gebeurtenis. Pas later, toen ik ouder werd en mensen leerde kennen die er vandaan kwamen of er hadden gewoond, leerde ik het land op een andere manier kennen.

Ik hoorde verhalen over de aardige mensen, de vrolijke levenslust, de prachtige natuur en ik zag foto’s die de reislust bij me aanwakkerden.

Het is de last van voormalige kolonies, de aandacht ervoor beperkt zich vaak tot de politiek en karikaturen. Gewone, menselijke verhalen blijven onderbelicht. Die worden niet urgent genoeg bevonden, maar het zijn juist die verhalen die inzicht geven in een land. De kunst en cultuur, geschiedenis, samenleving, het eten. Die maken een land tot wat het is.

En laat het nou net door het eten zijn dat ik het meeste leerde over Suriname. Over de diversiteit van de bevolking, hoe de mensen daar kwamen, de gerechten die ze meenamen, hun invloed op de cultuur, de feesten die ze samen vieren, de vruchtbare grond waar ze van leven. Ieder gerecht uit Suriname vertelt zowel een groot historisch als een klein persoonlijk verhaal.

„Onze geschiedenis is in onze pan gekropen”, noemt Judith Cyrus dat in haar ‘lunchgesprek’ met collega Rinskje Koelewijn eerder in deze krant.

In haar boek Paramaribo, ‘een culinaire smeltkroes’ deelt Cyrus verhalen en recepten uit haar geboorteland. Ik heb het eerder al geschreven op deze plek: voor een land waar Nederland zo’n diepe, historische verbondenheid mee heeft, is het opmerkelijk dat we er zo weinig van weten en dat de keuken ervan minder wijdverspreid is dan bijvoorbeeld de Indonesische. Maar daar gaat allemaal verandering in komen, daar twijfel ik niet aan.

De roti, bami en saotosoep waren al populair, de bara is met een flinke populariteitsslag bezig. Maar er is meer, veel meer en een boel daarvan vinden we terug in dit mooie boek dat barst van de kleur en de gerechten waar je de kruidigheid en pit bijna van de bladzijden kunt ruiken.

Je merkt aan alles dat Surinaamse Nederlanders nadrukkelijker hun plek opeisen en ik verheug me op alle verhalen en smaken die nog gaan volgen.