Daft Punk: de robots die techno warmer wilden maken

Het einde van Daft Punk (1993-2021) Het Franse duo Daft Punk stopt, na 28 jaar. Hun muziek, zoals te horen in hits als ‘Get Lucky’ en ‘One More Time’, was dansbaar en ontroerend tegelijk. Daft Punk zou de voorhoede worden van een vruchtbare periode in de Franse elektronische popmuziek.

Het Franse duo Daft Punk in 2006 op het Coachella Music Fesival in Indio, Californië.
Het Franse duo Daft Punk in 2006 op het Coachella Music Fesival in Indio, Californië. Foto Karl Walter / AFP

In een verlaten woestijn, in gierende wind, schakelt de ene robot een ontstekingsmechanisme in, waarna even later de andere robot explodeert. Twee jaartallen verschijnen in beeld: 1993-2021. De boodschap van de video ‘Epilogue’ is duidelijk: na 28 jaar stopt het Franse elektronica-duo Daft Punk hun samenwerking.

Het is een droevig moment, vooral omdat het filmpje eindigt met hun eigen liedje ‘Touch’, uit 2013. ‘Touch’ is een sentimenteel maar hartverwarmend nummer, dat de kijker onder de neus wrijft hoe veelkleurig deze twee muzikanten hun elektronische dance lieten schitteren. De liedjes van Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo waren dansbaar en ontroerend tegelijk, als elektronische smartlappen, met een lach en een traan.

Daft Punk werd bekend bij het grote publiek dankzij internationale hits als ‘Around The World’ en ‘One More Time’. In de nummers figureerden stoer brommende deuntjes, verluchtigd door een funkgitaar. Hun teksten bestonden vaak uitsluitend uit oneliners die als dichtregels in het bewustzijn bleven hangen, zoals ‘Harder, better, faster, stronger’, ‘Human after all’ of ‘Lose yourself to dance’.

Maffe punk

Bangalter en De Homem-Christo hadden elkaar ontmoet op de middelbare school, eind jaren tachtig in Parijs. Ze deelden een liefde voor The Velvet Underground en begonnen een rockband die Darlin’ heette, met liedjes die in een Engelse krant werden omschreven als ‘maffe punk’. Toen ze, inmiddels achttien jaar, zelf naar discotheken mochten, wijdden ze zich als duo aan elektronica en dance, onder de naam Daft Punk.

Ze bleken de voorhoede van een Franse muzikale bloeiperiode – eind jaren negentig tot begin deze eeuw – toen ook groepen als Air, Phoenix, Justice en Sebastien Tellier populair werden met eigenzinnige en gesoigneerde dance. De twee Daft Punk-leden waren aanjagers: ze produceerden hun collega’s en begonnen zelf een platenlabel.

Het publiek zou de twee leren kennen als ‘robots’, door hun consequente vermomming in videoclips, tijdens tv-optredens en concerten: altijd droegen ze gestileerde motorpakken en motorhelmen met spiegelvenster.

In de begindagen was dat anders. Toen in 1997 hun debuut Homework net was verschenen en in Frankrijk reeds een groot succes, gaven de twee zonder vermomming een interview met NRC. Bangalter voerde namens beiden het woord, De Homem-Christo was vooral geïnteresseerd in zijn nieuwe voorraad wiet. Bangalter vertelde over hun behoefte om elektronische muziek een andere klank te geven. Ze vonden de associatie met „kille, sciencefiction-achtige muziek” maar cliché en achterhaald. Zij wilden techno „warmer maken”. Toen na het gesprek een foto gemaakt zou worden, stonden ze ieder klaar met een masker uit de feestwinkel, van een varken en een pop. Hun eigen idolenstatus beviel ze niet, zei Bangalter. „We dragen maskers om duidelijk te maken dat het draait om de muziek en niet om de makers.”

Australische Daft Punk fans bij de lancering van het album Random Access Memories in 2013.

Foto Shanna Whan/ EPA

Ze zouden uiteindelijk slechts vier albums maken, maar elk album (afgezien van het onbekendere Human After All, 2005) zou klassiekers bevatten. Het laatste werkstuk verscheen in 2013. Op dit eclectische Random Access Memories staat, behalve de met Nile Rodgers (ex-Chic) en Pharrell Williams geschreven monsterhit ‘Get Lucky’, ook een ode aan de ‘vader van disco’. ‘Giorgio By Moroder’ is een negen minuten durende levensverhaal, uitgesproken door Giorgio Moroder (producer van hits van Donna Summer en David Bowie) zelf. Het album was soms indrukwekkend, soms stuurloos. Maar het klonk in ieder geval vrijmoedig: de twee deden waar ze zelf zin in hadden.

Daft Punk wist altijd al hoe je aandacht kunt trekken. De verschijning van Random Access Memories ging vooraf door vele geheimzinnige posts online; in 2017 was er internationale ophef over de mogelijke aankondiging op hun website van een tournee – die er nooit kwam. En nu, acht jaar na hun laatste belangwekkende werkstuk, slaagt het duo er opnieuw in om grote opwinding (‘Epilogue’ werd 12 miljoen keer bekeken in een dag) te creëren. Door te stoppen.

In 2017 speelde een militaire band in het bijzijn van de Franse president Macron en toenmalig Amerikaanse president Trump muziek van Daft Punk.