Recensie

Recensie Theater

Sympathieke theatrale ode aan de kroeg

Theater Kern van de online vertelvoorstelling ‘Kroegverhalen’ vormen de prachtige korte verhalen van Simon Carmiggelt. Michel Sluysmans draagt de weemoedige miniatuurtjes voor met een aanstekelijke lichtheid.

Muziek in de voorstelling ‘Kroegverhalen’.
Muziek in de voorstelling ‘Kroegverhalen’. Foto Bjorn Frins

Nu cafés en theaters gesloten zijn, biedt Toneelgroep Maastricht met de online vertelvoorstelling Kroegverhalen voor beide een surrogaat. Bewapend met een handjevol korte verhalen van Simon Carmiggelt (1913-1987) gaat gastheer Michel Sluysmans in cafésetting op zoek naar troost en afleiding. Hij wordt bijgestaan door countryduo Polly & Bruce, dat de avond met rauwe songs van een rafelig randje voorziet. Het publiek heeft in de aanloop naar de voorstelling per post een ‘kroegpakket’ ontvangen met daarin drank en lokale Limburgse spijzen.

Al vroeg in de corona-uitbraak heeft Toneelgroep Maastricht het platform Zoom als vervangend podium omarmt. In april hernamen ze er hun voorstelling Brieven uit Genua (2017) en eind vorig jaar volgde Peachez (2019). In Kroegverhalen worden de mogelijkheden van het communicatieplatform verder uitgebuit: als in een echte kroeg gaat Sluysmans ook onder de aanwezigen op zoek naar persoonlijke anekdotes.

Maar kern van de voorstelling vormen de prachtige korte kroegverhalen van Carmiggelt. Het zijn literaire miniatuurtjes vol weemoed en ingehouden verlangen, waarin hij mannen opvoert die, „ernstig drinkend in de veilige schemer van hun sigaren”, hun eenzaamheid bevechten, terwijl de kastelein hen met „een lederen grijns” gadeslaat. Sluysmans draagt ze voor met een opgewekte lichtheid, zonder zijn enthousiasme voor Carmiggelt te verhullen. Dat werkt aanstekelijk. Hetzelfde geldt voor meezinger ‘The Wild Rover’. Uit de gretige overgave waarmee de online-toeschouwers zich van hun taak kwijten – en daarbij lijken te vergeten dat iedereen op mute staat – spreekt een groot gemis aan lolligheid en saamhorigheid.

Verder herbergt deze sympathieke theatrale ontmoeting weinig verrassingen. Kroegverhalen kabbelt voort als een dorpscafé op dinsdagmiddag: het blijft overeind op weemoed en herkenning, niet op verwondering, confrontatie of ontregeling.