Recensie

Recensie Theater

Opwindend nachtclubgevoel verleidt in theaterfilm

Theaterfilm Theatergezelschap Teddy’s Last Ride is online op tournee met een flitsende film, waarin hiphop van je scherm knalt in een mix tussen nachtmerrie en nachtclub.

Beeld uit ‘Safe sex – The movie’
Beeld uit ‘Safe sex – The movie Filmstill

Op de achterbank van een rood autootje zit een jongen in een trainingsjack, een joint achter z’n oor. Hij babbelt filosofisch voor zich uit, over een lekke band en hoe makkelijk het is om te klagen. De bestuurder van de auto kijkt enkel zwijgend voor zich uit. Je kan het hem niet kwalijk nemen: de gedachtestroom van zijn bijrijder kabbelt maar door. Hij praat holle woorden en stelt enkel retorische vragen.

Dit is de openingsscène van Safe sex – the movie, het alternatief dat theatergezelschap Teddy’s Last Ride vond voor hun voorstelling, die niet door kon gaan door de coronamaatregelen. De film was eerst als installatie te zien en is nu online ‘op tournee’. De van oorsprong Amerikaanse performer Andy Smart schreef het script en speelt de hoofdrollen.

Safe sex is een excentrieke film, waaruit een opzwepend nachtclubgevoel spreekt. Er is geen verhaal om je aan vast te houden; scènes volgen elkaar op in een nachtmerrieachtige sequentie. Een duivel rapt en het sneeuwt onheilspellend op televisieschermen. Uit de beelden spreekt een verstoorde blik op de werkelijkheid: een gevoel van leegte overheerst, dat soms opeens wordt opgevuld door overdadige kleurenregens. In die scènes – geregisseerd door Lex Vesseur – klatert Safe sex van het scherm. Dan zwellen de beats van dj Posij aan en spuugt Smart ritmisch woorden. De beelden zien er prachtig uit en de audio hypnotiseert.

De hiphop die halverwege de film zijn intrede doet, vormt wel een flink contrast met eerdere scènes, waarin de teksten nog ongrijpbaar waren. ‘Mijn verleden is een onaf schilderij’ of ‘eerlijk gezegd is de leugen veel oprechter’ klonk het eerst nog, maar plots schakelen we naar videoclips. Smart rapt over feestjes en sociale media. „I’m bringing in base”, raast hij, „we just came to party!” Dat voelt als een stijlbreuk, maar het is makkelijk om je te laten verleiden door de gelikte beelden.