Opinie

Zombie

Mirjam de Winter

Wat ik als eerste ga doen als de lockdown wordt opgeheven en ik het ware leven weer kan oppakken? Ik had geen antwoord voor de vriendin die me dat afgelopen week vroeg. Ik heb er ook nog helemaal niet over nagedacht. Zij wel. Ze heeft zelfs een hele to-do-lijst in haar hoofd en fantaseert alvast over het vervullen ervan. Op ‘bevrijdingsdag’ wil ze al meteen stomdronken raken op het terras van De Schouw in de Witte de Withstraat. Een knappe, wildvreemde man zal haar die avond thuisbrengen, met een potje onstuimige, anonieme seks als hoogtepunt. Bij het aanbreken van de volgende ochtend van het ‘nieuwe normaal’ wil ze uitgebreid gaan brunchen in het Westerpaviljoen, uren tussen de literatuur snuffelen bij Donner en een late middagfilm pakken in Kino. Om daarna uit eten te gaan met vrienden en met z’n allen te eindigen in een dans- of karaoketent.

Ik vind het knap vermoeiend klinken allemaal, zo liet ik haar weten. Zelf zie ik namelijk juist enorm op tegen het einde van de lockdown. Hoe langer het duurt, hoe meer ik gewend raak aan een saai, prikkelvrij bestaan zonder sociale bezigheden en verplichtingen. Ik ben dat gek genoeg steeds meer gaan waarderen. Maar mijn vriendin slikt zo’n antwoord niet voor zoete koek. Volgens haar is dat vegeteren van mij net zo funest als het niet meer talen naar seks. Voor ik het weet ben ik zowel in sociaal als fysiek opzicht een ouwe doos en eindig ik nog als eenzaam poezenvrouwtje. Grijs tot en met de uitgroei in mijn hennahaar.

Ik lach haar uit en vertel dat ik mezelf het afgelopen jaar juist heb herontdekt. Dat ik als zelfverklaard ADHD’er vooral baat blijk te hebben bij een zo tam mogelijke staat van bewustzijn. Dat ik met volle teugen geniet van de rust en regelmaat, nu ik amper de deur nog uit hoef. Ik tel de vogels in mijn tuin, binge-watch verrukkelijke series op Netflix en blader urenlang door kookboeken. Oké, die bandeloze seks ontbreekt er nog wel eens aan. Maar wat zou je je daarover druk maken als je elke nacht toch wel vredig in slaap valt met een iets te bolle oer-knuffelaar als echtgenoot naast je?

Mijn vriendin gelooft er niks van. Ze mist de avondjes samen bij haar thuis, met te veel wijn op, wild springend op Blondies Denise. Ze ziet me nooit meer lachen of huilen, zegt ze.

Die laatste opmerking komt hard binnen. Want, verrek, ze heeft nog gelijk ook. Ik voel innerlijke rust en tevredenheid, maar ben al maanden emotieloos. Heeft de lockdown me dan zo afgestompt? Is dat wat er aan de hand is? Mijn oudste, uitwonende zoon beklaagde zich er laatst ook al over dat hij me de laatste tijd zo afstandelijk vindt. Terwijl we toch hadden afgesproken dat we elkaar – corona of niet – binnen het gezin gewoon zouden blijven kussen, knuffelen en omhelzen. Kennelijk ben ik het mijden van fysiek contact zo gewend geraakt, dat het niet eens meer in me opkomt, zelfs niet als het om mijn eigen kinderen gaat.

Het is waar dus, die lockdown heeft me afgestompt, lamgeslagen. Ik geniet eigenlijk helemaal niet van de rust, maar lijd aan een soort bore-out. Ga verdoofd door het leven, als een zombie. En moet het vuurtje weer zien op te stoken, en wel zo snel mogelijk.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.