Opinie

Hou je in, wees professioneel

Joyce Roodnat krijgt een uitnodiging voor een bijzondere one-womanshow. Ze mag weer naar het theater voor de nieuwe voorstelling van Laura van Dolron, en is daar kinderachtig overdreven opgetogen over. Als Van Dolron losgaat, volgt Roodnat haar gebiologeerder dan ooit.

Joyce Roodnat

Mail van Laura van Dolron, stand-uptheatermaker, meesterverteller. Ze nodigt me uit voor „een one-womanshow. En jij bent de one woman.” Ik mail per ommegaande terug: „Echt naar het theater? Begrijp ik dat goed?” Ja, ik begrijp het goed. Van Dolron speelt haar nieuwe voorstelling, die De nieuwe Laura heet, een week lang voor één persoon. In een theater in Amsterdam en ik ben een van de gelukkige eenlingen.

Dus hup, naar het theater. Onderweg probeer ik uit te rekenen hoe lang geleden ik daar voor het laatst was. Ik weet het niet meer. Maanden geleden, zoveel is duidelijk, en ik voel, pas nu ik weer een keertje mag, hoe zwaar me dat is gevallen. Jeminee, wat ben ik kinderachtig overdreven opgetogen. Ik prijs me gelukkig met de anderhalvemetermaatregel, anders was het denkbaar dat ik Van Dolron in de armen zou vliegen – en ik ken haar niet eens persoonlijk. En er is nog iets, ik moet vaak huilen van haar shows. Dat moet nu niet gebeuren, dat is gênant als je een one-woman bent. Ik koop een bos roze roosjes om na afloop te gooien – ik kan het niet laten.

Poster in de hal van theater Frascati, Amsterdam. Foto Joyce Roodnat

Hou je in, wees professioneel. Mondkapje op, naar binnen. Oh, wat geweldig, het is in de grote zaal. Daar staat ze al, op de speelvloer. Ik krijg mijn plaats gewezen, middenvoor. Er ligt een briefje onder mijn stoel, dat moet ik eerst lezen. Maar ik heb mijn leesbril niet bij me, wat stom nou weer. Geen probleem, ze leest het voor. Niet de bedoeling, maar dat voorlezen versterkt de conclusie van de brief, die luidt dat deze vreemde situatie „mooi is, want IS”. Wat direct een typische Laura-van-Dolron-vlucht-naarvoren is. Want inderdaad, zo moet het. Dit is een vreemde nare tijd. Die kunnen we maar beter inlijven anders zijn we uitgeleverd aan woest en ledig en dat moeten we niet laten gebeuren.

Laura van Dolron gaat los, ik volg haar gebiologeerder dan ooit. Ze heeft het over gevoel en meegevoel. Vertelt over een beroemde cabaretier die zich tegen haar beklaagt over het gebrek aan incasseringsvermogen bij minderheden en vrouwen en zo voor zijn harde grappen. Tja, dat incasseren kan pas als hij afziet van zijn macht en voorziet in een „bad van veiligheid”, zegt Van Dolron, en ook dat dat precies is wat niet zal gaan. Ik schiet vol.

Door mijn hoofd speelt de ingezonden brief in deze krant van een studente. De Leidse hoogleraar Kinneging nam haar ongemeen seksistisch te grazen en spoelt laatdunkend zijn straatje schoon. Zij is niet langer discreet. Ze beschrijft hoe het wel zat en heeft de moed zich bekend te maken. Maria Bouwman verdient luidruchtige steun. Van iedereen.

Ik gooi mijn rozen.

Recensie De nieuwe Laura pagina C20