Opinie

Van een partij voor ‘law and order’ mag optreden verwacht worden

Dion Graus

Commentaar

Als het om dieren gaat, is Tweede Kamerlid Dion Graus een moraalridder. Maar gaat het om mensen, dan hanteert hij heel andere normen. Zo blijkt uit geheime beeld- en geluidsopnamen die hij nota bene zelf maakte bij zowat al zijn gesprekken en ontmoetingen, ook buiten het Binnenhof.

Het zal niet zijn bedoeling zijn geweest dat het ruwe materiaal bij de Rijksrecherche terechtkwam. Maar daar ligt het nu wel, samen met honderden WhatsAppjes, sms’jes, foto’s en andere documenten. Het heeft de interesse van de Rijksrecherche omdat het mogelijk bewijs bevat dat Graus zijn ex-vrouw onder druk zette om seks te hebben met mannen die fungeerden als zijn beveiligers, ook in de Tweede Kamer.

Alsof dit alles nog niet curieus genoeg is om te vernemen over een Kamerlid blijkt er met ‘ridder Dion’, zoals hij zichzelf noemt, nog meer aan de hand. Graus ontving ook jarenlang ten onrechte de maximale vergoeding die Kamerleden krijgen als zij buiten Den Haag wonen. Hij stond ingeschreven bij zijn moeder in Heerlen, maar in werkelijkheid verbleef hij permanent in Voorburg. Dat levert hem ten minste 125.000 euro te veel aan verblijfsvergoeding op.

Lees ook: De wereld van Dion

Of het Kamerlid strafbare feiten heeft gepleegd, moet worden vastgesteld. Het is dus goed dat de Rijksrecherche het materiaal en de feiten die daaruit spreken zorgvuldig bekijkt. Een veroordeling staat Graus’ Kamerlidmaatschap overigens niet in de weg. Er zijn meer voorbeelden van Kamerleden met een strafblad, onder wie PVV-leider Geert Wilders.

Opmerkelijk is dat de beschuldigingen de partijleider niet lijken te deren. Hij is al jaren van de kwesties op de hoogte, en weet dat Graus veelvuldig ruzie maakt binnen de eigen fractie. Dat belemmerde hem niet Graus opnieuw op de kandidatenlijst te zetten.

De nieuwe feiten over Graus verwees Wilders zaterdag zonder verder commentaar naar de kattenbak. Maandag sprak hij over „opnieuw opgehaalde oude meuk”, bedoeld om de PVV „te pesten, zes weken voor de verkiezingen”.

Maar daarbij gaat hij voorbij aan zijn eigen verkiezingsprogramma, waarin de partij juist pleit voor ‘law and order’. En is het niet juist iets van de ‘oude politiek’ om misstanden en integriteitsschandalen binnen de eigen gelederen toe te dekken? Van de uitdager, van de grootste oppositiepartij, kan tenminste worden verwacht dat op woorden ook daden volgen. Al wreekt zich hier wellicht het feit dat de PVV geen ledenpartij is met zelfreinigend vermogen, maar een eenmansclub waarin één leider bepaalt wie er op de kandidatenlijst komt te staan. Of de kiezer deze laconieke houding kan rijmen met de harde toon die Wilders normaliter aanslaat, zal in maart blijken.

Opmerkelijk is ook de stilte vanuit de Tweede Kamer. Kamervoorzitter Khadija Arib vroeg twee jaar geleden aandacht voor seksuele intimidatie in de Kamer en maakte werk van nieuwe integriteitsregels. Dat Graus’ vermoedelijke slachtoffer een personeelslid is van de Kamer, maakt het zwijgen van de voorzitter des te pijnlijker.

Een grote Kamermeerderheid nam nog geen vier maanden geleden een gedragscode aan waarin onder meer staat dat parlementariërs zich moeten onthouden van „gedragingen die het gezag of de waardigheid van de Kamer in ernstige mate schaden”.

Als dit, op z’n zachtst gezegd, onparlementaire gedrag geen enkele reactie ontlokt, is de vraag wat een gedragscode voor zin heeft.