Een foto van je piemel sturen - dat is nogal sneu

Japke-d. denkt mee

Mannen die ongevraagd een foto van hun piemel naar een collega sturen zijn sneue dakhazen. Maar leidinggevenden die een melding daarover weglachen zijn nog veel erger, vindt
Illustratie Tomas Schats

Ja ik had ooit een baas die me vroeg een kort rokje te dragen. Ja ik had ooit een collega die (zeer) ongevraagd mijn schouders masseerde. Ja ik ben ooit door een collega-journalist hard in mijn kruis gegrepen. Ja ik heb van al die dingen nooit melding gemaakt omdat ik me ervoor schaamde. Ik denk dat iedereen dit wel herkent. Of althans, (vast bijna) alle vrouwen die dit lezen.

Maar de laatste maanden was ik hoopvol. Ik dacht: heeft dat coronavirus toch nog een voordeel. Want alle seksuele intimidatie op het werk zal wel gestopt zijn nu we elkaar een stuk minder zien. Nou, helaas. Het tegendeel blijkt waar.

Want er zijn nu juist meer meldingen dan ooit, van ongepaste appjes, pestgedrag, genante screenshots en onbetamelijke mailtjes van collega’s. De seksuele intimidatie is online verder gegaan en verhevigt zich. Dat zag ik eind vorig jaar in een aflevering van EenVandaag.

Volgens voorzitter Inge te Brake van de Landelijke Vereniging van Vertrouwenspersonen die daarin aan het woord kwam kan dat komen door „de ontastbaarheid” van collega’s – je ziet ze niet écht meer in de ogen – die maakt dat mensen zich online meer denken te kunnen permitteren.

Dus: je ziet het geschrokken of bange gezicht niet écht meer. En dus kun je het hoofd van je vrouwelijke collega op een naaktfoto van een actrice in de groepsapp sturen. Kun je denigrerende opmerkingen over vrouwen in een Zoom-vergadering maken. Kun je naar aanleiding van een nieuwe profielfoto op LinkedIn schrijven: „dat smaakt naar meer”, of kun je, als je partner en kinderen slapen, een onbetamelijke mail naar je collega sturen.

Dat denk ik althans, dat het zo werkt. Want eigenlijk heb ik het nooit gesnapt, waarom mannen dit doen. Ik denk altijd: wat een sneue dakhaas ben je, als je ongevraagd een foto van je piemel naar een collega stuurt. Naar wie dan ook trouwens.

Natuurlijk is het onderzocht – waarom mannen dit doen. Ik las ooit in het AD dat mannen GroenLinks-Kamerlid Lisa Westerveld geregeld ongevraagd foto’s van hun geslacht sturen.

In een inzet daarbij legde Harvard-psycholoog Justin Lehmiller uit waarom. Om de aandacht, vanuit de evolutie: „mannen grijpen elke kans aan om zich voort te planten en als je maar aan veel vrouwen zo’n foto stuurt, dan hapt er uiteindelijk vast eentje toe” (het stond er echt) en uit ‘exhibitionisme’ – sommige mannen kicken erop om te choqueren.

Maar volgens Lehmiller kan het ook een roep om intimiteit zijn. Dit soort daders hebben volgens hem vaak „grote moeite om blijvende relaties te onderhouden in het dagelijks leven”. Hij bedoelt: het zijn sneue types.

De coronatijd is wat dat betreft natuurlijk desastreus. Veel mensen missen de knipoog van een collega. De schouderklop, het praatje, de boks. Maar om dat als excuus te gebruiken om frustratie op je collega’s te gaan botvieren – nee, gaan we niet doen. Maar wat dan wel?

GroenLinks stelde Kamervragen naar aanleiding van de uitzending van EenVandaag en stelt voor dat elk bedrijf verplicht een vertrouwenspersoon moet aanstellen waar seksuele intimidatie gemeld kan worden. Een maand geleden kwamen de antwoorden van (toen nog) staatssecretaris Bas van ’t Wout (VVD): hij ziet daar geen noodzaak toe. Hij schrijft dat elke werkgever zorg moet dragen voor een veilig werkklimaat en dat het verplicht aanstellen van een vertrouwenspersoon daartoe geen garantie biedt.

Ik ben dat eigenlijk wel met hem eens. Want het kunnen melden van ongepast gedrag op de werkvloer is hartstikke goed, maar het lost het probleem niet op.

De echte oplossing is namelijk niet melden, maar ingrijpen. En dat is geen taak voor een vertrouwenspersoon, maar voor iedereen in een bedrijf – voor álle collega’s.

Dat betekent dat, zodra je merkt dat een collega zich er schuldig aan maakt of er slachtoffer van is, je je niet stilhoudt, maar het openlijk afkeurt en helpt. Dat je samen naar je baas stapt om het te melden, of naar de baas erboven als dat nodig is.

Dat betekent dat je elk signaal van seksuele intimidatie die door een collega als bedreigend wordt ervaren, serieus neemt – help elkaar. Want seksuele intimidatie vergiftigt de werksfeer. Seksuele intimidatie verpest het héle bedrijf.

Maar naast zo’n gedeelde cultuur is er nog iets nodig. En dat is een leidinggevende die ingrijpt. Een leidinggevende die, als je eindelijk de moed bijeengeraapt hebt om het te melden, je klacht niet wegwuift of weglacht, zoals vrouwen in mijn privémailbox schreven toen ik over het onderwerp twitterde – maar iedereen laat weten dat dat niet getolereerd wordt.

Want melden helpt niks als je baas dat niet serieus neemt. Sterker nog. Een leidinggevende die een melding van seksuele intimidatie niet serieus bekijkt, is een nog sneuere dakhaas dan de collega die zijn piem via de WhatsApp rondstuurt.

O ja en alle mannen die nu: ‘je mag tegenwoordig ook niks meer’ zeggen, zijn af.

Hoe was jouw week? Japke-d. Bouma wil het graag weten. Tips via @Japked op Twitter.

Dit waren de Jeuktweets van de week

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.