Een format maken van andermans idee: de besmette knikkers van John de Mol

Zap Kijken naar rollende knikkers is verrassend meditatief. Maar het SBS6-programma Marble Mania is een liefdeloze kopie van het YouTube-kanaal Jelle’s Marble Runs.
Knikkers worden aangemoedigd in Marble Mania.
Knikkers worden aangemoedigd in Marble Mania. Foto SBS6

Toen ik er een paar weken geleden toevallig langs zapte, voelde het alsof ik op een knikker was gestapt. Ik hoorde Jack van Gelder luidkeels de rolpatronen van een peloton rode, gele en blauwe knikkers bejubelen tegen een decor dat uit een niet al te geavanceerd computerprogramma leek te zijn gerold.

Wat doet een normaal mens nadat hij op een knikker is gestapt? Hij pakt de knikker, bergt ’m op en kijkt voortaan beter uit zijn doppen. Toch stemde ik donderdag af op SBS6 om naar Marble Mania te kijken. Dergelijk gedrag kan bij televisierecensenten twee oorzaken hebben: dan is er een hit of er is een rel. In dit geval is het allebei waar.

Er kijken elke week bijna anderhalf miljoen mensen naar het programma. Nu begrijp ik ook wel dat niet iedereen trek heeft in een mosseluitzending van Keuringsdienst van Waarde, maar dat getal is toch wel hoog. Het succes zal te maken hebben met de willekeur van wat er gebeurt. Dit is ikdoenietmeermee-tv. Hier wordt helemaal niets van de kijker verlangd, net zo min als bij zacht slingerende spoorbaanbeelden in Rail Away of bij de aloude lottotrekking met glazen bol en reservegetal.

Dat deel van Marble Mania is nog best te hachelen. Bij doorkijken blijkt een rollende knikker tamelijk meditatief. Vraag me niet waarom, maar ik ben altijd voor de rode. Het spel dat John de Mol om zijn knikkers heeft gebouwd, beneemt je echter elke rollust. Er zitten vreemde obstakels in de banen om te voorkomen dat te snel duidelijk is welke kleur het eerst beneden is, langs de baan staan bekende Nederlanders te simuleren dat dit wedstrijdje ze iets kan schelen, de parcoursen zijn aalglad en liefdeloos. (Fun fact: onder de deelnemers tot nu toe waren negen mannen en nul vrouwen.)

Gejat

Dat is allemaal erg, maar de rel is erger. Vorig jaar trokken twee Gelderse broers dankzij een Amerikaanse sponsor ineens miljoenen kijkers op YouTube-kanaal Jelle’s Marble Runs. Dat trok de aandacht van onder anderen John de Mol, die in andermans idee een format zag. De miljonair onderhandelde een tijdje met de broers en koos vervolgens voor een show met eigen knikkers. Jatwerk mag je het juridisch vast niet noemen, daar heeft Talpa zijn mensen voor.

Het is gewoon doordeweeks kapitalistisch onrecht, maar ik werd pas echt kwaad toen ik filmpjes op Jelle’s Marble Runs ging bekijken. Ook hier vergt de kijkervaring geen hogere wiskunde, maar het origineel bulkt van de knikkerliefde. De banen zijn minder gladgestreken, op tribunes liggen tientallen hardglazen knikkers te glanzen. En de knikkers mogen doorrollen zoals hun schepper dat ooit heeft bedoeld, zonder dat ineens een door een 3D-printer uitgebraakte ‘Magere Brug’ de weg verspert. De creativiteit is eindeloos: ik zag zelfs een ijshockeyknikkertoernooi – dat bij nader inzien misschien wel hogere wiskunde was.

Theater van de hartelozen

Jelle, de meesterbouwer van de broers, zei dat hij niet naar Marble Mania kan kijken omdat het „te veel pijn” doet. De Mol, intussen, zou „een zwak” hebben voor de broers van Jelle’s Marble Runs. Vast. Maar hij heeft ook een zwak voor winstmaximalisatie en er is al een imperium van zakenpartners om Marble Mania gebouwd: een knikkerbanenbouwer en een supermarkt voor de merchandise, een loterij voor de goodwill. Per aflevering halen de kandidaten samen 30.000 euro op voor een goed doel. Benieuwd of De Mol die gift van de belasting durft af te trekken.

Haal uw knikkerkijkgenot dus liever bij Jelle en zijn broer. Mocht u een bekende Nederlander zijn en gevraagd worden op te treden in dit theater van de hartelozen, kunt u De Mol een suggestie doen over waar hij zijn knikkers kan stoppen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.