slowthai: „Ik kijk naar elke gebeurtenis met de ogen van een kind en probeer opwinding en plezier te zien, in plaats van alles naar beneden te praten.”

Foto Alicia Canter/ ANP

Interview

slowthai: ‘Ik heb nu vrede met mezelf, ben opener naar anderen’

Interview | slowthai Op zijn nieuwe album ‘TYRON’ toont slowthai zijn introspectieve kant. „Ons is geleerd dat je jezelf stoer moet blijven voordoen. Maar naarmate ik wat ouder word, denk ik: fuck it, man.”

In 2019 werd Nothing Great About Britain, het debuutalbum van Tyron ‘slowthai’ Frampton (26), genomineerd voor de belangrijke Britse Mercury Prize. Tijdens de ceremonie gaf hij een show waarin hij triomfantelijk rondzwaaide met een replica van het afgehakte hoofd van premier Boris Johnson.

Nu zit de artiest voor een stellingkast met schoenendozen in het kantoor van zijn platenmaatschappij. Hij kijkt van onder een lichtblauwe capuchon met gespleten pretogen de webcam in, en praat kinderlijk enthousiast over ‘i tried’, een hoogtepunt op zijn nieuwe album TYRON.

„Ik heb dat nummer afgelopen jaar thuis opgenomen maar ik had die beat al vier jaar”, zegt slowthai. „We waren een nacht uit en gingen om zes uur ’s ochtends vanuit de club naar de studio. De meeste van mijn vrienden gingen slapen maar eentje was nog aan het trippen, zei hij, en wilde naar de studio. Ik dacht toen ik het hoorde: oh mijn god, dit is mijn favoriete beat ooit…”

slowthai begint zijn tekst in het nummer te rappen – over als kind dromen van Al Capone, en opgroeien te midden van tegenslag. „Die beat is perfect. Als ik een beat bij elkaar zou kunnen dromen, zou het die beat zijn.”

Een jaar geleden reisde slowthai nog van plek naar plek om zijn debuut te promoten. Zijn aanstekelijke mix van grime, punk en rap, zijn razende liveshows, zijn maatschappijkritiek, en zijn grote bek, hadden van hem een ster gemaakt.

Zijn herinnering aan die periode is wazig – hij begon dagelijks al vroeg stevig te drinken. „Ik leefde op de automatische piloot.” De restricties vanwege de pandemie gaven hem „de tijd te reflecteren en zichzelf terug te vinden”.

Op TYRON geeft hij nu beide kanten van zijn persoonlijkheid de ruimte, zegt slowthai. Op de eerste helft van het album „zit mijn ziel op de achterbank en geef ik mijn ego ruim baan om de leiding te nemen. Op de tweede helft lukt het me eindelijk mezelf terug in mijn lichaam te trekken.”

Zijn ego – rauwer, opruiender, controversiëler – zette slowthai op de kaart. Maar de tweede, meer introspectieve helft van het album past beter bij waar hij als persoon mentaal is, zegt hij. „Ik voel me beter, nu. Ik heb vrede met mezelf, ben opener naar anderen. Ik kijk naar elke gebeurtenis met de ogen van een kind en probeer opwinding en plezier te zien, in plaats van alles naar beneden te praten.”

U vertelt op uw album hoe u gewend bent in moeilijke situaties altijd een lach en trotse houding aan de buitenwereld te tonen. Was het lastig uw intiemere worstelingen in uw werk toe te laten?

„Ja, dat komt denk ik door toxic masculinity – giftige mannelijkheid. „Ons is geleerd dat je maar op één manier kunt leven. Het is dan niet eenvoudig je opener op te stellen. Ik had altijd de stemmen in mijn hoofd van mijn vrienden van vroeger. ‘Wees geen bitch.’ ‘Dat is zwak.’ Het voelt daardoor alsof het niet anders kan. Dat je jezelf stoer moet blijven voordoen. Maar naarmate ik wat ouder word, denk ik: fuck it, man. Dit is hoe ik me voel en ik kan het niet verbergen. Wat win ik ermee, als ik dat wel doe? Ik maak alleen mezelf depressief.”

U rapt dat u „geluk vindt in verdriet” en heeft het regelmatig over leren omgaan met prikkels van de buitenwereld en het belang van mentale gezondheid.

„Ik wil mijn luisteraars laten horen dat ze niet alleen zijn in wat ze voelen. Ik weet niet hoe mensen mij precies zien. Maar mochten ze me zien als een sterk persoon, dan weten ze nu dat ik ook zulke gevoelens heb. Dat iedereen die heeft – zeker in deze periode – en dat het oké is, en dat je er ook weer uit kunt komen.”

In het nummer ‘feel away’ vergelijkt u uw geestelijke activiteit met het wandelen door een oerwoud. Hoe is dat nu?

„Het was een jaar geleden een dichtbegroeid bamboe-oerwoud. Ik kon er niet doorheen wandelen, zonder om me heen te kappen. Het is inmiddels veel gelijkmatiger geworden. Ik kan er gewoon rondlopen en op verschillende locaties komen, zonder dat ik me volledig overbelast voel.”

Het afgelopen jaar heeft slowthai zich als vocalist ontwikkeld. Zijn stem is een aanstekelijk en veelzijdig instrument – hij rapt en zingt vol ironische nadruk en intensiteit, en strooit met melodieuze en ritmische wendingen, versnellingen en vertragingen, dramatische accenten en aparte geluidjes. Op TYRON is bijvoorbeeld in ‘push’ de muziek mooi subtiel, minimaal en effectief. Het is zijn gedreven vocale vertolking die het nummer naar een totaal ander energieniveau tilt.

Op het album opereert slowthai tussen eigengereidheid en stoere zelfoverschatting en meer duistere en kwetsbare gedachten en vertwijfeling. Hij richt op een snoeiharde beat fier zijn middelvinger op naar zijn vijanden, en poseert als de rauwe straatjongen die, mocht dat nodig zijn, heel je crew in elkaar komt slaan.

Maar slowthai vertelt ook over zijn doodswens, over vrienden die hij aan dat harde leven verloren heeft, dat hij „ziek is als een varken”, eenzaam en verlaten, en snakt naar hulp, vriendschap, liefde. In de opnamestudio is het belangrijk dat iedereen hetzelfde voelt als hij. „Ik wil eerst zitten en praten en zorgen dat we allemaal op dezelfde golflengte zitten. Daarna maken we iets waar we dan behoefte aan hebben. Ik wil in mijn muziek geen verslag doen van een gevoel – ik wil het op dat moment écht gevoeld hebben.”

In zijn jeugd keek hij eindeloos naar de film 8 Mile, waarin hiphop-superster Eminem een semi-autobiografisch karakter speelt – een bleke outcast die via uitputtende rapbattles status afdwingt en een reputatie opbouwt. Het verhaal in de film – en van Eminem – wakkerde zijn geloof in een muzikale carrière aan, zegt slowthai.

Wat herkende u in die film, en het verhaal van Eminem, dat aansloot op waar u zelf mee worstelde?

„Ik denk het feit dat hij van niets kwam – dat hij een outsider was die nergens thuis was en bij niemand paste. Behalve bij personen die net als hij outcasts zijn. Hij heeft vanuit niets iets moeten opbouwen. Dat inspireerde me om meer te gaan schrijven. Dit zou wel eens de uitweg kunnen zijn, dacht ik. Als hij het kan, dan kan ik het ook.”

U begon al jong met muziek. Waarom?

„Eerst hoefde ik het niet eens op te nemen – ik was in Northampton gewoon met mijn vrienden aan het dollen. Er was niets bij ons in de buurt, er waren geen parken, er waren geen kansen. Je bent een kind en ze vertellen je overal: je mag hier niet chillen, je kunt hier niet staan. Muziek was het enige wat we konden doen – muziek maken en teksten spitten, of voetballen op beton en tegen een garagedeur aan. We maakten muziek om niet te veel met bullshit bezig te zijn en om uit de problemen te blijven.”

Waar gingen uw vroegste tracks over en wat voelde u bij het maken ervan?

„Het waren gewoon zinnen over dat ik uit de hood kwam.” Hij grijnst. „Just saying how you fuck someone up, innit. Als jij dit doet, dan doe ik dat. Jij denkt dat je heel wat bent, maar ik… Het was niet erg creatief. Dat kwam pas veel later. Muziek was simpelweg een manier om mijn frustraties te kunnen uiten.”

Het album TYRON van slowthai verschijnt 12 febr. Single ‘MAZZA ft. A$AP Rocky’ is nu uit. Inl: slowthai.com