Recensie

Recensie Muziek

Mosolov-symfonieën aan de vergetelheid ontrukt

Alexander Mosolov (1900-1973) was tijdgenoot van Sjostakovitsj. Ook hij kampte (te modern) met censuur van het Sovjet-regime. Het enige werk van Mosolov dat hier soms te beluisteren is, is de illustratief beukerige ‘machinemuziek’ De IJzergieterij (1927). Na twee seizoenen in de Goelag (het zouden eerst 8 jaar zijn) vond Mosolov zijn idioom noodgedwongen opnieuw uit. Geen ‘pervers’ avant-gardisme meer, maar muziek zoals het Harpconcert (1937): sprookjesachtig, een soort 20ste-eeuws antwoord op Rimski-Korsakov, rijk aan oriëntaalse invloeden. Klinkende harpvirtuositeit – heel veel meer dan alleen lieflijk – en stampend martiale passages maken dit tot een concert dat je met plezier meermaals beluistert.

De herontdekking van het harpconcert (kom op orkesten, programmeer dit straks eens als opmaat tot een symfonie van Sjostakovitsj!) en Mosolovs latere Vijfde symfonie danken we aan de inzet van de Nederlandse dirigent Arthur Arnold en het Moscow Symphony Orchestra – waarvan hij chef-dirigent is. Goed nieuws: er komen dankzij en met dezelfde uitvoerenden nog meer aan de vergetelheid ontrukte Mosolov-symfonieën (nrs. 3 en 4) aan.