Recensie

Recensie Beeldende kunst

Tijdschrift vol vrouwenkunst is heerlijke ontdekkingsreis

Vrouwelijke kunstenaars Het jubileumnummer van kunsttijdschrift ‘See All This’ is geheel gewijd aan vrouwen. In zeven hoofdstukken worden 379 ‘briljante vrouwen’ voorgesteld.

‘Aan de toog, Westkapelle’, van Charley Toorop. (1933, 122 x 161 cm). Charley Toorop is een van de 379 briljante vrouwen die worden voorgesteld in ‘See All This’.
Aan de toog, Westkapelle’, van Charley Toorop. (1933, 122 x 161 cm). Charley Toorop is een van de 379 briljante vrouwen die worden voorgesteld in ‘See All This’. Foto Charley Toorop, Zeeuws Museum

Heeft u ooit gehoord van kunstenaar Dora Tuynman (1926-1979)? Net als haar collega’s Karel Appel en Corneille werkte ze in de naoorlogse jaren in Parijs en maakte ze grote, abstracte schilderijen. Maar een klinkende naam werd ze nooit.

En kent u het werk van Anna Maria Maiolino (1942) uit Brazilië, van Simryn Gill (1959) uit Maleisië, of van Zilia Sánchez (1926) uit Cuba? Stuk voor stuk vrouwen die al decennialang werken aan een prachtig oeuvre, maar wier werken ik nooit eerder zag, tot ik ze tegenkwam in het laatste nummer van kunsttijdschrift See All This. Ter gelegenheid van het vijfjarig jubileum stelt het blad ‘379 pretty brilliant women in the arts’ aan de lezer voor. Jong en oud, bekend en – heel vaak – onbekend.

Lees ook dit interview met de Guerrilla Girls: ‘Eén vrouw en één zwarte erbij lost het probleem niet op

Dit extra dikke jubileumnummer, samengesteld door de Belgische curator Catherine De Zegher, is een heerlijke ontdekkingsreis. De Zegher groepeerde de kunstenaars in zeven hoofdstukken – ‘expositiezalen’ – met thema’s die ze ontleende aan de gedichten van Emily Dickinson, een kunstenaar die zelf ook pas na haar dood werd ontdekt. Die papieren tentoonstellingen zijn vooral visueel overdonderend – de kunstenaars zelf worden met korte lemma’s geïntroduceerd – en heerlijk associatief.

Vaginabloemen

Neem het eerste hoofdstuk ‘Still at the Egg-life’, dat begint bij de eierkunst van Lygia Clark en Lygia Pape en via de vaginabloemen van Georgia O’Keeffe uitkomt bij de prachtige verbeelding van ‘Moeder Aarde’ die de Keniaanse Wangechi Mutu in 2003 schilderde.

Het idee om louter aandacht te geven aan vrouwelijke kunstenaars is natuurlijk niet nieuw. Het kunsttijdschrift Ruimte deed in de jaren tachtig en negentig niet anders. Het is vooral treurig dat die positieve discriminatie nog steeds nodig is. De prijzen voor werken van vrouwelijke kunstenaars liggen nog steeds significant lager dan die voor werken van mannen, zo toonde kunstenaar Michele Pred onlangs nog aan met haar project The Art of Equal Pay Day. Zij roept vrouwelijke kunstenaars daarom op om in aanloop naar Equal Pay Day op 31 maart hun prijzen permanent met 15 procent te verhogen.

Cover van See All This met een zelfportret van Hannah Wilke uit 1974.

Dat is broodnodig, schrijft ook hoofdredacteur Nicole Ex in haar inleiding van See All This: „Het is onvoorstelbaar om te lezen dat in de afgelopen tien jaar het werk van Picasso meer heeft opgebracht dan alle werken van vrouwelijke kunstenaars van over de hele wereld bij elkaar opgeteld.”

Dit fijne bewaarnummer doet in elk geval een serieuze poging om een hele beroepsgroep op de kaart te zetten. Het is een naslagwerk waar je eindeloos in kunt dwalen, zeker nu de musea nog even gesloten zijn.