Eran Zahavi: „Ik heb het gevoel dat ik impact kan hebben op de carrière van spelers.”

Foto PSV

Interview

PSV-aanvaller Zahavi: ‘Mijn trots zit mij soms in de weg’

Eredivisie Zijn start bij PSV was ongelukkig, maar Eran Zahavi (33) heeft voor hetere vuren gestaan. „Als topvoetballer moet je offers brengen.”

Het moet voor een profvoetballer een vreemde gewaarwording zijn. Je gaat spelen bij een nieuwe club in het buitenland, maar krijgt door de lockdown niets mee van het land en weet niet hoe het voelt daar in een vol stadion te spelen.

De Israëlische spits Eran Zahavi (33) tekende eind september een contract bij PSV, dat zondag in Rotterdam tegen Feyenoord speelt. Hij pendelt al maanden heen en weer tussen trainingscomplex De Herdgang en zijn huis. De enige keer dat hij in de buurt van een grote groep supporters kwam, was kort voor de tweede lockdown. Vanaf de bank beleefde hij zijn eerste wedstrijd. „Ik had geen idee dat het voorlopig de laatste keer met publiek zou zijn”, zegt hij. „En toen zaten er ‘maar’ negenduizend mensen in het stadion.”

Zijn biograaf, Oren Josipovich, vertelde dat Zahavi er moeite mee heeft zonder publiek te spelen. Het zou hem zwaarder vallen dan de coronabesmetting die hij in oktober opliep tijdens een duel met het nationale team van Israël. „Eran is niet op z’n gelukkigst”, zei hij.

Heeft hij gelijk? In een klein kamertje van De Herdgang trekt Zahavi zijn mondmasker-met-clublogo recht. „Ik voel me als een zanger zonder publiek”, zegt hij. „Al zing ik de mooiste liedjes, niemand applaudisseert. Supporters zijn voor mij een belangrijk aspect van voetbal. Ik houd ervan mensen gelukkig te maken. Het geeft me energie.”

En dan raakte je ook nog besmet. Viel het je zwaar?

„Het voelde gek. Alsof ik koorts had zonder de bijbehorende temperatuur. Maar de coronatest bij het nationale team was negatief. Tegen Slowakije produceerde ik zelfs een hattrick. Toch bleef ik me lamlendig voelen, dus voorafgaand aan de training in Eindhoven belde ik Roger [Schmidt, PSV-coach]. Ik zei dat ik me nog een keer wilde laten testen. Deze keer bleek ik wél positief.

„Al bij al heeft het anderhalve week geduurd, inclusief de dagen dat ik in Israël waarschijnlijk al besmet was. Moeilijker nog dan de besmetting zelf was het feit dat ik afstand moest houden van de club waar ik net een contract had getekend. Ik wilde mijn ploeggenoten leren kennen. Als je elkaar niet kent kan je elkaar ook niet begrijpen en tot steun zijn.”

Je kent Schmidt uit de tijd dat jullie in China werkten. Jij als speler van Guangzhou, hij als coach van Beijing Guoan. Klopt het dat hij je daar al probeerde over je halen voor hem te komen spelen?

„Ja, maar dat kwam er niet van. Wel hielden we contact. Toen mijn contract bij Guangzhou afliep, kwam er een opening.”

Bepalend was volgens Zahavi dat Schmidt – en PSV – hem heel graag wilden hebben. Er waren aanbiedingen van clubs die meer betaalden, maar de club uit Eindhoven „voelde het beste”.

Wat ook hielp is dat zijn coach bij Guangzhou, Giovanni van Bronckhorst, hem aanmoedigde de stap naar PSV te zetten. „Het is een goede, competitieve club, zei hij. Ze spelen erg offensief. Je gaat het daar vast naar je zin hebben.”

Met zijn 33 jaar is Zahavi een stuk ouder dan spelers als Denzel Dunfries (24), Érick Gutiérrez (25), Pablo Rosario (24), Mohamed Ihattaren (18), Donyell Malen (22), Cody Gakpo (21) en Noni Madueke (20). Maar bij fysieke testen doet hij niet voor de jonge garde onder, vertelde biograaf Josipovich. „Wordt er gesprint, of moeten er kilometers worden afgelegd, dan zit Eran altijd bij de top-3.”

Zahavi reageert verrast op die bewering, hij bevestigt noch ontkent hem. Hij vertelt dat hij zijn lichaam met hulp van de Israëlische fitnesscoach Eran Shadu in top shape houdt. De twee leerden elkaar vijf jaar geleden kennen bij het nationale team, vlak voor hij naar China vertrok. „Sindsdien vlieg ik hem in als ik extra trainingen nodig heb – ook bij PSV. Ons lichaam is onze machine, zeg ik altijd. In het moderne voetbal is een goede conditie alleen maar belangrijker geworden. Dat probeer ik ook aan mijn teamgenoten over te brengen: werk hard, als je de komende jaren fit wil blijven. Ik zeg dat niet met woorden, maar door mijn beste zelf te zijn. Ik wil tot voorbeeld dienen. Ik houd hen scherp, maar zij mij ook.”

Jong zelfstandig

Wie topvoetballer wil worden moet offers brengen, vindt Zahavi. Dat begint al in de jeugd. Wat je eet, hoelang je slaapt, hoeveel tijd je met je vrienden doorbrengt: het bepaalt of je op een internationaal podium kan schitteren of niet. Hoewel hij als jongen al het uiterste van zichzelf vergde, was het zijn broer Avi die als verdediger aanvankelijk de grootste kansen als profvoetballer kreeg toegedicht. „Anders dan ik was hij niet bereid offers te brengen. Daar had hij het karakter niet voor. Had hij die offers wél gebracht, dan had hij hier ook kunnen zitten voor een interview.”

De broers waren al jong zelfstandig. Hun ouders hadden geen goed huwelijk en hun vader verliet het ouderlijk huis toen Eran veertien was – de twee hadden lang geen contact. „Inmiddels zijn we weer on speaking terms. Het vertrouwen moet hersteld worden. Dat heeft tijd nodig. Maar ik ben een vergevend mens, met alle voor- en nadelen.”

De laatste jaren heeft hij steeds meer waardering gekregen voor zijn moeder, vertelt Zahavi. Zij was kapster, ze hadden het thuis niet breed. „Maar ze heeft haar geldzorgen altijd voor ons verborgen weten te houden. Ze offerde zichzelf op, kocht nooit iets voor zichzelf.”

Zahavi kent de waarde van geld. Als topscorer in de Chinese Super League verdiende hij naar verluidt zo’n tien miljoen euro netto per jaar, maar waar andere voetballers soms worstelen met plotselinge rijkdom, gaat hij er ogenschijnlijk verstandig mee om. De hoogte van zijn salaris was ook geen factor van belang bij de beslissing om voor PSV te gaan spelen.

Een journalist in China zei: ‘Veel buitenlandse voetballers rusten hier op hun lauweren. Hun salaris is het enige wat hen bezighoudt. Niet Eran. Hij wilde het beste uit zichzelf halen.’

„Veel spelers die een groot contract sluiten willen van hun geld genieten. Het geld komt tóch wel, of je er nou hard voor werkt of niet. Daar heb ik nooit last van gehad. Ik wil zo goed zijn als ik kan zijn. Ook in China wilde ik mezelf honderd procent geven. Ik had ook op het strand kunnen gaan liggen, maar dat zou tegen mijn natuur zijn ingegaan.”

Profiel van PSV-coach Roger Schmidt:Bepalend in veel, zo niet alles

Misschien wel omdát hij tot het uiterste gaat, verwacht Zahavi te allen tijde met respect te worden behandeld. Zijn trots zit hem soms in de weg zit, erkent hij. Zo zette hij in 2017 zijn geboorteland op stelten toen hij tijdens een WK-kwalificatiewedstrijd tegen Macedonië zijn aanvoerdersband op de grond smeet nadat de eigen fans hem hadden uitgefloten omdat het spel tegenviel. Op Instagram schreef hij: „We leven in een land dat zijn beste sporters niet weet te waarderen, dan ga ik liever weg.”

Een jaar lang speelde je niet voor je land. Hoe kijk je terug op het incident?

Gedecideerd: „Ik had mijn emoties niet in de hand. Ik had het gevoel dat ik van alles wat er in het nationale team gebeurde de schuld kreeg. Terwijl ik zó veel voor mijn land over had. Vaak vloog ik twaalf uur op en neer vanuit China. En toch vind ik dat ik een grote fout heb gemaakt. Mijn ego en emoties gingen met me op de loop.”

Je bent vaker het middelpunt van controverse. Zo werd je vorig jaar gearresteerd na ruzie met een agent.

Hij zucht. „Bij onrecht kan ik mezelf moeilijk in de hand houden. Mijn buurvrouw in Israël klaagt al tijden dat ik te harde muziek draai, ook als er geen reden tot klagen is. Bijna dagelijks stuurde zij de politie op me af, om gek van te worden. Toen ik een keer met mijn kinderen bij het zwembad zat, kwámen ze weer. Ik werd boos, de politie werd boos, toen volgde arrestatie. Het liep wat uit de hand, maar na twee uur was het opgelost.”

Anders dan berichten in met name de Israëlische pers doen vermoeden, heeft Zahavi het naar zijn zin bij PSV. Hij heeft nooit overwogen voortijdig te vertrekken, kan het goed vinden met zijn ploeggenoten en als het aan hem ligt blijft hij nog drie, vier jaar voetballen. „Er zijn genoeg topspelers die tot op hogere leeftijd doorgaan: Luis Suárez, Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Zlatan Ibrahimovic. Als je een professionele instelling hebt, hoge doelen blijft nastreven en hard werkt, dan kan het, geloof me.”

Je praat soms als een coach. Heb je ook ambities in die richting?

„Mijn vrouw volgt mij al jaren over de wereld. Ze krijgt een hartaanval als ik dit zeg. Maar ja, dat is wel mijn doel. Zes jaar geleden ben ik een coachopleiding begonnen in Israël. Door mijn vertrek naar China heb ik die nooit afgemaakt. Als ik voetballer-af ben, komt het vervolg. Ik heb het gevoel dat ik impact kan hebben op de carrière van spelers.”

Je blijft doen wat je als speler ook al doet: anderen proberen beter te maken.

„Het zit in mijn karakter.”