Vrij zijn is... naar paarden luisteren

Vrij Hoe breekt Nederland uit de sleur? Deze week: naar paarden luisteren.

Foto Folkert Koelewijn

Een drassig weiland aan het riviertje de Rotte. Het geraas van het verkeer op de ring rond Rotterdam is hoorbaar, en toch, zodra je op je laarzen door het hek gaat, voel je je helemaal buiten. Op het landje staan drie paarden: zwarte Mila, eenogige Guida en de witte pony Louise. Samen met deze driehoofdige kudde helpt Daphne Koenders (31, stadsgeograaf, tekstschrijver én paardencoach) mensen met hun levensvragen.

Toen Koenders in 2017 overspannen was, noteerde ze dagelijks wat haar goed deed. Ze herinnerde zich hoe ze als kind altijd op de manege was. Alsof het zo moest zijn, kreeg ze de kans op een kudde paarden in Portugal te passen. Hele dagen dwaalde ze door de natuur. „Je gaat kijken als de paarden, voelt elk zuchtje wind, de grootsheid van het leven.”

Terug in Nederland volgde ze opleidingen om paardencoach te worden. „Paarden hebben altijd met mensen geleefd. Als kuddedieren zijn ze gevoelig voor het systeem, voor de ander. Ze kijken naar het grote geheel en voelen de omgeving haarfijn aan. Door hoe ze op je reageren leggen de paarden bloot wat er in je onderbewuste speelt.”

Vanwege corona vielen veel schrijfopdrachten weg en kon ze zich meer op het werk in het weiland storten. Hier geeft ze individuele sessies, workshops en familieopstellingen met paarden.

Vandaag ontvangt ze Nina Joosten (24, werkzaam bij een acupunctuurpraktijk). Op bergschoenen de blubber in. Ze heeft veel zin: „Ik vind het fijn om aan mezelf te werken en tijd te nemen om te voelen wat ik nodig heb.” Eerst gronden. Koenders doet een korte meditatie. Welke vraag heeft Joosten? „Hoe kan het dat ik in bepaalde situaties toch nog bevestiging van anderen zoek?”

En dan is het kijken wat er gebeurt. Terwijl het wijze paard Guida naar haar toe loopt, als om haar te steunen, stelt Koenders allerlei vragen. Als ze vraagt waar Joosten precies naar verlangt, komt Mila eraan, groot en uitdagend. „Maak contact, wat laat ze je zien?” Joosten kijkt angstig. Aarzelend raakt ze het paard aan. En dan – geloof het of niet – valt er zichtbaar een last van haar af. Als Koenders doorvraagt blijkt Joosten als kind veel zorgen over mensen in haar omgeving te hebben gehad.

Bij het hek ligt een stapel boomstammetjes. Koenders vraagt Joosten symbolisch een stammetje aan haar te geven. „Geef de last terug.”

Na afloop is de stemming vrolijk. Joosten: „Ik mag naar mijn grootsheid luisteren, doen wat ik voel, luisteren naar mijn kracht en daarop vertrouwen.” Koenders schenkt thee uit een thermosfles. Joosten: „Ik heb dit nu vijf keer gedaan, met vriendinnen, mijn schoonmoeder, mijn ouders. Het is elke keer zo mooi.”

De paarden staan kalm in de wei. Ze grazen, zwaaien zacht met hun staart. Misschien glimlachen ze wel.