Opinie

Kras!

Youp

Deze week reed ik een diepe kras in de zwarte lak van mijn auto. Ik schampte een paaltje. Van bumper tot bumper. Hoe het kwam? Ik moest lachen. Keihard lachen zelfs. En daardoor lette ik niet op en schuurde ik langs het halfhoge onding.

Waarom ik moest lachen? Om een nieuwslezer die over een totaal mislukt Haags banenproject sprak. Het doel was om in twee jaar tijd meer dan 500 kwetsbare jongeren op te leiden voor een betaalde baan. Het middeleeuwse principe van meester en gezel. De nieuwslezer vertelde dat dat baantje bij zeventien jongeren gelukt was en dat het geld nu op is. Hoeveel er doorheen gejast is? Om precies te zijn 1,3 miljoen euro. Waaraan? Aan te hoge salarissen en te vette vergoedingen. Er was ook veel uitgegeven aan de hoge huur en de inrichtingskosten. Oh ja, ze waren ook een beetje laks geweest bij het binnenhengelen van een Europese subsidie. De huur is inmiddels opgezegd en ik vrees dat de inboedel verdeeld is tussen de medewerkers en het bestuur. Vooral die ongetwijfeld veel gebruikte, lekker lange vergadertafel. En de luie stoelen natuurlijk.

En daar word ik dus vrolijk van. Vooral omdat het zo’n voorspelbaar nieuwsbericht is. Wie zullen die bestuurders zijn geweest? Afgedankte politici? Naar baantjes smachtende vriendjes van gemeentebobo’s? Hoe jaag je er 1,3 miljoen doorheen terwijl je zeventien kinderen aan een baantje helpt? Kwetsbare kinderen!

Het was een flinke kras in mijn auto, maar ik vind dat niet zo erg. Krassen in auto’s horen bij het leven. Net als gehavende zielen, gekneusde geesten, geamputeerde benen en mislukte knikkerspelletjes van John de Mol. En ik had weer even gelachen. Ouderwets lol gehad om de verschrikkelijke voorspelbaarheid van de ambtelijke wereld. Geen van de bestuurders hoeft uiteraard een cent terug te betalen en niet één kwetsbaar kind krijgt ook maar een sprankje excuses van zo’n type, die inmiddels alweer op zoek is naar een volgend goed betaald baantje zonder eigen risico. Er zijn tienduizenden van dit soort mannen en vrouwen met dit soort baantjes. Ik mag daar zo graag keihard om lachen. Zij doen het namelijk niet.

Ik had sowieso een leuke week. Dat kwam door de autocue van Joe Biden die groter was dan het Capitool. En door de krokodillentranen van Eric Wiebes natuurlijk. Plus het karikaturale beeld van de oude meneer Trump en zijn te jonge Melania bij die helikopter. En ik was vrolijk door Mark Rutte die bij het paleis van de koning zijn verkiezingsfiets op slot zette. Volkomen terecht trouwens.

Mark had ronduit een kleerscheurenweek en kwam niet geheel ongeschonden uit de rustig uitgesproken woede van Omtzigt en Leijten. Ik zag builen, schrammen en een uiterst onzekere blik bij onze premier.

Pieter en Renske lieten deze week de rest van de Kamer en de parlementaire pers kilometers achter zich. Heel even leken we op een echte democratie, maar gelukkig herstelde Rob Jetten de oude verhoudingen door richting de regering ouderwets te draaikonten en akkoord te gaan met het avondklokje van gehoorzaamheid. Geen Navalny.

Over het feit dat oma Broekers-Knol geen Syrisch vluchtelingenkind heeft kunnen vinden, dat aan de Nederlandse criteria voldoet, heeft niemand het meer gehad. Wat die criteria zijn? Ze moeten een Playstation hebben, lid van een hockeyclub zijn en goed kunnen skiën. Anders krijgen ze aanpassingsproblemen. Misschien moeten die Hagenezen van dat eerdergenoemde werkloze jongerenproject er eens naar kijken. Die hebben ervaring met kwetsbare kinderen.

Midden in Amsterdam keek ik geamuseerd naar de diepe kras op mijn auto en hoorde een zootje studenten keihard lachen om mijn bejaarde rijgedrag. Mijn buurman troostte mij met de mededeling dat de verzekering alles betaalt. Ik zei dat ik me niet schuldig voelde, maar wel verantwoordelijk. Ik mokte als een echte Nederlander over mijn eigen risico. Toen voelde de buurman met zijn vingers over de schade en zei: „Niks aan de hand. Even langs de Belastingdienst. Daar hebben ze een dikke stift en vegen ze die streep zo van je auto. Zwart uiteraard”.