Recensie

Recensie Uit eten

Antichic: ook thuis goed voor ‘Rotterdamsche sfeer’

Uit eten Rotterdam Wim de Jong recenseert elke twee weken een restaurant in Rotterdam.

Foto Wim de Jong

De eerste en enige keer dat we er dineerden, was in 2014. Geen idee eigenlijk waarom er zo veel jaren overheen zijn gegaan om er, nu dan voor de afhaal, nog eens terug te keren. Want eten in Antichic was toch in alles een overrompelende belevenis. Het scheelde weinig of mijn gezelschap en ik hadden indertijd, na afloop ervan, naar buiten moeten worden gedragen. Alsof we bij hen thuis waren aangeschoven – zo gul werd er door eigenaren Ank en Ron van Beek uitgepakt met opeenvolgende gangen en vooral wijnen.

Los van die gastvrijheid was het vooral het entertainment dat me van die avond is bijgebleven. Ron, voormalig directeur van de Bluetiek Inn-modefilialen, en Ank, hiervoor eigenaresse van een kapsalon, hebben in de Rotterdamse horeca op het gebied van jovialiteit en komische invallen dan ook een grote naam op te houden. Ooit haalden ze de landelijke media door een rookworst bij hun cappuccino aan te bieden, nadat buurman HEMA de actie had bedacht om haar winkelpubliek met een gratis kopje koffie te bedenken.

De grote kring van vaste gasten die ze met hun eigenzinnige restaurantje hebben opgebouwd, was de Van Beeks ook de afgelopen barre tien Covid-maanden trouw. Elke zaterdagmiddag opnieuw is het een komen en gaan van afhalers, die allemaal worden verwelkomd als vrienden van de familie. Ook hun humor ‘in Rotterdamsche sfeer’, zoals die op de Antichic-website wordt getypeerd, is zogezegd virusvrij gebleven. Ank bedacht onder meer al de Luxe Poezen-Doos (met blini, oesters, kaviaar en champagne) en de Keilen & Kanen-box waarmee we er thuis de moed in kunnen houden.

Elke maandag bedenken Ank en Ron het menu van die week. Dezelfde dag nog mailt Ank dan haar nieuwsbrief erover naar de achterban, waarna op woensdag de diverse bestellijnen van Antichic opengaan. In de zaak zelf kan dan op zaterdag nog worden gekozen uit een fors assortiment aan wijnen, waaronder de Just Fucking Good Wine. Het is een Spaanse veganvariant van de jonge Nederlandse wijnboer Derrick Neleman in Valencia, vervaardigd zonder toevoeging van dierlijke hulpstoffen en zonder gebruikmaking van trekdieren.

Hoewel ondertussen volstrekt allergisch voor alle uitingen waarin het woord fucking de dwarsheid moet onderstrepen van degene die het bezigt, nemen we die voor lief . Ron laat iedereen die voor zijn maaltijdtas langskomt per slot van rekening ook eerst proeven, en verdomd wat is die diervriendelijke blend met Marselan lekker. We combineren hem aan de eettafel met drie hoofdgerechten uit het aanbod. De Peking-pannenkoekjes met in dit geval een vulling van pulled chicken (19 euro), de pappardelle met huisgemaakt truffelzout en truffelolie (een signature-schotel van de Van Beeks, 19,50 euro) en de Nieuw-Zeelandse ossenhaas (19,50).

Die laatste heeft onderweg mogelijk wat te lijden gehad van het vervoer per fiets. Of, kan ook, het gerecht is gewoon bedoeld als een gezellig prakkie. Het dure vlees is in elk geval vrijwel volledig onderdeks gegaan in de romige puree met spek, beetgare spruitjes en walnoten. Niet echt een plaatje, maar voor heel regelmatige klanten van lockdown-maaltijden zal dat geen bezwaar meer zijn. De ervaring leert nu eenmaal dat negen van de tien gerechten die je – met instructies van de chef – thuis zelf assembleert, toch niet precies overeenstemmen met hoe je ze door een kelner geserveerd krijgt.

Als het met het dresseren van je bord al niet misgaat, dan toch wel omdat je aan het eind van een afhaaldiner nog wel eens wat meegeleverde bakjes met ingrediënten overhoudt. Er doen zelfs al verhalen de ronde over doorgewinterde restaurantgangers die hun afhaal-paté in eigen keuken eerst in de oven ‘afbakken’ voordat ze hem op tafel zetten.

Wim de Jong is culinair recensent.