Recensie

Recensie Beeldende kunst

Sensationele ‘symfonie’ van laserlicht over 1.001 snaren

Beeldende kunst Bij het gloedvolle Glazen Huis in het Amstelpark in Amsterdam kun je je, bij voorkeur bij het vallen van de avond, laten onderdompelen in een totaal andere realiteit van spectaculair bewegend licht. Veilig vanaf buiten, of via een livestream.

Toeschouwers kunnen The Tenuous Attachment – Unloomed van The Warp in het Glazen Huis in Amsterdam vanaf buiten bekijken.
Toeschouwers kunnen The Tenuous Attachment – Unloomed van The Warp in het Glazen Huis in Amsterdam vanaf buiten bekijken. Foto Senna Laura Leezenberg

Wat kan het toch makkelijk zijn om een bepaald soort kunst in coronatijd te presenteren. Wat je nodig hebt is een glazen entreehal van een museum, een doorzichtig atrium, of zoals in het Amsterdamse Amstelpark een gloedvol Glazen Huis. Dit Glazen Huis, geprogrammeerd door kunstinstelling Zone2Source, is een piekfijne expositieplek waarvandaan de kunst sinds 17 januari uitstraalt over de boomstammen, de rododendrons, over de grasvelden met wilde konijnen en de zorgvuldig aangeharkte grindpaden. Als bezoeker kun je je, bij voorkeur bij het vallen van de avond, laten onderdompelen in een totaal andere realiteit, een realiteit die bestaat uit ruimtelijk laserlicht en geluiden.

The Tenuous Attachment – Unloomed (letterlijk vertaald: ‘De nevelige aantrekkingskracht – onopgedoemd’) is de vierde productie die het collectief The Warp ¬in en om het Glazen Huis toont. Bij iedere performance worden geluidscollectieven betrokken, zoals de ‘objectenmusici’ van Todo Modo & Vladimir Grafov, The Contraband and Company en anderen.

Ik spreek Lee Ellickson van The Warp, en dan buitelen al snel woorden als „snaartheorie”, „quantumfysica”, „visuele architectonische plannen” over elkaar. Wat daar in de praktijk van overblijft is sensationeel. Eigenlijk krijg je bij het Glazen Huis een choreografie in drie delen te zien (Ellickson spreekt liever van een „symfonie”), die ontstaat in het binnenste van het Glazen Huis. Laserlicht (groen, blauw, soms ook paars) wordt over 1.001 snaren gestuurd. Ogenschijnlijk volkomen willekeurig, altijd veranderend. Maar kijk je beter dan zie je dat er een systeem is: de snaren zijn bevestigd aan het plafond en aan houten balken op de vloer. Het licht verplaatst zich daartussen in duidelijke episodes.

Labyrint van snelwegen

Soms gebeurt dat in droomachtige, subtiel pulserende sequenties – alsof de regen allang is opgehouden maar de bomen en de struiken nog na druppelen. Soms grijpt het licht om zich heen in bliksemachtige grondlijnen die diagonaal naar elkaar lopen, parallel geplaatst zijn of kruispunten vormen. Dan is het alsof je naar een versneld afgedraaide achtervolgingsscène in een labyrint van snelwegen kijkt. Soms ook lijkt het altijd maar bewegende licht op een driedimensionale verbeelding van een Proun-schilderij van de Russische constructivist El Lissitzky.

De eerste performance bij deze choreografie is van het geluidencollectief Todo Modo & Vladimir Grafov. Wat zij live deden, is (zacht) te beluisteren via luidsprekers die op de gevels van Het Glazen Huis zijn bevestigd. Het geluid uit die microfoontjes valt in het niet bij dat uit de livestream. Via die stream is te horen en te zien hoe snaren klinken als ze met flessen, vingers en piepschuim in beweging worden gezet. Maar vooral is het effect te voelen aan de haren in je nek, die met een ruk overeind gaan staan.