Mike vindt werk in de prostitutie ‘niet oké’

Wie: Mike

Kwestie: poging doodslag, zware mishandeling, diefstal, vrijheidsberoving, beïnvloeden getuige

Waar: Rechtbank Lelystad

De Zitting

‘Ik vind het moeilijk om hier te zitten”, zegt Mike (36), een gedrongen man die bijna verdwijnt in de capuchon van de winterjas die hij de hele zitting aanhoudt. Hij maakt een depressieve indruk. Pas bij het ‘laatste woord’ komt hij los en praat hij voluit, over jaloezie, rivalen, plannen, onrecht en de échte daders. Hij was het in ieder geval niet. De voorzitter breit er na een minuut of vijf een einde aan. „Dank u wel, veel heeft u ook al eerder verteld.”

De rechter heeft dan al geciteerd uit psychiatrische rapporten van de laatste vier jaar. Mikes strafblad telt 38 kantjes – vooral vermogensdelicten en geweld. Tussen zijn laatste vrijlating en dit delict lagen twaalf dagen. Het woord ‘psychopathologie’ valt: narcisme, theatraal gedrag, borderline, diffuse identiteit, manipulatief. Persoonlijke problemen lost Mike op met drugs. De slachtoffers, twee jonge vrouwen, en hijzelf waren dronken en stoned: alcohol, cannabis en GHB.

De belangrijkste getuige raakte ernstig gewond. De woorden „Mike heeft het gedaan”, volgens haar aangifte, zijn het belangrijkste bewijs. Plus nog wat tapgesprekken uit de gevangenis waarin hij dreigt haar kinderen af te pakken en uitkering te laten intrekken als ze niet een ander verhaal bij de politie vertelt. Wat ze vervolgens ook deed. Op de zitting gebruikt ze haar spreektijd om Mike vrij te pleiten. Mike zit nu 500 dagen in voorarrest – dit is de zevende zitting in de zaak. Hij ontkent alles, behalve dat hij haar telefonisch vroeg ‘de waarheid’ te vertellen. Zij vertelt de rechtbank nu dat Mike het niet heeft gedaan „U moet bij mijn laatste klant zijn.” Tot ongenoegen van de officier die vindt dat haar belangrijkste getuige de slachtofferverklaring daarvoor niet mag gebruiken.

Dat ‘laatste klant’ slaat op de prostitutie, waarin ze samen met een vriendin actief is. Die is ook mishandeld, verwond, gedrogeerd, bestolen en opgesloten, maar kan de dader niet aanwijzen omdat ze bewusteloos was.

Mike had hun telefoons mee genomen om alarmering te voorkomen. De politie trof een van de vrouwen overstuur en bloedend aan in haar woonkamer. Ze waarschuwde „dat hij zo terugkomt”. Ze had via Twitter toch hulp weten in te roepen. In het ziekenhuis noemde ze Mikes naam, tegen haar vriendin, een kennis en de politie. Ook haar kinderen zeiden dat oom Mike „mama met het hoofd tegen de muur” had geslagen. De vriendin zou door hem met een wijnfles zijn bewerkt. Het leverde fracturen in de schedel op, de oogkas, de neusbijholte, het jukbeen en een gebroken tand. De vriendin werd gewond en bewusteloos in bed aangetroffen, ‘out’ door een zevental ‘spuitjes’ GHB die Mike haar zou hebben gegeven.

Als Mike de dader was, blijft zijn motief onduidelijk. Hij vertelt wel dat hij hun prostitutiewerk „niet oké” vindt. Mike had met een van de vrouwen toekomstplannen. Maar zijn alternatieve versie wil niet erg overtuigen. Als hij dan, naar eigen zeggen, de twee vrouwen gewond aantrof, waarom belde hij niet een ambulance of de politie? Waarom vond de politie hem buiten met een tas met de telefoons van de vrouwen en hun sleutels? „U neemt me niet erg mee in uw verhaal”, zegt een van de rechters.

De reclassering meent dat gedwongen behandeling voor Mike het beste is. Het gevaar op herhaling is groot. De officier noemt de gewijzigde verklaring van het slachtoffer onbetrouwbaar – ze is onder druk gezet, gemanipuleerd en bedreigd. Het geweld dat Mike gebruikte, was ongehoord bruut. In iemands woning, met kinderen, en daarna geen hulp inroepen, werkt strafverzwarend. Ze eist 7 jaar cel, met aftrek van voorarrest, gevolgd door TBS van onbeperkte duur.

De rechtbank veroordeelt Mike twee weken later tot drie jaar cel en TBS met dwangverpleging. Hij wordt vrijgesproken van poging tot doodslag – hij heeft weliswaar geslagen, maar de rechtbank kan niet vaststellen hoe hard dat precies gebeurde. De overige feiten zijn wel bewezen. Mike is tijdens zijn detentie door het Hof Leeuwarden in nog twee zaken veroordeeld, tot 8 maanden en 14 maanden cel.