Recensie

Recensie Auto

De Hyundai i20 is een Aziatisch brokje onverstoorbaarheid

Autotest De Hyundai i20 overdrijft af en toe, maar is up-to-date en fijn praktisch, schrijft .
Foto Merlijn Doomernik

De Hyundai i20 was er een die je vergat zodra hij was gevlogen. Maar de anonymus begint een ego te ontwikkelen. Kijk die nieuwe dan. Polo-achtige vouwlijntjes en een Z-vormige lichtshow achterop staan trendy op hun streepjes. De koket doorlopende reflectorbalk tussen de achterlichten doet een Audi-stand-up. De breedbekgrille en schuin oplopende megakoplampen drukken uit wat mensen zonder echte droom zo troosteloos ambitie noemen. Men hoort de chef-designer, ook een Duitser trouwens, als de oude Goethe op zijn sterfbed kreunen: „Licht, mehr Licht!” Het zwarte Hyundai-plastic van de deurpanelen is geraffineerd verluchtigd met een zwierig streepreliëf. Hoera, de weg naar een Echte Europese Designtaal is gevonden.

Technisch is de nieuwe i20 up-to-date. Het 48V-logo op de voorschermen staat niet voor het aantal kleppen maar voor de 48-volt-accu die een mild hybrid van hem maakt. Hij rijdt weliswaar niet elektrisch, bij gas loslaten kan hij in de coasting mode ‘zeilen’, doorrollen met de bak in vrij. Via het remsysteem geregenereerde energie voedt de elektrische systemen en geeft een extra stroomstootje bij optrekken.

Hij heeft adaptive cruisecontrol en een automatische afremfunctie, die de auto ook voor kruispunten en rotondes zelfstandig vertraagt. Het menu ‘voertuiginstellingen’ in het infotainmentscherm biedt een mer à boire van configuratiemogelijkheden voor ‘waarschuwingstijdstippen’, lees het actietempo van rijstrook-, dodehoek- en parkeersensoren. Ik ontmoet er raadselachtige kostgangers als de ‘actieve assistent achterkant’ of de ‘actieve ondersteuning dodehoekveiligheid’.

Negeren gaat niet, want de bestuurdershulpen keten Europees ADHD en bij elke start moet je ze opnieuw de strot omdraaien via een touchscreenodyssee naar hun Golgota. Sterkte, mensen. Eerst op de knop ‘setup’ rechts onder het scherm drukken, dan op het icoon ‘actieve veiligheidssystemen’. Vervolgens met je vinger over het scherm scrollen naar bijvoorbeeld ‘rijstrookveiligheid’ voor de hatelijke baanwisselverklikker en eindelijk, hè hè, de vijand kruisigen. Irritant.

Wat goed moet zijn is het dan weer wel met vlag en wimpel. Pluimen voor het analoge ventilatiecluster, de ouderwetse handrem en de versnellingspook, een beetgrage staak zonder moeilijke designknobbels. De zeventraps automaat is geen wonder van verfijning, maar dienstwillige dienaar. In bochten helt de i20 enigszins, niks dramatisch. De stoelen zitten behoorlijk en de afwerking is perfect.

De motor is het brommertje dat je bij optrekken goed hoort en zich op kruissnelheid decent verschuilt achter een rookgordijn van Mozart en de iets te penetrante turbulenties rond de achteruitkijkspiegels. De driecilinder is een Aziatisch brokje onverstoorbaarheid, vlot zonder ballen; 100 pk is nooit te min. Het verbruik blijft schommelend tussen 1 op 18 en 1 op 20 acceptabel, al is het niet zo top als de VW-eenliter in de Polo’s en Ibiza’s, die 1 op 23 halen.

Completer kan het niet

Hij is fijn praktisch. Bij het inschakelen van de ruitenwisser geeft het dashboard aan in welke stand hij staat, zodat je ziet of je de stengel wel het juiste zetje hebt gegeven. Schattig is het i20-logo in de vloermatten, alsof je iets heel exclusiefs rijdt. In zekere zin doe je dat ook, als je het Premium-model aanschaft. Completer kan niet. Ik sta er bijna van te kijken dat ik de bestuurdersstoel handmatig moet verstellen. Hij heeft sfeerverlichting, stoel- en stuurverwarming, drive-modes van ‘eco’ tot ‘comfort’ en ‘sport’. Het digitale instrumentarium is een vriendelijk info-infarct vol knipperende verkeersborden, die hij natuurlijk ook herkent, en infobalken met het ‘actuele’ en gemiddelde verbruik. In ‘sport’ kleuren de meters rood, lach niet. Hij overdrijft wel vaker. In de spits kunnen op het multimediascherm opeens omgevingsbeelden van de boordcamera’s verschijnen, en een waarschuwing je biotoop te controleren op nabij verkeer. Dan sta je dus in de file op de Ring A10. Koekoek.

Het multimediasysteem laat zich zelfs met spraakcommando’s mennen. Na het aanvinken van het icoon ‘spraakherkenning’ tref ik overigens een disclaimer aan die de juridische gevoeligheid van het onlineverkeer tussen mens en auto illustreert. „Bij het gebruik van online spraakherkenning worden korte spraakopnames en gps-coördinaten verzameld en opgeslagen gedurende negentig dagen, om daarmee de online spraakherkenning uit te voeren en te verbeteren. Dergelijke persoonsgegevens worden verwerkt door onze contractueel gebonden dienstverlener Cerence en diens subverwerkers, welke gevestigd kunnen zijn buiten de EU, EEA, en mogelijk niet hetzelfde beschermingsniveau voor persoonsgegevens bieden.” Op passief verzet tegen Big Brother staat straf, zo werkt de datadictatuur. Uitschakeling van de spraakherkenningsfunctie kan de ‘spraakherkenningsfunctionaliteit’ zomaar ‘beperken of onmogelijk maken’. Comply or die. Niettemin: eersteklas autootje.