Zij ‘grijnst’. Heel vaak

Iedereen leest Op deze plek schrijft NRC over de populairste boeken van dit moment. Deze week een moderne en matige variatie op Jane Austen.

Velen van de ‘iedereen’ die De ongetrouwde hertog lezen, zullen dat doen omdat ze hebben gesmuld van de Netflix-serie Bridgerton. Ik ook. Ik had geen weet van de romantische bestsellers van Julia Quinn, de Amerikaanse auteur die miljoenen exemplaren verkoopt van haar romantische verhalen die zich afspelen in het Engeland van begin negentiende eeuw. Tot bleek dat haar werk aanleiding was voor die serie die me tot bingen dwong.

Ik kon niet stoppen, niet omdat ik zo graag wilde weten hoe het afliep (alleen de totale zonderling zal niet direct door hebben gehad dat het kittige meisje en de aantrekkelijke hertog elkaar – met de nodige hindernissen – hoe dan ook zullen krijgen). Wel omdat ik geen genoeg kon krijgen van de grappen waarmee de doorsnee verfilming van Jane-Austen-romans werd aangepakt. Het is de héle tijd lente, álles is pastelgekleurd, het búlkt van de bals en de bloesem. De moeders met huwbare dochters zijn ultra-opdringerig, de decolletés zijn idioot appelig en de Mr. Darcy van dienst, de hertog dus, is ongekend onweerstaanbaar. En zwart, net als een aantal andere personages, ook al hebben we het hier over Londen 1813. De serie is ‘kleurenblind’ gecast – wat helaas wordt ondergraven door een rammelende uitleg, en doordat de personages in een soort utopie blijken te leven waar racisme is vergeten.

In Julia Quinns roman The Duke and I (wat pummelig vertaald als De ongetrouwde hertog) is niemand zwart. Of wel, maar dan benoemt ze het niet. En het is geen satire op de romans van Jane Austen, integendeel. Het doet een gooi naar een moderne variatie erop, met een hoofdrol voor hedendaagse huwbare Londeners in een historische setting, dat wil zeggen van adel en onmetelijk rijk, onderworpen aan gedateerde sociale codes, etiquette en situaties. In de Netflix-serie zag ik niet „de trage, heerlijk ondeugende glimlach van alle mannelijke Bridgertons” noch kreeg ik een glimp van de „smaragdgroene ogen” van een favoriete broer. Maar in Quinns roman ontbreekt compleet het palet aan geschiedenissen van de andere personages die de serie stofferen en zijn spanning geven. Zelfs Lady Danbury, in de serie een hoogtepunt van adellijke women power, is in het boek niet meer dan een vage walk-on.

Ik las dit boek omdat ik smulde van de Netflix-serie Bridgerton

De roman De ongetrouwde hertog beperkt zich tot de ontluikende liefde-tegen-wil-en-dank tussen die geheimzinnig gereserveerde hertog en Daphne Bridgerton. Hun dialogen zijn uitvoerig, elk incident wordt spitsvondig en pingpong uitgesponnen. Zij ‘grijnst’. Heel vaak. Wanhopig vaak. Hij heeft last van zijn lusten. Quinn maakt werk van de softpornografische vrijpartijen. Maar de hilarische vraag „you dó touch yourself?” waarmee de hertog de erotische ontwikkeling van zijn lief checkt, is een vondst van de serie.

Betreurenswaardig is hoe weinig Quinn profiteert van haar beste vondst: Lady Whistledown, de onbekende roddelcolumniste wier scandaleuze observaties upperclass Londen laten sidderen. Tam in het boek, raak in de serie, en vilein ingesproken door niemand minder dan Dame Julie Andrews. Ik mis een Julie in Julia’s roman.

Reacties: boeken@nrc.nl