Foto Andreas Terlaak

Interview

Ruben Raven: ‘Het is gek dat interesse voor sommige spullen zo kort is’

Rijzende ster: beeldende kunst Ruben Raven bouwt met keramiek installaties als archeologische vindplaatsen. „Ik ben nieuwsgierig hoe we in de toekomst op onze consumptiemaatschappij terugkijken.”

‘Ik vind het interessant om te zien hoe snel iets niet meer interessant wordt gevonden of in verval is”, vertelt Ruben Raven (1995). Hij staat op het punt om naar zijn studio te gaan, die hij kreeg toegewezen door zich aan te melden voor een programma dat is opgezet in samenwerking met de kunstacademies van Antwerpen, Brussel en de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. „Dat ik werd geselecteerd voor die plek is enorm fijn. Je werkt daar beter dan thuis en er is verwarming. Dat is echt een luxe, want veel van mijn vroegere studiegenoten hebben een atelier zonder verwarming.”

Deze zomer studeerde Raven af aan de Rietveld Academie, waar hij opviel met zijn project They waited patiently but without a vestige of sympathy. Het kunstwerk was een „archeologische vindplaats”: in keramiek had hij voorwerpen nagebouwd die mensen over een paar honderd jaar zullen zien als ze objecten uit onze samenleving vinden, zoals blikjes frisdrank, toetsenborden en kartonnen dozen. „De voorwerpen symboliseren onze tijd en ik ben nieuwsgierig hoe we daar in de toekomst naar kijken.”

De keramiek is soms beschilderd, zo staan bijvoorbeeld gedetailleerd de ingrediënten op een verpakking aangegeven. „Ik was er al lang mee bezig en had veel spullen die ik op straat had gevonden opgeslagen. De Rietveld Academie ligt in Amsterdam-Zuid, dus ik vond best vaak mooie dingen, zoals computers, cd’s of serviesgoed. Het is gek dat interesse voor sommige spullen zo kort is. Ik wilde onderzoeken waarom iets niet meer relevant wordt gevonden en wat we er in de toekomst mee doen.”

„In Amsterdam-Zuid vond ik best vaak mooie dingen, zoals computers, cd’s of serviesgoed”

De belangrijke kunstbeurs Art Rotterdam is verplaatst van begin februari naar 1 t/m 4 juli en het is de bedoeling dat zijn werk daar wordt getoond door de Amsterdamse galerie Josilda da Conceição. „Ze hebben veel jonge kunstenaars, dat is prettig. Je krijgt er de kans om fouten te maken en dingen uit te proberen. De kunstwereld is toch een prestatiecultuur en je moet je elke keer weer waarmaken met je werk, daarom is het fijn als het geaccepteerd wordt dat je nog zoekt naar de uitwerking.”

Op Art Rotterdam wil hij zowel een installatie als schilderijen laten zien. Momenteel is hij sowieso meer met schilderijen dan met installaties bezig. De thematiek komt overeen. Op een van de schilderijen van zijn afstudeerwerk bijvoorbeeld zijn allemaal ventilatoren te zien, die zag hij ooit in Tokio op een dag dat „een bedrijf kennelijk had bedacht dat ze ervan af wilden”.

Het verhaal van de consumptiemaatschappij is een thema waar Raven nog wel een tijdje mee bezig is. „Milieuverandering is een groot verhaal, waar veel kunstenaars mee bezig zijn. Ik wil kijken naar de andere kant ervan en díé verhalen vastleggen.” In zijn project ‘They waited…’ is er bijvoorbeeld een keramisch blik ‘zuivere soja-olie’ te vinden. Raven was niet alleen geïnteresseerd in het blik voor zijn archeologische vindplaats, maar ook in het verhaal van de afgebeelde vrouw erop. Het bleek dat haar gezicht er al veertig jaar op staat. Ze was al die jaren onverminderd populair gebleven. Een poging van het bedrijf om de soja-olie op een andere manier aan te prijzen, was mislukt: „Toen haar gezicht ervan af werd gehaald, kochten prompt minder mensen die soja-olie. Snel werd haar gezicht er weer op gezet en trok de verkoop weer aan. Zulke verhalen, dat is toch geweldig?”