Recensie

Recensie Film

Een Iraanse moeder in een grimmig Athene

Drama Een Iraanse vrouw gaat in Athene op zoek naar haar verdwenen zoon. Steeds meer verandert de vrouw in een actieheldin die niet opgeeft tot ze haar zoon gevonden heeft.

Pari (Melika Foroutan) probeert haar zoon te vinden in een grimmig Athene, in ‘Pari’.
Pari (Melika Foroutan) probeert haar zoon te vinden in een grimmig Athene, in ‘Pari’.

Het had een rauw realistisch drama kunnen worden, in plaats daarvan doorsnijdt de Iraans-Griekse regisseur Siamak Etemadi in zijn debuut de zoektocht van een Iraanse moeder naar haar zoon met surreëel aandoende beelden en sprookjesachtige elementen. In de openingsshots zien we hoe Pari, gekleed in chador, met echtgenoot Farrokh landt in Athene. De geliefde zoon die hen zou ophalen, is nergens te bekennen. Dus belandt het echtpaar – waarvan alleen Pari wat Engels spreekt – zonder begeleiding in de met graffiti bedekte wijk waar hun zoon woonde. De Iraanse ambassade geeft weinig hoop, maar Pari en Farrokh geven niet op. Het leidt tot esthetische, bevreemdende beelden van dit traditionele koppel tussen de anarchisten op de universiteit van hun zoon.

In een actiefilmachtige scène zien we Pari’s uitwaaierende chador in vlammen opgaan tijdens botsingen tussen anarchisten en politie. Een wat expliciet, maar meeslepend en veelzeggend beeld: door alle gebeurtenissen lijkt Pari steeds minder een beschroomde echtgenote en meer een actieheldin die niet wijkt tot ze herenigd is met haar zoon. Ongeacht of die dat zelf wil.

Tijdens de zoektocht krijgen we flarden mee van de moeilijke omstandigheden waarin Iraniërs asiel proberen te krijgen in Griekenland, ook de sociale onrusten in het mediterrane land worden belicht. Beelden van rellen, het uitgaansleven, zwervers en prostituees, vaak badend in neonkleuren, worden afgewisseld met flarden van een gedicht dat Pari’s zoon las.

Etemadi’s mix van onderwerpen en stijlen is fascinerend. Je blijft ook kijken door de suspense-elementen: waar is Pari’s zoon? Tegelijkertijd beginnen naarmate de film vordert dingen te storen, zoals plotwendingen en mijmeringen die wel heel symbolisch en sprookjesachtig aandoen. Zo wordt Pari door personages met raadselachtige hints en hulp op het juiste pad gezet, alsof ze een Iraanse Alice is, niet in wonderland, maar in nachtelijk en zeer grimmig Athene.