Brieven

Eetstoornis

Laat de patiënt zelf beslissen over behandeling eetprobleem

foto Getty Images

Met verbazing heb ik het artikel Dwangvoeding of toch zelf beslissen? (6/1) gelezen. Op basis van onze eigen ervaringen met de eetstoornis van onze dochter (inmiddels zo goed als genezen van anorexia nervosa) zijn zelfbeschikking, het versterken van fysieke én mentale kracht, aandacht voor onderliggende problematiek, en de ondersteuning van ouders cruciaal in de behandeling van deze eetstoornis. De twee belangrijkste elementen voor het al dan niet slagen van een therapeutische behandeling zijn of iemand hulp wil en of iemand gelóóft in de aangeboden methode, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek naar de effectiviteit van therapie. Binnen de jeugdzorg zijn de aangeboden methode en de therapeut meestal niet te kiezen.

Anorexia nervosa is een stoornis met een hoge comorbiditeit, dat wil zeggen dat het vaak samengaat met een andere psychische stoornis. Ook in het artikel wordt genoemd dat het meisje onder andere last heeft van paniekaanvallen en zelfverminking, waar met op Past Reality Integration (PRI) gebaseerde therapie ook aandacht aan wordt gegeven. Dit meisje wil hulp, heeft PRI gevonden en uitgekozen, en is dus gemotiveerd om te beginnen. Laat het meisje nu dus eindelijk zélf beslissen welke therapie ze wil gaan volgen en begín: er is geen tijd te verliezen.

Dat de voorwaarde nog steeds ligt bij het behalen van een bepaald gewicht is onbegrijpelijk. Praten over ‘aankomen’ en het behalen van een streefgewicht is dus niet de manier voor een anorexia-patiënt om in beweging te komen. Het versterken van fysieke en mentale kracht moet juist hand in hand gaan, vanaf het begin.

Ten slotte spelen ouders een zeer belangrijke rol. Het is belangrijk om alles rondom het kind zo stabiel mogelijk te houden zodat het zich kan concentreren op beter worden. Het beëindigen van het gezag van de ouders draagt hier niet aan bij en is inderdaad buitenproportioneel zoals het artikel ook stelt. Ik vraag me af hoe het mogelijk is dat we als samenleving de wensen van dit meisje en haar kansen op beter worden zo durven te negeren.