Reportage

Het echtpaar Karakos uit Georgia blijft achter Trump staan, ‘want het alternatief is erger’

Bestorming Capitool Hoe denken Republikeinen over Trump en de partij na de aanval op het Capitool ? Lynda Karakos is kritischer dan haar man Steve, maar beiden blijven de Democraten als het grootste probleem zien.

Foto Lynda en Steve Karakos

Lynda Karakos (61) wist nog van niets toen ze woensdagmiddag thuis kwam en haar man Steve (62) opgewonden voor de televisie aantrof. „Hij vond het geweldig”, vertelt ze een paar dagen later in een diner met skaileren oranje banken in de buurt van hun huis in Rome, een stadje in Georgia. De frons tussen haar wenkbrauwen verraadt dat zij zelf een heel ander gevoel kreeg bij de bestorming van het Capitool in Washington D.C., die ze verder samen live volgden.

Steve: „Ik keur het niet goed, maar ik snap de frustratie volledig. Mensen zouden natuurlijk geen geweld moeten gebruiken, maar dat is de enige manier waarop er in dit land nog naar je wordt geluisterd.”

Lynda: „Ik vond het vreselijk om te zien. Vooral die vrouw die is doodgeschoten. En die arme agent die is omgekomen. Zoiets extreems als het belagen van het Capitool zou nooit mogen gebeuren. Ik ben er ziek van.”

Steve: „Wij zijn al meer dan veertig jaar getrouwd en hebben eigenlijk nooit ruzie, maar de laatste maanden best vaak.” Hij steekt zijn kin naar voren en vouwt zijn armen hoog op de borst over zijn houthakkersblouse.

Peiling

Uit een snelle, kleine peiling onder bijna 1.400 kiezers die onderzoeksbureau YouGov op de dag na de aanval op het Capitool, publiceerde blijkt dat 45 procent van de Republikeinse kiezers die dag achter de aanval stond, terwijl 43 procent zei dat ze die ‘zeker of enigzins’ te ver vond gaan.

Zoals Lynda en Steve Karakos moeten er vele echtparen, familieleden, vrienden en collega’s zijn in de Verenigde Staten. Trouwe Republikeinen die het niet meer met elkaar eens zijn over het ongebreidelde gedrag van hun geliefde president in zijn nadagen, en de reactie van hun partij daarop. Republikeinse kiezers die zich neerleggen bij de winst van de Democraten, tegenover degenen die dat nooit zullen accepteren omdat ze ervan overtuigd zijn dat de blauwe vijand het presidentschap met massale fraude heeft ‘gestolen’.

Dieprood stadje

Rome, zo genoemd omdat het net als de Italiaanse hoofdstad is gesticht op zeven heuvels, is een dieprood stadje in het noordwesten van de tot voor kort overheersend rode staat Georgia. In november stemde, net als vier jaar geleden, 70 procent van de kiezers hier op Trump. Bovendien stuurde dit district, in de oksel van de staat tussen Tennessee en Alabama, in november een bijzondere kandidaat naar het Huis van Afgevaardigden in Washington: Marjorie Taylor Greene. Deze voormalig sportschooleigenaar profileert zich als pro-life, pro-gun, pro-Trump en pro-QAnon – ze hangt een anti-semitische complottheorie aan, over een deep state van Democraten die kinderbloed zouden drinken. Steve en Lynda zijn geen fan van haar. „Maar we hebben toch op haar gestemd, omdat we geen Democraat wilden”, zegt hij. Het alternatief is altijd erger.

Rome kent geen grote sociale problematiek of leegloop. Hoewel sommige dorpen eromheen bestaan uit vervallen stacaravans, heeft het stadje van 35.000 inwoners zelf volop werk, vooral in de zorg, en een goed verzorgd historisch centrum. De bars zitten vol en in het weekend is er live muziek. Op de deuren hangen bordjes die mensen aansporen vooral géén mondkapje te dragen.

Ik keur het niet goed, maar ik snap de frustratie volledig

„Het is geen stad die veel mensen aantrekt, maar wie er woont, gaat er zelden weg”, zegt Lynda. Zelf woont ze hier al haar hele leven. Steve iets korter, hij verhuisde als kind naar Rome toen zijn vader in de fabriek van General Electrics kwam te werken. „Maar die is lang geleden verplaatst naar Mexico. Alle industrie is hier verdwenen”, zegt hij. Het was één van de redenen dat de America first retoriek hen vier jaar geleden betoverde. En Trump heeft het echtpaar niet teleurgesteld. „Voor Covid ging het geweldig met de economie”, zegt Steve.

Hij is Republikein in hart en nieren omdat hij niet wil dat de overheid zich met zijn leven bemoeit: geen collectieve zorg, geen lockdown en vooral geen gemorrel aan zijn recht om vuurwapens te dragen. De voormalig aannemer wil vooral „dat Amerika voor mijn kinderen en kleinkinderen het land blijft waarin ik ben opgegroeid”. Zij, gepensioneerd secretaresse, beoordeelt kandidaten op hun „christelijke waarden”. Al geeft ze toe dat Trump „abortus niet écht belangrijk lijkt te vinden”.

Geen hersenspinsel

Wie langer met Steve en Lynda Karakos praat, hoort vooral een relaas van afkalvend vertrouwen in overheidsinstanties en ‘de media’. Nieuws volgen ze tegenwoordig vooral via Facebook. „Wist je dat het eigenlijk Antifa was dat achter de inval op het Capitool zat”, zegt hij over een ongegrond verhaal dat alweer werd ingetrokken. „En hoe kan het dat die mensen zo makkelijk binnen konden komen?”, vraagt zij zich af. „Was het geen inside job?” Hier zijn ze het wel over eens: Trump is ondanks zijn retoriek over de gestolen, gemanipuleerde verkiezingen en het aanmoedigen van de mars op het Capitool niet verantwoordelijk voor de aanval op de democratie. „Misschien was die wel opgezet door de Republikeinse partij. Het establisment dat nooit veel van Trump moest hebben, wist niet hoe snel het zich van hem moest distantiëren”, zegt hij.

Zoiets extreems als het belagen van het Capitool zou nooit mogen gebeuren

Het wantrouwen van Steve, en in mindere mate van Lynda, heeft niet alleen te maken met de propaganda waarmee ze, via pro-Trump-kanalen, worden gevoed. Ze hebben zélf meegemaakt dat niet alle stemmen in de verkiezingen geteld zijn.

Het stel was eind vorig jaar samen met haar ouders gaan stemmen voor de presidentsverkiezingen. Achteraf ontdekten ze op de overheidssite – waarop kiezers kunnen controleren of hun poststem of reguliere stem is geteld – dat Lynda, Steve en haar moeder niet gestemd zouden hebben, maar haar vader wel. Een raadsel waar ze tot op de dag van vandaag geen verklaring voor hebben gekregen van alle autoriteiten waar ze hun beklag hebben gedaan.

Dat heeft Lynda teleurgesteld en Steve woedend gemaakt. „Er moet overal fraude zijn, dat weet ik zeker. Dit is een rode staat, ik kan gewoon niet geloven dat de Democraten Georgia hebben gewonnen”, zegt Steve. Het doet voor hem niet ter zake dat de Trump-campagne, voorafgaand aan alle commotie van afgelopen week, zelf de claims van fraude in Georgia heeft opgegeven.

Lynda: „Ik ben geschokt dat mijn stem niet is geteld. Maar ik zie er niet meteen een groot Democratisch complot in. Wij kennen de mensen die het stemlokaal bedienen. Alle instanties die erbij betrokken zijn, worden geleid door Republikeinen.”

Steve: „Maar zijn dat wel échte Republikeinen?”

Lynda, terwijl ze even haar hand op zijn arm legt: „Steve vertrouwt op dit moment helemaal niemand meer.”

De vraag is wat dat gebrek aan vertrouwen betekent voor de toekomst van hun partij en de legitimiteit van het presidentschap van Biden.

Over deze laatste is zelfs Steve opvallend mild. „Ik vind het helemaal niks dat de radicale socialisten aan de macht komen. En ik weiger te geloven dat ze dat eerlijk hebben gedaan”, zegt hij. „Maar uiteindelijk accepteer ik Biden als president. Ik zal zelfs voor hem bidden.”

Lees ook deze analyse over de Republikeinse partij van Amerika-redacteur Merijn de Waal

Correctie: In een eerdere versie stond de zin: Republikeinse kiezers die zich neerleggen bij het verlies van de Democraten, dat moet zijn de winst en is hierboven aangepast.