Foto Roger Cremers

Interview

‘Niet iedereen gaat uit zoals witte Nederlanders’

Mahasin Tanyaui Ondernemer in diversiteit

Marokkaanse en Turkse Nederlanders hebben hun eigen manier van feestvieren. Mahasin Tanyaui organiseert met succes allerlei populaire evenementen voor hen.

Wat doe je als filmploeg als je binnen een maand honderd figuranten nodig hebt voor een Marokkaanse bruiloftscène? Een castingbureau bellen? Dat is een onmogelijke opdracht voor de nog altijd overwegend witte bureaus. Nee, je belt Mahasin Tanyaui. Sinds zij als beginnend ondernemer in 2013 het Rotterdamse foodfestival Djemaa el Fna op de kaart heeft gezet, weten kenners haar te vinden met ‘onmogelijke’ verzoeken. Met haar bedrijf Dreamers Inc. bedient ze een uiteenlopende markt op het gebied van inclusiviteit. Die term zal Tanyaui zelf overigens niet zo snel gebruiken; gedurende het gesprek komt er geen wollig woord over haar lippen. En dat valt op in de wereld van diversiteit en inclusiviteit.

Hoe zou je dan wel uitleggen wat je precies doet?

„Lastig in een paar woorden te vangen. Het komt erop neer dat partijen mij benaderen als zij een ander publiek willen bereiken. Het foodfestival bijvoorbeeld is een driedaags festival dat de Marokkaanse cultuur ademt. Niet alleen het eten, maar ook de optredens, dans, talkshows, kraampjes waar je kleding, tajines of kruiden kunt kopen. Iedereen was in de vakantievibe. De eerste keer kwamen ruim 10.000 bezoekers, veel meer dan verwacht. De derde keer zo’n 25.000.

Daarna stroomden de verzoeken binnen vanuit cultureel Nederland: waarom lukt ons dat niet, wilden ze weten.

„Voor het Concertgebouw hebben we een bekende zangeres uit het Midden-Oosten gekoppeld aan het Nederlands Philharmonisch Orkest en neergezet als luxe avond uit. Er hing een flink prijskaartje aan, 75 euro. Dat hebben Marokkaanse en Turkse Nederlanders er niet voor over, was de gedachte. Nou, het liep storm en mensen kwamen compleet opgedoft. Trouw schreef: ‘Hoofddoeken en grijze koppen gaan prima samen’.”

Jij wordt gevraagd om figuranten te zoeken voor een Marokkaanse bruiloftscène. Hoe regel je die?

„De crew van de nieuwe bioscoopfilm Meskina belde met dit verzoek. De film zou deze maand in première gaan, maar dat is door corona uitgesteld naar het voorjaar. En ik zeg eerlijk: het leek zelfs mij een moeilijke opdracht, want ze moesten zich kleden zoals ze normaal naar een bruiloft zouden gaan. En dan twaalf uur lang op een koude set aanwezig zijn. Het moest bovendien snel. Uiteindelijk hebben 250 mensen gereageerd op mijn oproepjes, ze bleven maar binnenstromen – van pubers tot veertigjarigen. Ik dacht: laat ik gelijk een castingbureau beginnen.”

Het kenmerkt de werkwijze van Tanyaui. Wat ze mist, organiseert ze dan maar zelf. Het eerste project werd ingegeven door een wens van haar moeder. ‘Ik zou zo graag eens willen zwemmen zonder mannen’, zei ze. Tanyaui, die op dat moment Toerisme en Management studeerde in Rotterdam, schreef een plan, vond een investeerder en een bank die haar wilden helpen en kon twee jaar later eindelijk beginnen met een vrouwenzwembad. Maar de gedachte dat ze vanaf dat moment alleen nog de boel moest managen en handdoekjes recht hangen, maakte haar depressief. Ze kreeg vooral energie van het creatieve proces, niet van de uitvoering. Ze stopte. Wel had ze toen de potentie van ‘de vergeten doelgroep’ gezien. En ze wilde daar verder mee.

Wat bedoel je met ‘de vergeten doelgroep’?

„Het succes van het foodfestival wekte bij mij, naast trots, ook een verdrietig gevoel. Jeetje, dacht ik, er is vrijwel niets te doen voor Nederlanders met een andere achtergrond. Het was pijnlijk te beseffen dat het uitgaansleven in Nederland een grote groep niets te bieden heeft.

„Niet iedereen gaat uit zoals witte Nederlanders. Marokkaanse of Turkse Nederlanders zul je niet vaak in een kroeg vinden. Maar ze willen wél een plek om elkaar te ontmoeten. Dan zijn er drie opties: uit eten, naar de bios of bij elkaar op de bank.”

Een plek om te daten, eigenlijk?

„Uitgaan. Niet specifiek daten. Maar ik merkte wel dat alle evenementen die ik organiseerde als perfecte gelegenheden werden gezien om een partner te vinden. Vlak voor corona wilde ik beginnen met gemixte evenementen om dat te faciliteren. Dus dat komt nog.”

Die doelgroep voelt zich vergeten?

„De evenementen die ik organiseer slaan aan omdat veel mensen zich eindelijk erkend voelen. Ze hebben een er-is-ook-iets-voor-onsgevoel.”

Waarom zet je je zo specifiek in voor deze groep?

„Ik ben opgevoed door mijn alleenstaande moeder, de eerste drie jaar van mijn leven heb ik doorgebracht in een blijf-van-mijn-lijfhuis. Ik weet hoe mensen zonder sociaal vangnet zich voelen. Ik krijg wekelijks berichten met hele verhalen en dan probeer ik altijd te helpen door mijn netwerk te delen. Mijn passie is echt ontstaan vanuit pijn voor de underdog.”

Je klinkt niet als een ondernemer.

„Ik doe aan community building, maar ik ben zeker ook commercieel ingesteld. Dat gaat prima samen. Ondernemers en bedrijven zien op een gegeven moment dat ze een grote doelgroep missen, dan kom ik in beeld. Neem Dreamparty. Ik wilde een feest organiseren voor Marokkaans-Nederlandse vrouwen.”

Van wie kwam die opdracht?

„Ik was net klaar met het foodfestival, toen ik de roddels hoorde: ‘Ze is zo succesvol omdat ze onder de paraplu van een organisatie werkt. Alleen kan ze dit niet bereiken.’ Fuck jullie, dacht ik. Ik had een enorme bewijsdrang. Niet in de laatste plaats ook naar mezelf. Ik ga iets neerzetten en ik ga het helemaal alleen doen. Dreamparty was in 2016, 2017 en 2018 in Amsterdam en helemaal uitverkocht.”

Wat was het geheim?

„Ik dacht: wat vind ik nou de drie beste concepten? Ik kwam uit op Sensation White, TEDX en Oprah Winfrey. Daar heb ik een soort combinatie van gemaakt. Een programma van tien uur. Iedereen in het wit gekleed. Alleen voor vrouwen. De dj was vrouw, zelfs de beveiligers. Hoofddoeken konden af.

„Ik bedacht een programma als op een bruiloft: een tiengangendiner. De serveersters gekleed door designers. Je kon je droom pitchen: het idee is dat er mogelijk mensen aanwezig zijn die je verder kunnen helpen. Maar het is ook al geweldig om mensen te horen vertellen over hun dromen. Je kon daarmee een duur horloge winnen, en iedereen wilde dat. Dus de meest waanzinnige dromen kwamen voorbij.

Mahasin Tanyaui. (Met dank aan het Zalmhuis voor de foto-locatie) Foto Roger Cremers

„De beauty- en fashionvlogger Ruba Zai pitchte de eerste editie. Zij vertelde hoe ze haar passie voor make-up en lifestyle wilde najagen. Nu is ze over de wereld bekend vanwege een samenwerking met Dolce and Gabbana. Influencer Ouassima Yahyaoui vertelde over leven tussen twee culturen en hoe weinig ze dat terugziet op tv. Nu heeft ze een podcast bij de publieke omroep die Dit is Spot On heet.

„Er waren talkshows met vrouwen. Ik trapte af met mijn eigen verhaal. Het was een enorm succes, juist omdat dit soort events nauwelijks wordt georganiseerd voor deze doelgroep. Ze konden inspiratie opdoen, netwerken, elkaar helpen. De gunfactor naar elkaar was enorm.”

Je doet meer dan alleen events toch?

„Zeker, het loopt erg uiteen. Voor een grote verzekeraar hebben we uitgezocht hoe ze hoogopgeleide talentvolle mensen met een diverse achtergrond konden aantrekken. En samen met Radio FunX ontwikkelden we infomercials met voorlichting over Covid-19. Ik werk ook voor een bedrijf als Unilever. We regelen bijvoorbeeld gespreksdeelnemers die kijken hoe hun producten beter in de smaak kunnen vallen bij andere doelgroepen. Het blijft heel vreemd dat grote bedrijven geen mensen in dienst hebben die weten hoe ze de Marokkaanse, Turkse of Surinaamse Nederlanders moeten bereiken. Er zit een groot gat. En daar ben ik ingesprongen.”

Merk je dat de noodzaak om die groep te bereiken sterker wordt gevoeld?

„Ja, langzaam. Er zijn ook golfbewegingen. Na de dood van George Floyd ging er een golf van bewustzijn door Nederland. Iedereen wilde opeens zwarte Nederlanders bereiken. Witte organisaties wilden allemaal het diversiteitsprobleem binnen hun bedrijf onderzoeken.

„Ik vind het prima om te adviseren, maar ik hou me verre van politiek. Ik hou niet van gezeik. En niet van eindeloos praten. Ik wil dingen doen.”

Sla je ook weleens opdrachten af?

„Jazeker. Ik doe pas iets als ik zeker weet dat het succesvol wordt. Het is een gevoelig onderwerp. Het gaat mij om de mensen. Zij moeten er echt iets aan hebben. Subsidie wijs ik altijd af. Daar ben ik allergisch voor. Je wordt er zo lui van, vind ik.”

Heb je een rolmodel?

„Nee, ik heb geen voorbeeld. Ik volg veel mensen en krijg zo nieuwe ideeën. Er zijn bijna geen ondernemers die doen wat ik doe. Ik heb geen concurrentie. Er wordt veel over diversiteit gepraat, maar weinigen pakken door. Ik doe het op gevoel. Ik volg mijn onderbuik.”

Is de onderbuik vooral Nederlands of vooral Marokkaans?

„Ik ben opgegroeid in Houten, een wit dorp bij Utrecht. Ik was de enige Marokkaan in mijn klas. Ik had alleen maar witte vrienden. Ik begrijp die wereld helemaal. Maar ik heb ook veel gevoel bij waar ik vandaan kom. Ik heb een oudere broer en zus. Ze vinden het wel stoer en avontuurlijk wat ik doe en dat ik er ook goed van kan leven. Maar ze hebben er zelf niets mee.

„Ik was vroeg volwassen. Trouwde jong, regelde alles zelf op mijn achttiende. Kreeg twee kinderen. Toen de rest nog bij de ouders op de bank zat en een opleiding volgde, had ik een huis, een kind en een auto.

„Nu gaat iedereen trouwen en kinderen krijgen, en geniet ik van veel vrijheid. Ik ga een paar dagen naar Ibiza. Of naar Tokio. Ik leef het leven achterstevoren.”