Hommages aan David Bowie

Tribute Vijf jaar na de dood van David Bowie (1947-2016) wordt een briljant muzikantenleven herdacht met tal van livestreams en plaatuitgaven. Bowies ‘Lazarus’ gaat online in première.

David Bowie in de film ‘The Man Who Fell to Earth‘ uit 1976.
David Bowie in de film ‘The Man Who Fell to Earth‘ uit 1976. Foto Steve Schapiro/Corbis/Getty Images

Morgen (vrijdag) vijf jaar geleden verscheen Blackstar, het album dat David Bowies laatste zou blijken. Het kwam uit op zijn 69ste verjaardag. Wat Bowie voor de wereld geheim had gehouden was dat hij niet lang meer te leven had. Anderhalf jaar eerder was leverkanker bij hem geconstateerd. Alleen zijn directe familie en Ivo van Hove, de regisseur met wie hij nauw had samengewerkt aan de musical Lazarus, wisten ervan. Op 10 januari 2016 overleed Bowie door een geplande dood in zijn huis in New York. Zijn as werd kort daarop bij een boeddhistisch ritueel verstrooid op het Indonesische eiland Bali.

Lees ook: Zanger David Bowie (69) is overleden - laat rijk oeuvre achter

Het regent nog geen tributes bij de vijfde verjaardag van Bowies dood, die voor veel van zijn fans zo plotseling kwam dat ze er een trauma aan overhielden. Zelf zou de controlfreak en artistieke kameleon ongetwijfeld zijn goedkeuring hebben gegeven aan de online première van de Engelse productie van Lazarus, als livestream op 8, 9 en 10 januari via Dice.fm. Geïnspireerd op de roman The Man Who Fell to Earth van Walter Tevis en bedoeld als vervolg op de gelijknamige speelfilm was Lazarus Bowies eerste musicalproductie.

Het succes van Lazarus, met liedjes van alle platen die Bowie in zes decennia had uitgebracht, vervulde hem in zijn laatste levensfase met grote trots.

Kersen op de taart

Twijfelachtiger is de manier waarop Mike Garson, met tussenpozen pianist in Bowies begeleidingsband van 1972 tot 1995, de muzikale erfenis van David Bowie naar zich toe trekt. Al enkele jaren toert de Amerikaan Garson met een tributeshow waarin ‘alumni’ uit de Bowie-band als Carmine Rojas, Kevin Armstrong en Gerry Leonard meespelen. Op 8 januari organiseert Garson een XL-versie van zijn Bowie Celebration met muzikanten Gail Ann Dorsey, Omar Hakim, Peter Frampton en Carlos Alomar, vocalisten Billy Corgan (Smashing Pumpkins), Ian Hunter (Mott The Hoople) en Ian Astbury (The Cult) en acteurs Gary Oldman en Ricky Gervais. ‘Dichter bij Bowie kun je niet komen’, is de enigszins dubieuze reclamekreet waarmee de livestream met tickets vanaf 20 euro op rollingstoneslivestudios.com/bowie wordt aangeprezen. Ook Macy Gray, Boy George en nieuwe Queen-zanger Adam Lambert doen mee aan deze benefiet voor Save The Children.

Een mooi, klein eerbetoon aan de schat aan muziek die David Bowie naliet is de vandaag verschenen vinylsingle met twee nooit eerder uitgebrachte coverversies. In 1998 nam Bowie zijn uiterst persoonlijke interpretaties op van John Lennons ‘Mother’ en ‘Trying to Get to Heaven’ van Bob Dylan. Vooral die laatste is veelzeggend, omdat Bowie bij het zingen van de woorden „trying to get to heaven before they close the door” stil moet hebben gestaan bij zijn eigen sterfelijkheid. Beide nummers waren al langere tijd op YouTube te vinden en illustreren Bowies genie bij het interpreteren van werk van anderen.

Een ander voorbeeld is zijn versie van de oude filmsong ‘Wild is the Wind’, bekend van Johnny Mathis en vooral Nina Simone. Als slotnummer van het album Station to Station (1976) is het een van de meest doorleefde voorbeelden van David Bowie als groots vocalist. Een nakomertje van alle hommages is de 45th Anniversary Edition van Station to Station die 22 januari wordt heruitgebracht op wit en rood vinyl. Het is een van de vele kersen op de taart van een briljant muzikantenleven.