Recensie

Recensie Theater

Grandioos absurdisme van Ronald Goedemondt in ‘Numero Uno’

Cabaret op tv Nu de theaters dicht zijn, komt de show ‘Numero Uno’ van Ronald Goedemondt voortijdig op televisie. Hij laat zien nog altijd een van de grappigste cabaretiers van Nederland te zijn.

Ronald Goedemondt in ‘Numero Uno’
Ronald Goedemondt in ‘Numero Uno’ Still uit de videoregistratie

Tussentijdse videoregistraties zijn de nieuwe vluchtheuvel van cabaretiers in het coronatijdperk. Ronald Goedemondt was nog aan het try-outen met zijn nieuwe voorstelling Numero Uno toen hij in augustus een opname maakte van zijn optreden in de grote zaal van theater DeLamar in Amsterdam, voor 250 mensen, netjes gescheiden van elkaar. De kaarten op het balkon, op ruime afstand van hem, waren het duurst, grapt hij. Bij gebrek aan speelmogelijkheden komt die registratie nu op televisie. SBS6 opent met zijn show een reeks cabaretvoorstellingen op de zaterdagavond.

Numero Uno onderstreept dat Goedemondt een van de grappigste cabaretiers van Nederland is. De openingssequentie gaat over „ruimte innemen”, waarbij hij vertrekt vanuit de plicht om afstand te houden, maar dat twee tijdloze anekdotes oplevert, die niets met coronaleefregels van doen hebben. Tussendoor gaat het over graffiti, waarbij Goedemondt uitgebreid het geluid van een schudkogel in een spuitbus imiteert – „gchllchllchll”. Kicken, dat geluid, zegt hij: „Klinkt als een specht die verdrinkt in zijn emmer.” De dichter Goedemondt is dol op dierenmetaforen; er volgen onder meer hamsters, slechtvalken en roodborstjes.

Magnifiek verteller

De 45-jarige cabaretier is geen man die gewichtig doet over Grote Thema’s. Hij is een magnifiek verteller met een trefzeker taalgevoel en een voorliefde voor alledaagse zaken, waarop hij zijn groteske fantasie en wilde associatievermogen kan loslaten. De eerste anekdotes gaan over het kopen van een juskommetje en over parkeren op de gracht. De grap komt voort uit zijn botsingen met anderen, uit ongemak en onbegrip, want Goedemondt situeert zichzelf als de man die niet op zijn plek is tussen de mensen. Een loner, noemt hij zichzelf.

Ronald Goedemondt over vrouwen in ‘Binnen de lijntjes’ (2011), met de klassieker over kaassoufflés eten:

Dat is een veelgebruikt en conventioneel uitgangspunt voor cabaretiers, dat nogal kan vervelen, maar in de springerige, doldwaze uitvoering van Goedemondt vormt het geen bezwaar. Sterker, zijn goed doordachte absurdisme, zijn feilloze timing, zijn hoge tempo en de vele, ook terloopse, grappen die zich tomeloos aaneenrijgen, zorgen ervoor dat de wereldvreemdheid werkelijk van hem afstraalt. Hij is een meester in bochten afsnijden en vreemde dwarsverbanden. Ook in zijn zevende programma resulteert dat in een hoge grapdichtheid. Je moet zijn shows twee of drie keer zien om elke wending te kunnen oppikken.

Onrustig lijf

De effectiviteit van zijn optreden zit hem ook in het onrustige lijf en de felle dictie, waarmee hij doet voorkomen dat het hem allemaal te veel kan worden. Soms met grote ogen, theatrale gebaren. Hij kan heerlijk zijn mond laten dichtklappen en met geknepen lippen en een uitdrukking van gespeelde geschoktheid de zaal inkijken.

De recensie van De R van Ronald uit 2013

In Numero Uno vertelt hij over een bezoek aan de kapper, waar een onverwachte vraag („Zal ik je wenkbrauwen even meenemen?”) hem ontregelt („Waarheen?”). Bizarre observaties wijdt hij onder meer aan actiefilms, softijs, veganisten, het treinmuseum en zeebanket eten. Relatief serieuze rustpunten als ouderschap, het katholieke geloof en zijn neiging tot depressiviteit zijn slechts springplanken om door te stuiteren naar volgende grappen.

Alles wordt verbonden volgens zijn eigen logica. Een voorbeeld: sommigen mensen noemen hem labiel, zegt hij; hijzelf verklaart dat hij geen vastomlijnd beeld heeft van wie hij is, om te vervolgen met: „Daarom ben ik ook zo’n fan van parfummonstertjes, want die beloven je telkens een nieuwe identiteit”. Waarna een lang nummer over parfum volgt. Grandioos.